صمیمی: همه دنیای بچه‌ها شده بود سهمیه

او افتخار می‌کند که در لیگ حاضر نشده است: «قرار بود با این شرایط، بچه‌ها در لیگ شرکت نکنند تا فدراسیون تغییراتی بدهد، اما متاسفانه برخی بچه‌ها به خاطر اجبار شرکت کردند. ما هم شرکت نکردیم به خاطر این که ارزش نداشت.»

صمیمی پیشنهاد لیگ امسال را با مبلغ قراردادش در سال 88 مقایسه می‌کند: «من سال88 قراردادم 17 میلیون بود. آن موقع شاکی بودم که چرا قرارداد ما نسبت به بچه‌هایی که در دو یا سه ماده مسابقه می‌دادند کمتر بود، اما حالا کجا و سال 88 کجا. حالا هزینه‌های زندگی سه برابر شده، در مقابل مبلغ قرارداد ما یک‌سوم قبل شده است.»

به نظر او نبود پول، افت رکوردهای لیگ را به دنبال دارد: «وقتی پولی نباشد، رکوردهای لیگ هم وحشتناک می‌شود. رکوردهایی که واقعا جای تاسف دارد. امسال در لیگ رکورد 51 متر نفر سوم لیگ شد. در حالی که زمانی، احسان، من و محمود هم در لیگ پرتاب می‌کردیم. احسان حدود 67 متر انداخت، من حدود 64 متر پرتاب کردم و محمود حدود 63 متر. لیگ ما در حد فینال قهرمانی جهان بود. حالا پز 17 تیم در لیگ را می‌دهند، در حالی که از تیم‌ها فقط اسم هست و تنها دو تیم واقعا تیم هستند.»

به نظر پرتابگر دیسک ایران، دوومیدانی حال خوبی ندارد: «دوومیدانی ایران با پنج مدال بازی‌های آسیایی 2010 گوانگ ژو، نشان داد تا حدی روی آن حساب باز کردند، اما حالا چه؟ همه دلخوشی دوومیدانی شده مسابقه داخل سالن آسیا. در حالی که باید واقع‌بینانه نگاه کرد. اصلا شرایط رقابت‌های قهرمانی آسیا و بازی‌های آسیایی با داخل سالن آسیا خیلی فرق می‌کند. برای المپیک آنقدر هدفمان کوچک شده بود که فقط سهمیه، دنیای همه ما شده بود.به جای این که شرایط جوری می‌شد که بچه‌ها به رکوردهای خودشان نزدیک شوند. به همین راحتی یک سال تلاش خیلی از بچه‌ها هدر رفت. این دوومیدانی را باید خراب کرد و دوباره ساخت.»

صمیمی دوم اما، برخلاف تصور از نرفتن به المپیک ناراحت نیست: «من خیلی خوشحالم که امسال به المپیک ریو نرفتم. اگر با این شرایط می‌رفتم، وضعیت خوبی از بقیه نداشتم. اصلا مسابقات انتخابی المپیک مدنظر من اوکی نشد. من در جام کازانف 12 متر با پرتابگر دوم که قزاق بود فاصله داشتم، اما او المپیک رفت و من نرفتم. باید دوستان عاقلانه نگاه کنند. نگویند شما مگر چه کار کردید؟»

پرتابگر دیسک معتقد است صعود به نیمه‌نهایی نتیجه خیلی بزرگی نیست: «فینال المپیک برای دوومیدانی ایران رویا شده. به خاطر همین هم صعود به نیمه نهایی را کار بزرگی می‌دانند درحالی که کار شاقی نیست. این بدبختی است که بچه‌ها زور می‌زنند تا فینالیست شوند. در حالی که اگر المپیکی‌ها تا قبل از المپیک چند مسابقه خوب شرکت می‌کردند، مسابقه‌ای که آنها را با شرایط رقابت آشنا می‌کرد و هفت هشت روز زودتر به ریو می‌رفتند، حداقل چهار پنج فینالیست داشتیم. چراکه برای هماهنگی بدنی ورزشکاران با اختلاف ساعت به ازای هر یک ساعت، باید یک روز زودتر بروند. بچه‌های دوومیدانی هم به خاطر اختلاف ساعت 7 و 30 دقیقه ریو با تهران باید هفت روز زودتر می‌رفتند. کل مسابقه یک طرف و یک هفته قبل از مسابقه هم یک طرف.»

او پیش‌بینی می‌کرد، برادرش محمود وقتی سه روز قبل از مسابقه به ریو می‌رود، نباید توقع نتیجه خوبی داشته باشد: «محمود وقتی به من گفت سه روز قبل از مسابقه می‌رود، برایم مثل روز روشن بود با این شرایط خوب پرتاب نمی‌کند، اما من طوری با محمود برخورد کردم که روحیه اش خراب نشود. در حالی که وقتی با پرتابگران دیگر تلگرامی صحبت می‌کردم همه آنها 9 یا ده روز زودتر رفته بودند. بگذریم که شب قبل از مسابقه بارانی بود و دایره پرتاب خیس. برای ریو اختلاف ساعت خیلی مهم بود. در پرتاب دیسک رکورد 62 متر فینالیست شد. رکورد سختی نبود، اما بزرگ ترین مشکل بچه‌های ما سفر دیرهنگام بود.»