این باتری‌های بی‌قرار

اولین محصول تجاری شده ‌این فناوری، توسط شرکت سونی سال 1991 به بازار عرضه شد و در این دو دهه، همزمان با اوج‌ گرفتن استفاده از گجت‌های هوشمند، تلاش روزافزون سازندگان برای تطبیق با نیاز مشتریان شدت یافته‌ است. به‌دلیل تعداد میلیونی ساخت و فروش این باتری‌ها در سال، بروز مشکل در این محصولات اجتناب‌ناپذیر است. می‌توان گفت تمام سازندگان مشهور لپ‌تاپ از جمله اپل، HP، توشیبا، لنوو، دل و... در مقطعی مجبور به فراخوان محصولات خود شده‌اند.

در این سال‌ها مشتریان به سمت گجت‌های باریک‌، قدرتمند‌ و در نتیجه پرمصرف‌تر گرایش پیدا کرده‌اند و سازندگان باتری هم مجبور هستند همپای کاربران عملکرد محصولات خود را بهتر کنند. این شرکت‌ها با بهبود ساختار، ترکیب شیمیایی و روش‌های تولید جدید، انرژی بیشتری را از باتری‌های کوچک‌تر و با صفحه‌های جداکننده نازک‌تر بیرون می‌کشند.

ساختار این‌ باتری‌ها دارای صفحه‌های جداکننده‌ای است که در صورت بروز یک اتصال کوتاه باعث خالی ‌شدن خودکار جریان و در نهایت افزایش دمای داخلی باتری می‌شود. در نتیجه پدیده‌ای به نام فرار حرارتی رخ می‌دهد که می‌تواند باعث آتش‌ گرفتن و ایجاد دماهایی تا حد 315 درجه شوند.

باتری‌های جدید نسبت به طراحی‌های قدیمی‌تر که خروجی میلی‌آمپر‌ساعت کمتری داشتند احتمال بیشتری برای آتش‌ گرفتن دارند. ساختار فوق‌نازک باتری‌های جدید که در آن فاصله‌ صفحه‌های جداکننده تنها 24 میکرومتر است، امکان دارد حتی بر اثر وجود ناخالصی‌های نانومتری دچار اتصال داخلی شود. برای مثال باتری‌های 1350 میلی‌آمپرساعت می‌توانستند از آزمایش ورود میخ به بدنه بدون آتش‌سوزی موفق بیرون بیایند، در حالی که باتری‌های 3400 میلی‌آمپرساعت امروزی به محض وارد شدن چنین ضربه‌ای آتش می‌گیرند. فناوری باتری‌های لیتیوم ـ یون مبتنی بر اکسیدهای فلزی در حد تئوری جواب داده‌اند و بعید نیست که بتوان آنها را آینده باتری‌های گجت‌های هوشمند دانست. اما چیزی که مشخص است این که برای داشتن باتری‌هایی با چگالی انرژی بیشتر و در عین حال ایمن‌تر نیازمند توسعه فناوری‌های جدید در باتری هستیم.