مرکل ؛ از جنس کهل و شرودر نیست اما...

خانم آنگلا مرکل صدراعظم آلمان فدرال ؛ پس از تصدی این پست ، برای اولین بار از چین دیدار کرد.

کد خبر: ۹۷۳۶۴

روشن و واضح است که صدراعظم آلمان براساس عرف دیپلماتیک ، با هوجین تائو رئیس جمهوری و دبیرکل حزب کمونیست چین درباره مناسبات سیاسی و تقویت همکاری های تجاری صنعتی پکن و برلین بحث و تبادل نظر می کند. وزیر اقتصاد و برخی صاحبان صنایع ، خانم مرکل را در سفر به چین همراهی می کنند. تا اینجای کار سفر خانم مرکل و هیات همراهش به چین ؛ مانند سفر هلموت کهل و شرودر صدراعظم های پیشین و سابق آلمان به این کشور بوده است و تفاوت شکلی با سفر آن دو به چین ندارد. اما نکته قابل طرح این است که این سیاستمدار راستگرا، همگرا با امریکا و در مقام اپوزیسیون سابق از جنس کهل و شرودر نیست و به همین دلیل انتظار می رود وی در چین نگاه و رویکرد حقوق بشری را بر نگاه منافع محور ترجیح دهد! بویژه آن که گفته می شود خانم مرکل به عنوان صدراعظم آلمان به صراحت لهجه و صدق گفتار شده است و بدون ملاحظه ای از رهبران چین درخصوص حقوق بشر و نقض حقوق مدنی افراد در این کشور مسائلی را جویا می شود. شاید بتوان گفت ، طرح مسائل مربوط به حقوق بشر و آزادی های سیاسی توسط خانم مرکل یک خصلت سیاسی است که مرکل بدان متصف است . اما خانم مرکل با یک واقعیت بسیار مهم و استراتژیک به نام چین روبه رو است . زیرا آلمان در میان اتحادیه اروپا، دومین شرکت تجاری بزرگ چین پس از امریکا به شمار می رود. آلمان تاکنون در 4 هزار طرح (پروژه) در چین سرمایه گذاری کرده است و نسبت به دیگر کشورهای اروپا ، تکنولوژی بیشتری به چین انتقال داده است . ضمن آن که آلمان حدود 8 هزار فناوری ویژه به ارزش 30میلیارد دلار به این کشور صادر کرده است . حجم مبادلات تجاری دوجانبه بیش از 50 میلیارد دلار تا سال 2005 میلادی ، موید همین دیدگاه است . چین همچنین بعد از امریکا و جلوتر از ژاپن از سال 2002 میلادی تاکنون دومین بازار بزرگ صادرات کالاهای آلمانی در خارج از اروپا بوده است . ضمن آن که شرکتهای زیمنس ، دایملر کرایسلر، داروسازی بایر ، تولیدات شیمیایی ، بآاس اف ، بی ام و و فولکس واگن از مهمترین شرکتهای فعال آلمان در چین محسوب می شوند. از منظر روابط منطقه ای و بین المللی ، آلمان به عنوان عضو مهم و موثر اتحادیه اروپا، به همراه این اتحادیه در سال 2005 میلادی ، سند روابط راهبردی با چین را امضا کرده است . طبق این سند ، آلمان از سیاست چین واحد به مرکزیت پکن حمایت می کند و در عین حال بر گسترش سیاست موسوم به گفتگوهای قانون مداری که میان دو کشور به امضا رسیده است ، تاکید دارد. در نقطه مقابل چین ابراز امیدواری کرده است که از آلمان جهت ورود به شورای امنیت سازمان ملل حمایت کند و برخی موانع را بر سر راه تامین حقوق بشر بردارد. دقیقا به خاطر همین واقعیت های استراتژیک است که خانم مرکل سعی نمی کند دستاوردهای رهبران قبلی آلمان را با طرح مسائل مربوط به حقوق بشر به مخاطره افکند. رشد سرسام آور اقتصادی چین ، این کشور را به یک وزنه مهم سیاسی در جهان تبدیل کرده است که حتی امریکا نیز ناچار به اتخاذ سیاست مدارا در قبال چین شده است. واقعیت این است که سخن گفتن از حقوق بشر برای سیاستمداران اروپایی به نوعی لفاظی و ادای وظیفه مبدل شده است . اکنون همکاری های چشمگیر آلمان و چین در سطح بسیار بالا باقی مسائل را تحت الشعاع قرار داده است و خانم مرکل گوشهای خود را به شنیدن شعارهایی آماده می کند که مقامات آلمانی تا کی مسائل انسانی را قربانی منافع اقتصادی خود در روابط با پکن خواهند کرد؛