ما و قطر و آینده بسکتبال...

ما دفاع می‌کردیم و قطری‌ها از بازی فیزیکی با ما فرار می‌کردند، همین بود که چند‌تا پرتابشان از راه دور هرچند نامتعادل، اما گل شد، چون با بودن حدادی و ارسلان زیر سبد واقعا گلزنی کار سختی است، بخصوص اگر مقابلت تیم بدترکیبی بازی کند.

درباره قطر دیروز می‌شود 2000 کلمه و بیشتر از توانایی بازی ایران گفت و نوشت چون انگار تیم ملی بیشتر دقایق 5 مقابل هیچ بازی می‌کرد. نسل تغییر یافته قطری بازیکنانی مثل یاسین محمود، هاشم زیدان یا داوود موسی ندارد. با همه تبلیغاتی که روی این تیم شده تا یک تیم خوفناک چند ملیتی معرفی شود، بسکتبال دیروز قطر از آسیا هم پایین‌تر بود.

در مقابل این نوع بسکتبال، هر بازیکنی را می‌توان هر لحظه بازی داد و هر جایی در زمین از آن بازی گرفت. حتی بازیکن موقعیت یک را در موقعیت سنتر. حتی برای خوفناک‌تر کردن یک حریف بدترکیب لازم نیست اردوهای اروپایی آنها را به رخ کشید. یکی از مربیان خارجی چند سال پیش می‌گفت چون قطری‌ها اهل تمرین نیستند و به‌زور باید آنها را سر تمرین برد اردوی خارجی می‌زنند فقط برای این که دو هفته همه بازیکنان را سر تمرین داشته باشند.

ما تیم خوب این دوره از بسکتبال فیبا آسیا چلنج هستیم و دیروز هم خوب بردیم. زمان‌هایی خوب بودیم و دقایقی هم بد. زمان‌هایی تیم ما آن تیمی که با وعده 2020 یا 2019 باید ساخته شود، نبود.

محمد جمشیدی تنهاست و اصرار فرید اصلانی و سجاد مشایخی که خود را برابر بهنام یخچالی ثابت کنند، بار روانی دارد و نشانه خوبی در تیم ما نیست. گاهی این ابراز وجود با تکروی، روح بازی گروهی را در زمین می‌تراشد. یخچالی از موقعیت غیرتخصصی در موقعیت یک جا افتاده و اعتبار بدنی به نسبت بهتری هم دارد که اعتماد به نفس‌اش را بیشتر کرده است.

بازی بیرونی تیم ایران با بازیکنان کنونی تعادل ندارد. برای چهار سال آینده که این روزها شعار خیلی ‌ها شده هم این روند مناسب نیست و اگر این بازی‌ها با نگاه به سه چهار سال آینده است باید بازیکنانی را در موقعیت‌های اختصاصی ساخت، نه این که جابه‌جایشان کرد.

افشین رضاپور

ورزش