یادداشت

والیبال و اقتصاد جهانی آن

بعد از درخشش بازیکنان والیبال ایران در بازی‌های بین‌المللی، توقع می‌رفت آنها در تیم‌های بزرگ دنیا جایی برای خود داشته باشند و بتوانند در لیگ‌های بین‌المللی حضور پیدا کنند؛ اما غیر از سعید معروف، کاپیتان تیم ملی که یک نیم‌فصل در روسیه بازی کرد و اتفاقا قهرمان باشگاه‌های اروپا هم شد، دیگر کسی به کشورهای خارجی نرفت و در کمال تعجب برخی بازیکنان فقط در صورتی فکر رفتن به خارج از کشور هستند که هیچ پیشنهاد داخلی قابل قبولی نداشته باشند.

کد خبر: ۹۴۷۳۴۶

از جنبه‌های گوناگون می‌توان این مطلب را تحلیل کرد که مهم‌ترین آن بحث اقتصادی است.

والیبال در جهان هیچ‌گاه یک ورزش اقتصادی و قدرت اقتصادی نبوده است. هیچ‌گاه یک رشته ثروتمند در مقایسه با رشته‌هایی نظیر فوتبال و بسکتبال در بازی‌های گروهی یا تنیس، گلف و بوکس در ورزش‌های انفرادی در نظر گرفته نمی‌شود. هیچ‌گاه در بین پردرآمدترین ورزشکاران جهان نامی از بازیکنان والیبال نمی‌بینیم و هیچ‌گاه شرکت‌های بزرگ چندملیتی برای عقد قرارداد تبلیغاتی با بازیکنان والیبال صف نمی‌کشند.

این اقتصادی و ثروتمند نبودن والیبال دنیا، خاصیت این رشته است و چرا و چگونه این وضعیت برای آن پیش آمده به بحثی طولانی نیاز دارد. چنانچه تفاوت‌های تجاری فوتبال یا بسکتبال را کنار بگذاریم باید گفت دستمزدهای بین‌المللی والیبال پایین‌تر و سطح اقتصادی آن به سطح لیگ و فدراسیون ما نزدیک‌تر است. به همین سبب، تیم‌های باشگاهی ما براحتی می‌توانند بازیکنان و مربیان تراز اول جهان را در تیم‌های خود داشته باشند و فدراسیون نیز می‌تواند با بهترین مربیان جهان برای نشستن برنیمکت ایران مذاکره کند. اتفاقی که تصور و تخیلش حتی برای ورزش‌هایی مثل فوتبال و بسکتبال سخت و دور از ذهن است. بازیکنان ایرانی نیز دلیل اقتصادی مناسبی برای حضور در تیم‌های کشورهای دیگر ندارند و می‌دانند بودن در داخل کشور از نظر اقتصادی کمک بیشتری به آنها می‌کند و درآمدهای بالاتری برایشان به ارمغان می‌آورد.