دولت مالکی و کشورهای عربی

کابینه نوری مالکی ، نخست وزیر جدید عراق در حالی از مجلس این کشور رای اعتماد گرفت که با چالش های بسیاری روبه رو است.

کد خبر: ۹۷۲۸۷

تامین امنیت و سرکوب گروههای تروریستی ، بازسازی عراق ، روابط بین الملل و خروج نیروهای اشغالگر ازجمله این چالشهاست.
در این زمینه محی الدین ساجدی ، کارشناس مسائل خاورمیانه در گفتگو با جام جم بر این باور است که اگر دولت مالکی بتواند زمینه های مناسبی را در عراق ایجاد کند و خواسته های رفاهی مردم را برآورده سازد بتدریج از دامنه عملیات تروریستی در عراق کاسته می شود.

معرفی کابینه جدید عراق تا چه اندازه موجب کاهش تشنج در این کشور می شود؛
در کوتاه مدت تشنج های نظامی و امنیتی ادامه می یابد و اتفاقا گروههای تروریستی تلاش می کنند با افزایش عملیات خود دولت جدید را ناکارآمد جلوه دهند. مضافا بر این که برخی از دولتهای عربی نیز مایل نیستند این دولت موقعیت چندانی را کسب کند و همچون گذشته به حمایت های پنهانی خود از گروههای تروریستی بویژه گروههای بعثی سابق ادامه می دهند. اما اگر دولت مالکی بتواند زمینه های مناسبی را در عراق ایجاد کند و خواسته های رفاهی مردم را تا حدی برآورده سازد بتدریج از دامنه عملیات تروریستی کاسته می شود چراکه برخی از همین گروههای مرتبط با تروریست ها در حال حاضر در پارلمان و حتی در دولت جدید عراق عضویت دارند، بتدریج ناچار می شوند به تعهدات خود در قبال مشارکت در امور سیاسی عمل کنند و از گروههای خرابکار فاصله بگیرند. البته نباید از نظر دور داشت اقداماتی که هم اینک ارتش های امریکا و بریتانیا در بصره و جنوب عراق انجام می دهند سبب شده آرامش این منطقه دستخوش تلاطم شود و ممکن است همین رفتار به عامل فشاری برای دولت مالکی تبدیل شود.

آیا معرفی کابینه جدید و رای اعتماد به آن می تواند در سامان یابی روابط دولت جدید عراق با همسایگان موثر باشد؛
مسلم است که همسایگان عراق ناچار می شوند بیش از گذشته واقعیت موجود در عراق را بپذیرند البته برخی هم مانند ایران که اولین کشوری بود که شورای انتقالی عراق را به رسمیت شناخت از همین ابتدا همه گونه همکاری با دولت جدید داشته اند و تلاش بر ارتقای روابط به کار برده اند اما برای مثال اگر به حادثه اخیر که مربوط به ربوده شدن دیپلمات اماراتی بود بنگرید، می بینید که دولت امارات در ازای آزادی او کاردار خود را فراخواند و سفارتخانه خود در عراق را به حال نیمه تعطیل درآورد. همچنین دولت های عربی به صورت اتحادیه تاکنون نخواسته اند نقش فعالی را در عراق ایفا کنند و کسانی هم در عراق هستند که هنوز در پی ادامه وضعیت قبل از سقوط صدام از نظر توزیع قدرت هستند و همان طور که گفتم در دراز مدت روابط کشورهای عربی و همسایه ها گسترده تر می شود.

در این صورت آیا راه برای خروج اشغالگران هموار می شود؛ به نظر شما دولت جدید عراق چه برنامه ای را برای این هدف دنبال می کند؛
البته خروج نیروهای خارجی از عراق مساله پیچیده ای است و اشغالگران وضعیتی را در عراق پدید آورده اند که هم ماندن آنها باعث بروز مشکلات و هم خروج یکباره آنها سبب پیدایش مشکلات جدیدی می شود ، در واقع اگر انتقال قدرت واقعی به عراق صورت گیرد با توجه به مشکلاتی که بوش در افکار عمومی و کنگره امریکا دارد و مشکلاتی که در تغییر وزیران کلیدی کابینه وی نمود یافت این فرضیه پیش می آید که واشنگتن و لندن بخواهند در آینده ای نه چندان دور بخش عمده ای از نیروهای خود را از عراق خارج کنند و این منوط به برقراری آرامش در عراق است . این آرامش مسلم است که نباید به ضرر اکثریت مردم عراق باشد. یعنی امریکایی ها و انگلیسی ها با نیروهای اقلیتی در عراق مذاکره کنند و امتیازاتی به آنها بدهند به عنوان پیش شرط توقف عملیات که آنها در آینده زیان آور باشد.