بیابان خشک، فرصتی برای سرمایه‌گذاری

این زن مشهور کارآفرین در کشور موریتانی در گفت‌وگویی خواندنی از فرصت‌ها و تهدیدهای سرمایه‌گذاری خود در منطقه‌ای بی‌آب‌وعلف می‌گوید که در ادامه می‌خوانید.

عبدالرحمان در مصاحبه خود می‌گوید: بیش از 35 سال پیش بود که پس از مدت‌ها دوباره به زادگاه خودم موریتانی بازگشتم و با دیدن شرایط اقتصادی این کشور تصمیم گرفتم برای ایجاد رفاه اجتماعی در کشورم فعالیتی اقتصادی داشته باشم. به همین دلیل با در نظر گرفتن تمام امتیازها و دارایی‌های طبیعی موریتانی به این نتیجه رسیدم که بهترین گزینه برای سرمایه‌گذاری، استفاده از امکانات موجود بیابان‌ها و حیات‌وحش آن است. این کارآفرین موریتانیایی می‌گوید: در بررسی‌های خود متوجه شدم، این سرزمین جولانگاه شتر است و می‌توانم از این امتیاز برای سرمایه‌گذاری بخوبی بهره ببرم. این دید اولیه در کنار موضوع پایان‌نامه تحصیلی من ـ که درباره احداث یک کارخانه فرآورده‌های لبنی بود ـ عاملی شد تا دقیق‌تر مطالعه کنم و امکانات موجود را در کنار تمام کاستی‌های منطقه به فرصتی برای اشتغالزایی تبدیل کنم. نانسی جونز عبدالرحمان می‌افزاید: اوایل دهه 90 میلادی بود که کارخانه‌ای با سرمایه‌گذاری 50 هزار دلاری، فعالیتش را با موجی از نارضایتی ساکنان محلی آغاز کرد. در آن دوره خروج از تولید و فروش سنتی شیر باعث بی‌آبرویی مردم منطقه محسوب می‌شد و مقاومت بسیاری در این زمینه صورت می‌گرفت تا جایی که یک یا دو بار هم مردم به تجهیزات کارخانه آسیب رساندند، اما چون تصمیم گرفته بودم راه را ادامه دادم. وی افزود: مقاومت مردم محلی عاملی شد تا به دنبال چاره باشیم و بتوانیم ماده اولیه مورد نیاز کارخانه یعنی شیر را بسادگی تهیه کنیم. در مشورت‌هایی که با دیگر اعضای خانواده داشتم، متوجه شدم بهترین گزینه مشارکت مردم محلی در سود کار بود، چون وقتی منافع خود مردم در این زمینه دیده می‌شد حداقل از تخریب‌های احتمالی نجات می‌یافتیم. تا پنج سال اول، مردم را آموزش دادیم که حضور و فعالیت این کارخانه می‌تواند باعث افزایش و ارتقای کیفیت زندگی آنها باشد.

پول منطقه‌ای ایجاد کردیم

این کارآفرین موریتانیایی می‌گوید: پس از کاهش مخالفت‌ها برای ملموس شدن اهمیت حضور چنین کارخانه‌ای در مناطق بیابانی برای پرداخت بهای شیر دریافتی از تولیدکنندگان محلی، یک نوع بن کاغذی طراحی کردیم، به این صورت که وقتی ماشین‌های شیر برای دریافت شیر تولیدی دامداران مراجعه می‌کردند به ازای هر لیتر شیر برگه‌ای به آنها می‌دادند که مشخصات فروشنده و میزان مطالبه وی روی آن برگه نوشته شده بود.

جونز عبدالرحمان می‌افزاید: پرداخت پول نقد برای خرید شیر از تولیدکنندگان در منطقه می‌توانست فرهنگ اقتصادی منطقه را برهم بزند و باعث مهاجرت به شهرهای دیگر باشد. بنابراین به جای پول نقد بن‌های مخصوص تهیه شده را تحویل می‌دادیم تا تولیدکنندگان شیر، این برگه‌ها را به فروشگاه‌های منطقه در ازای خرید مایحتاجشان تحویل دهند و صاحبان فروشگاه‌ها در پایان ماه، این برگه‌ها را به حسابداری کارخانه تحویل می‌دادند و مبلغ خود را دریافت می‌کردند. با این سیاست، پول محلی ایجاد کردیم و باعث فعال شدن اقتصاد منطقه شدیم، البته بدون نتایج منفی افزایش نقدینگی در زندگی سنتی ساکنان منطقه، این در حالی است که افزایش توان تأمین مایحتاج تولیدکنندگان محلی شیر باعث شد تا تعداد گله‌ها به دلیل تأمین علوفه در این منطقه خشک افزایش یابد؛ اتفاقی که روی تولید کارخانه نیز تاثیر مثبت داشت.

چادرها تبدیل به منازل ایمن شدند

نانسی جونز عبدالرحمان می‌گوید: این شیوه کار باعث رونق سرمایه‌گذاری و توسعه کارخانه شد تا جایی که توسعه کارخانه، تولیدکنندگان شیر را تشویق به سرمایه‌گذاری بیشتر کرد و اکنون در این منطقه هزار تولیدکننده شیر شتر وجود دارد که شیرها را در قبال بن به ما می‌دهند و حدود 3000 خانوار نیز از این طریق امرار معاش می‌کنند و با کسب درآمد از طریق فروش شیر، وضعیت زندگی‌شان را بهبود بخشیده‌اند.

این کارآفرین می‌افزاید: سیاستی که در این زمینه به کار گرفتیم، باعث شد به جای مهاجرت تولیدکنندگان، آنها در منطقه اقدام به ایجاد مراکز رفاهی بیشتر کنند و شهرسازی نیز رونق گرفت و امروز همه تولیدکنندگان در منازل ساخته شده توسط خودشان زندگی می‌کنند، وسیله نقلیه مناسب دارند و فرزندانشان را به مدرسه می‌فرستند.

به دنبال بازارهای بین‌المللی هستیم

وی درباره آینده فعالیت اقتصادی خود می‌گوید: بیشتر از 30 سال پیش با یک کارگاه کوچک تولید لبنیات از شیر شتر را آغاز کردیم، اما امروز کارخانه‌ای مکانیزه و بزرگ را اداره می‌کنیم که روزانه 10 تن شیر شتر را به فرآورده‌های مختلف تبدیل می‌کند. به همین دلیل لازم است برای بازارهای بزرگ تر برنامه‌ریزی کنیم.

نانسی جونز عبدالرحمان می‌افزاید: امروز بسیاری از فروشگاه‌های موریتانی، محصولات مختلف تولیدشده این کارخانه را می‌فروشند و نکته جالب این جاست که میزان برگشتی تولیدات ما تقریبا صفر است و هیچ مرجوعی نداریم. این امتیاز عاملی شده تا با در نظر گرفتن امکانات و زیرساخت‌های موجود برای بازارهای بین‌المللی نیز برنامه‌ریزی کنیم که فکر می‌کنم بازار اروپا می‌تواند قابلیت خوبی برای ورود محصولات ما داشته باشد، چون راه دریایی و کشتی‌های یخچالدار می‌تواند در این زمینه نقش فعالی داشته باشد.

منبع: الجزیره