اسلحه‌ای برای غلبه بر بیکاری

آنچه به این مردم کمک خواهد کرد شاخه‌های نوعی درخت بید است موسوم به مروار که چون زوایدش کم است و انعطاف زیادی دارد، بهترین ماده اولیه برای مرواربافی است، همان سبدبافی به زبان آشناتر.

مسافران شهرهای شمالی کشور در دوسوی جاده‌ها محصولات چوبی را دیده‌اند که با ترکه‌های نازک به شکل‌های مختلف درآمده، اینها همین مروارهای ملایری هستند که سال‌ها دراین شهر بی‌استفاده می‌ماند و در عوض به شهرهای شمالی فرستاده می‌شد و مردم گیلان و مازندران آن را می‌بافتند، اما چند سالی است کسانی در ملایر استان همدان به فکر افتاده‌اند که به جای خام فروشی مروارها از آنها محصول تولید کنند و کارشان خوب گرفته است.

داوود مجیدی یکی از فعالان موفق این حوزه است، جوانی 35 ساله، متولد روستای جوراب همدان و کارآفرین نمونه حوزه صنایع دستی که چهارسال قبل با پنج میلیون تومان سرمایه، مرواربافی را شروع کرد چون می‌دید بیکار ماندن و به امید ایجاد اشتغال دولتی نشستن فقط عمرش را هدر می‌دهد. آن موقع که این کار را شروع کرد محصولات ساخته شده از مروار بیشترازچین وارد می‌شد و داوود که می‌دید ملایر، زادگاه بهترین مروارهاست دست به کار شد. او حالا بعد از چهار سال تلاش بیش از صد پرسنل دارد که 80 نفرشان خانم‌های خانه دارند، کسانی که پیش از این کاسه چه کنم به دست گرفته بودند و چون درآمدی نداشتند چشم به یارانه‌های اندک ماهانه دوخته بودند. داوود به جام‌جم می‌گوید محصولاتی که ملایری‌ها تولید می‌کنند ارزان‌تر از نمونه‌های چینی است و به همین علت بازارمیلش به آن بیشتر است. ارزان‌ترین سبدی که به دست این مردم بافته می‌شود 4000 تومان است و گران‌ترین محصولاتشان که میز و صندلی و مبلمان و میزاتو و انواع کشوست 400 هزار تومان قیمت دارد و قیمت برخی کالاهای سفارشی به یک میلیون تومان هم می‌رسد.

به گفته او هر سبدی که بافته می‌شود بافنده 1500 تومان دستمزد می‌گیرد و کسی که روزی 30 سبد ببافد دیگر اصلا نیازی به یارانه ندارد. اگر حمایت‌های دولتی از مرواربافی در ملایر جدی‌تر شود و توسعه این صنعت دستی که حالا بیشترش به آذربایجان صادر می‌شود جای تفکر مبتنی برنفت را بگیرد، فقط داوود می‌تواند به 500 نفرشغل بدهد و دستشان را توی جیب خودشان ببرد.

اما بجز داوود و همکارانش، مردم روستاهای دیگرهمدان نیز با مرواربافی ارتزاق می‌کنند، مردم انوج، تجر، ثامن، حسین‌‌آباد، اسلام‌آباد، دهچانه و البته داویجان. داویجان از توابع ملایر است با 500 نفر جمعیت و 110 خانوار. در این روستای کوچک 40 کارگاه مرواربافی فعال است که 150 نفر را مشغول به کارکرده. آمارهای بسیج سازندگی نشان می‌دهد در این روستا سالانه حدود 700 هزار محصول تولید می‌شود که 600 هزار تا از آن به خارج کشور می‌رود. همین شده که داویجانی‌ها درآمد ماهانه خوبی دارند از یک میلیون و 800 هزار تا دو میلیون و 500 هزارتومان برای هر نفر و درآمد سالانه 35 میلیون تا 85 میلیون تومان برای هر کارگاه تولیدی.

مردم شهرستان ملایر و توابعش به زبان، ادعای اقتصاد مقاومتی ندارند ولی درعمل به کمک ترکه‌های درخت بید و همت و تلاش خود اقتصاد مقاومتی را معنا کرده‌اند.