چگونه به آشوب درعراق پایان دهیم!

چگونه می توانیم به مخمصه و آشوب در عراق پایان دهیم؛ این پرسش جالبی است و مردم و دولت امریکا همین را می پرسند. در اکتبر گذشته ، ژنرال ارتش ویلیام اودم اظهار کرد: حمله به عراق بزرگ ترین فاجعه استراتژیک در تاریخ ایالات متحده بود.

کد خبر: ۹۴۲۴۴

او همچنین گفت : این حمله ، متحدان امریکا در خاورمیانه را منزوی ودر نتیجه پیگیری جنگ علیه تروریسم را سخت تر کرد. جان مارثا، یکی از کهنه سربازان جنگ ویتنام ، ماه گذشته اظهار کرد: ما نه تنها در این جنگ به پیروزی نرسیده ایم ، بلکه نفرت علیه ایالات متحده را اشاعه داده ایم. 80درصد مردم عراق خواهان خروج ما از کشورشان هستند. 47درصد مردم عراق می گویند کشتن امریکایی ها امری موجه است.
80درصد مردم کشورهای اطراف عراق می گویند به نفع خود ماست که از عراق خارج شویم . هنگامی که از عراق بیرون رویم ، این کشور از ثبات بیشتری برخوردار خواهد شد. مجله مادر جونز مقاله ای به قلم جیمز. کی گیلبرث ، استاد اقتصاد دانشگاه تگزاس ، دانشکده امور عمومی چاپ کرد.
عنوان مقاله گیلبرث «علایم خروج : ترک عراق خسارات واقعی جنگ را جبران نخواهد کرد» بود.

حرف های پدرخوانده
در این مقاله وی جزییات اشتباهات در عراق را بیان و اظهار می کند: اما واقعیت این است که جنگ عراق را نمی توان با هیچ نیرویی (از نظر سایز) و یا هیچ مبلغی از هزینه به پیروزی رساند.
در برابر نیروی مقاومت مصمم ، در جهان مدرن امروز، اشغالگرها پیروز میدان نخواهند بود.
حرفهای اخیر یک پدرخوانده محافظه کار مدرن ، ویلیام اف. باکلی جونیور، منعکس کننده حرفهای ژنرال اودم ، مارثا و گیلبرث است. باکلی این روزها در تیررس انتقادهای فراوان تند و تیز از سوی نهضت نومحافظه کارانی است که خود به پایه گذاری آن کمک کرد.
باکلی بی باکانه با اشاره به سیاست امریکا در عراق می گوید: این سیاست موثر واقع نشد. منظور وی از «موثر واقع نشد»، این است که امریکا به اهداف خود نرسید. باکلی می نویسد: ماموریت ما در عراق شکست خورد؛ چرا که مشخص شد خصومت عراقی ها با یک ارتش تهاجمی با 130هزار سرباز امریکایی قابل کنترل نیست.
ذخیره بزرگ انسانی ارتش که برای کمک به مردم آمدند، نتوانستند به اندازه لازم قدرتمند باشند. شکی نیست بالاخره آنها اگرچه با تاخیر در جامعه (عراق) حضور یافتند؛ اما نتوانستند از عهده مردان یخی ای (مبارزان عراقی) که مانند اشباح در سایه ها با بمب و نارنجک دستی و هفت تیر این سو و آن سو می روند، برآیند.
3تن از این مردان و هزاران تن از دیگر مردان و زنانی که سیاست خارجی امریکا را در دوران جنگ سرد و دوران پس از جنگ سرد به دقت و از نزدیک مشاهده و دنبال کرده اند، دقیقا هدف را نشانه رفته و حقایق را آن گونه که باید و شاید بیان کرده اند. اشغال عراق انواع مختلفی از اهداف را در دستور کار خود داشت ، اگرچه این دولت (بوش ) درخصوص این اهداف مخفی کاری کرده است.

غنی سازی خاطرات
در آینده ای نه چندان دور، کتابهای زیادی به تجزیه و تحلیل و یافتن دلایل واقعی ای که با تکیه بر آنها ما به عراق حمله کرده و آن را اشغال کردیم ، اختصاص داده خواهند شد.
شاید در آن زمان رامسفلد، چنی و یا حتی جورج بوش لطف کنند و با خاطرات خویش این کتابها را غنی سازند. به نظر می رسد دستور کار (و من در اینجا تاکید می کنم به نظر می رسد؛ چرا که ما حقایق را در این برهه از زمان نمی دانیم) تغییر کشوری ثروتمند که دیکتاتوری سوسیالیستی (با صدام حسینی که نقش مارشال تیتوی متخاصم را بازی می کند) به یک نوع نظام پارلمانی نسبی برگرفته از الگوی اسرائیلی ؛ به یک کشور غیرمسلح و مشحون از تحمل قومی و مذهبی ؛ به یک کشور سرمایه داری با اقتصادی ادغام شده در اقتصاد جهانی به کشوری که منابع وسیع نفتی خود را به گونه ای پایدار در ازای دلار و نه یورو، نه طلا و نه هر ارز دیگری بلکه فقط دلار به فروش می رساند، به کشوری که آزادانه نفت خود را به ما و هر آن کس که ما دوستش داریم بفروشد، بوده است.
ما پرچم دموکراسی را بر فراز لوله تانکها، آنتن های جیپهای هاموی و نیز بر سر نیزه تفنگهایمان برافراشتیم تا به این وسیله به چشم انداز نو محافظه کاران در عراق دست یابیم. این دستور کار به طور کامل به اهداف خود نرسید. اگرچه یک نظام پارلمانی براساس وزن جمعیتی در کار است.
اما هنوز آزمایش نشده و به نظر از پیش تعیین شده می رسد، محبوبیت ندارد و قادر نیست در حد رضایت تمام عراقی ها از حقوق اقلیت ها دفاع کند.
عراق کشوری سرمایه داری است ؛ اما تنها به این معنی که کشور سرمایه داری دیگری نظام بانکی و کالای اصلی صادراتی آن را مدیریت و کنترل می کند. اقتصاد آن با اقتصاد جهانی در آمیخته شده ؛ اما تنها به این دلیل که پایه های صنعتی آن که قبلا در اختیار دولت بود، به شرکت کنندگان بین المللی دوست که بخشی از ائتلاف مایل ایالات متحده بودند، فروخته شد.
اکنون بار دیگر نفت با دلار معامله می شود. تعویضی که در می 2003با دستور رسمی جورج دبلیو بوش امضائ شد و شکل گرفت ، با این حال ، امروزه نسبت به دولت قبلی عراق که تحت مجازات های سنگین اقتصادی قرار داشت ، نفت کمتری تولید می شود.
پرچم دمکراسی ای که ما برای مردم عراق از روی لوله تانکها تکان دادیم اکنون کهنه ، پاره و بی ارزش شده است. البته شکاکان و بدبینانی که در میان ما هستند، ممکن است بر این اعتقاد باشند که آنچه ما امروز در عراق داریم دقیقا همان چیزی است که ما، یا حداقل نو محافظه کاران واشنگتن واقعا می خواستند.
بدبینان به این نکته اشاره می کنند که دستور کار واقع ی ما صرفا نابودی کشور صنعتی ، متحد و با غرور عراق و ایجاد نوعی آشوب پایدار و تجزیه اجتماعی بود که با اهداف ما، شامل ساخت استحکامات عظیم گوانتانامو مانندی که ما آنها را مگاپایگاه ها (mega basis) می نامیم تامین می کرد.

یک خبر خوب ، یک خبر بد
در حالی که ژنرال اودم ، جان گیلبرث و جان مارثا درباره عراق از تحلیل های درست و خوبی برخوردارند، ویلیام. اف باکلی جونیور در ارزیابی خود نسبت به اوضاع (عراق ) دچار انحراف شده است. البته باکلی این نکته را درک می کند که ما باید شکست خود را در عراق بپذیریم.
او در 24فوریه امسال چنین نتیجه گیری کرد که «...طرحهای متفاوتی باید تهیه و ارائه شوند. و نکته اصلی در اینجا پذیرش شکست است.» اما باکلی در این که چرا ما شکست خورده ایم ، دچار اشتباه می شود.
او بر این باور است که ما در برابر شورشیان قاتل و نیز چیزی که وی آن را مردان یخی می نامد که به صورت اشباح با بمب و نارنجک دستی و هفت تیر به این سو و آن سو می روند، جنگ را باخته ایم.
بسیار خوب مردم ، من یک خبر بد و یک خبر خوب برای شما دارم. خبر خوب این که افراد باهوش تر و منطقی تر از طیف چپ ، طیف راست ، پایین و بالا و هر بخش دیگری از طیفهای مختلف سیاسی ، همه و همه در حال رسیدن به یک نتیجه می باشند.
عراق یک باتلاق است و ما این باتلاق را به وجود آوردیم و باید درباره آن چاره اندیشی کنیم. اغلب طیفهای فوق الذکر طرفدار بیرون کشیدن سربازان امریکایی از عراق هستند. شگفت آن که هیچ کس در دولت ، در محافل مطبوعاتی و یا در حوزه آکادمیک درباره مگاپایگاه های چند میلیارد دلاری مان و این که بالاخره با آنها چه باید بکنیم ، مایل به صحبت نیست.
من فقط می توانم تصورات خود را به کمک بطلبم. دیگر خبر خوب این که اکثریت امریکایی ها مردم شروع به پذیرش مسوولیت و قصور خود برای به وجود آوردن مخمصه عراق کرده اند.
احساس روزافزونی از مسوولیت امریکایی ها نسبت به آنچه سیاستمداران ما، شخصا رئیس جمهور، معاون رئیس جمهور و کنگره ما نه تنها درخصوص عراق ، بلکه نسبت به اعتبار امریکا، نقدینگی مالی و نسبت به تصویر برتری خودمان به عنوان قانون پذیرترین و در عین حال آزادترین کشور روی کره زمین انجام داده اند، وجود دارد.
البته اقلیت کوچکی از نومحافظه کاران در هر دو حزب اصلی ، همانهایی هستند که این سیاست فاجعه آمیز را در خاورمیانه طراحی ، توصیه ، تشویق و اجرا کردند. اما این نظام سیاسی ما بود که اجازه داد این داوری ساختگی نومحافظه کاران بدون تضمینی به خورد شهروندان امریکایی و جهانیان ، بدون فهرستی از عناصر فعال خطرناک و بدون هشدار نسبت به این که عوارض جانبی خطرناک نه تنها محتمل ، بلکه بسیار ممکن بودند، داده شود.
این نظام سیاسی با یک وسیله ارتباطی دولتی مطیع برای انجام خواسته های واشنگتن کماکان مثل سابق دست نخورده است. همین نظام سیاسی ، امروزه با اثربخشی عظیمی برای تشویق حمله نظامی امریکا و اسرائیل به ایران مورد استفاده قرار می گیرد؛ اما ما اکنون به عنوان یک ملت ، مشکل را تشخیص می دهیم و شروع به تعیین مسوولیت و سپردن آن در تمام جاهای شایسته و نه تنها در چند جا، کرده ایم.
این علامت خوبی است و هم اکنون در حال اتفاق افتادن است و بالاخره این که خبرهای خوب را می توان در کارآمدی و اجرای واقعی خود عراقی های تحت اشغال و ویرانگری ما یافت.

دولت فریب
ما نسبت به جنگ داخلی قریب الوقوع و یا در جریان خبرهایی می شنویم. ما با چشمان خود شاهد تلاشهای باورنکردنی رهبران واقعی عراقی ها (و نه رهبران دست نشانده و سفارش شده امریکایی ها) برای فرونشاندن احساسات در برابر خشونت های اخیر و تخریب مساجد از سوی افراد ناشناس هستیم.
در دید بسیاری از عراقی ها، خشونت از این نوع احتمالا کار اشخاصی است که ریشه عراقی ندارند، بلکه کار خارجی هایی می باشد که هدفشان ایجاد فتنه های قومی مذهبی است.
25میلیون عراقی با تمام مشکلاتشان به این تشخیص رسیده اند که دولتهای تحمیلی ، بیش از حد متمرکز و نظامی گرا شکست خواهند خورد. چنین دولتهایی منابع طبیعی را بیرون کشیده و هدر می دهند. چنین دولتهایی مدام درگیر جنگهای سازمان یافته اند. چنین دولتهایی دروغ می گویند. چنین دولتهایی شکنجه می کنند.
چنین دولتهایی فریب می دهند. عراقی ها بخوبی با چنین مسائلی تحت استبداد صدام حسین آشنا هستند، همان گونه که زیردستان دیکتاتوری ها همیشه این مسائل را درک می کنند.
عراقی ها امروزه این مسائل را حتی کامل تر از قبل درک می کنند؛ چراکه آنها تحت حکومت سلطه و زور امریکایی ها دقیقا از همان مصیبت ها رنج می برند.
در طول جنگ سرد، روسها و دیگر مردم تحت تسلط شوروی بزرگ ، فساد کمونیسم را دهها سال قبل از سقوط نهایی اتحاد جماهیر شوروی درک کردند.
هنگامی که آثار اواخر دهه 60و اوایل دهه 70سولژنتزین را می خوانیم ، می فهمیم روسها از مدتها پیش درباره کاستی ها و مشکلات خود بیشتر می دانستند و از مدتها قبل چالشهای زندگی و جامعه و دولت را عمیق تر از آنچه که ما مورد توجه و بحث قرار داده و یا می توانستیم قرار دهیم ، مورد توجه و بحث قرار داده بودند.
مردم عراق شاهد اشغال عراق بوده اند. بسیاری از آنها از آن جان سالم به در برده و شاهد نابودی باور نکردنی نهادها و زیرساختهای کشورشان بوده اند.
آنها شاهد فسادی ماورای آنچه که تحت سلطه صدام حسین تحمل کردند، بودند و با چشمان خود دیدند که ایالات متحده برای به زندان افکندن شمار روزافزون عراقی ها، حتی زندان های بیشتری ساخت. اما براستی خبرهای خوشی در راه است. خبر خوش این که امروزه دیگر عراقی ها درباره دولت دچار توهم نیستند. آنها به طور فزاینده ای صفوف خود را به هم متصل می کنند.
آن هم درباره مسائلی که واقعا در زندگی مهم و معنی دار است مانند خانواده ، آداب و رسوم ، مذهب و عقیده و به عنوان یکی از کشورهای عرب که در دهه 1980و 1990از تعداد تحصیلکرده های بیشتری برخوردارند و نیز آزادتر، دور از چشم دیگران ، به تولید تفکراتی بسیار مثبت و معنی دار درخصوص این که چگونه بار دیگر کشوری بزرگ و باشکوه بسازند، مشغولند.
ای کاش ما فقط از سر راه آنها کنار می رفتیم و اجازه می دادیم این کار را بکنند. ترک عراق به راستی اولین گام است و برای حل گرفتاری عراق ، برای ما کار چندانی دیگر باقی نمی ماند.
کالین پاول و دیگران ، اغلب قاعده کوزه شکسته (Pottery Barn rule) را مطرح می کنند و می گویند ما آن را شکستیم ، پس مال ما تکبر و جهل مطلق این قیاس غلط باید برای تمام امریکایی ها توهین آمیز باشد. همان طور که مطمئنا برای عراقی ها توهین آمیز خواهد بود.
آیا ما واقعا باور می کنیم می توانیم مردمی را که قرنها در برابر اشغالگری مقاومت کرده اند؛ تنها در عرض چند سال با چندصد هزار سرباز و تفنگدار امریکایی درهم شکنیم؛
آیا واقعا باور کنیم که عراقی ها با چندین سال مجازات اقتصادی و تحریم و نیز بمباران روزانه ایالات متحده و انگلیس که از ویژگی های حکومت جورج دبلیو بوش و بیل کلینتون در واشنگتن شده بود، درهم شکستند؛
آیا فکر می کنیم نابودی گارد ریاست جمهوری عراق و صدها هزار از تازه سربازان و نیز غیرنظامیان در سال 1991عراقی ها را درهم شکست ؛ آیا عراق به واسطه جنگ جنون آمیز صدام حسین علیه ایران ، کشوری با منابعی به مراتب بیشتر و 3برابر بزرگ تر از خود، نابود شد؛
آیا ما واقعا فکر می کنیم کشتار 300هزار عراقی از سال - 2003 خواه عمدی خواه به عنوان کشتار مردمی بی گناه ، بی نام و نشان و فاقد چهره غیرنظامی این کشور را نابود کرده است ؛

توی سوپر مارکت
رهبران سیاسی امریکا بویژه آن جمهوریخواهان و دموکرات هایی که موقتا با اشغال عراق توسط امریکا مخالفت کردند، درباره ماندن اجباری در عراق زیرلب غرولند می کنند؛ چراکه ما این کشور را در هم شکستیم.
این سیاستمداران تقریبا از نو محافظه کارانی که دقیقا قصد انجام همین کار را داشتند متکبرتر و بی اطلاع ترند. اجازه دهید قیاس جدیدی را به شما ارائه کنم.
قیاسی که هر فرد امریکایی ، شامل نمایندگان در کنگره می توانند آن را بفهمند. قیاسی که امروز درخصوص عراق کاربردی خوب دارد.
هنگامی که در یک سوپرمارکت اعلام می شود که کارگران در راهروی شماره 3مشغول تمیز کردن هستند، آیا ما تمام تلاشمان را برای جمع و جور کردن بچه های بازیگوش خود و دور نگاه داشتن آنها از راهروی شماره 3به کار نمی بریم تا آنهایی که واقعا مسوولیت عملیات و اداره این سوپرمارکت را به عهده دارند، بتوانند کار خود را انجام دهند، کاری که خود می خواهند انجام دهند؛
طبیعی است که صاحب سوپر مارکت ترجیح می دهد ملک او مورد صدمه و آسیب قرار نگرفته و نابود نشود. طبیعی است که صاحب سوپر مارکت ترجیح دهد امنیت ، مسائل بهداشت و سلامت مشتریان به خطر نیفتد.
اما پدر و یا مادری که فرزندان بازیگوش و شیطان 3و یا 4ساله خود را در راهروی شماره 3که در آن مایع لغزنده ریخته است ، رها کرده مورد خطاب کارکنان و صاحب سوپر مارکت قرار گرفته و به وی آمرانه و جدی گفته خواهد شد: نیازی به کمک شما نیست ، از شما متشکریم ؛ اما خودمان به این مساله رسیدگی خواهیم کرد.
تجربه که ما نیازمند به کارگیری آن در عراق هستیم ؛ نه قاعده کوزه شکنی که قاعده انسانی تر یعنی تمیز کردن راهروی شماره 3است و در ته قلبمان ، اکثریت ما امریکایی ها مدتهاست این را می دانیم و اما اخبار بد.
ویلیام باکلی به اشتباه بر این عقیده است که ما به این دلیل در عراق شکست خورده ایم که شبح مردانی که در سایه ها حرکت می کنند، در عراق موفق به شکست اشغالگران پرافتخار و شکوهمند ما شده اند.
در عوض باید گفت که ما از نظر راهبردی دچار شکست شده ایم ؛ چرا که شبح مردانی که در سایه ها در واشنگتن حرکت می کنند، برای قانون (low) و یا حتی قانون اساسی ما (constitution) احترامی قائل نیستند.
شبح مردان مستقر در واشنگتن آزادی واقعی و این که از کجا آمده است را درک نمی کنند و ظاهرا در تمامی کلاسهای درس تاریخ به خواب خرگوشی فرورفته بودند. در این مورد، باکلی کمی سردرگم است.
شبح مردان براستی مسبب این شکست غم انگیز و بی نهایت بزرگ سیاست خارجی امریکاست. ترک عراق هیچ کمکی به حل مشکل اصلی ای که سیاست ملی و ثبات مالی ما را دچار مشکل پایدار و پیوسته کرده است ، نخواهد کرد. شبح مردان در واشنگتن باقی و کماکان باقی خواهند ماند.
نظام سیاسی ای که با کوچک ترین آرزو و یا تغییر ذائقه رئیس جمهور و مشاورانش به بوتیک جنگ رفته و به انتخاب جنگ می پردازد، کماکان در جایگاه خود باقی است. اگرچه باور کردن آن مشکل است ؛ اما این نظام حتی محکم تر و منسجم تر از 3سال پیش است.
بالاخره این که صرف نظر از راه حل های قابل طرح، ما درک می کنیم که تنها آینده ای که ما داریم، تنها سرنوشتی که ما کنترل می کنیم و تنها تحولاتی که ما حقیقتا می توانیم به وجود بیاوریم ، آنهایی هستند که به خود ما تعلق دارند. ما نمی توانیم عراق را درست کنیم.
مطمئنا عراقی ها می توانند و هر چه زودتر آنها بتوانند شروع کنند، بهتر خواهد بود. اما باید بپذیریم که هر توصیه ای که ما برای بقیه جهان داریم ، از ریشه و اساس فاقد اعتبار است چرا که رفتار خودمان در عراق ، درست مانند بازی مونوپولی ، ما را به زندان فرستاده است.
با این تفاوت که این بار ما از داشتن کارت خروج از زندان محرومیم. ما مجبوریم خارج از بازی منتظر نوبت بعدی باشیم ، علاوه بر بیرون کشیدن نیروهای نظامی خود، رها کردن پایگاه های نظامی مان در عراق و نیز زندان هایمان، می توانیم بعضی شعارهای تجارت آزادمان را عملی کنیم.
ما باید بلافاصله و به طور کامل به بخشهای مالی، انرژی و خدمات به مردمان محلی عراق ، حتی به مناطق نزدیک عراق و نیز شهرهای عراقی باز گردیم. ما بر یک دولت فدرال تاکید می کنیم ؛ اما یک مرد قابل اطمینان نیرومند نداریم که چنین دولتی را برای ما مدیریت کند.
همان طور که سر والتر اسکات سرود: چه تارهای عنکبوتی که ما انسان ها نمی بافیم. آن هنگام که اولین بار فریب دادن را تمرین می کنیم.
و یا اگر این برای نومحافظه کاران قابل درک تر است ، رولینگ استون قبلا می خواند: شما همیشه آنچه را می خواهید، نمی توانید به دست آورید. اما ممکن است آنچه را که نیاز دارید بدست آورید.

دست از دزدی بردارید
می دانم که این حرفها مانند حرفهای یک دیوانه به نظر می آید، ما ممکن است از عراق نفت بخریم ، بدون محدودیت و بدون قید و شرط، صرفا به این دلیل که آنها ممکن است روزی آن را تولید کنند و ما نیز روزی بخواهیم از آن استفاده کنیم ؛ بدون متوسل شدن به زور، با موافقت طرفین و به قیمت بازار آزاد.
اگر اپرا یا دکتر فیل و یا حتی دکتر لورا و یا دکتر روث (که از گردانندگان برنامه های تلویزیونی می باشند) قرار باشد درباره درست کردن معضل عراق توصیه ای داشته باشند، توصیه آنها این خواهد بود که اول از خودمان شروع کنیم.
شاید به جای استفاده از واژه درست کردن آنها از واژه شفا دادن و یا بهتر کردن استفاده کنند. آنها خواهند گفت تهاجم آشکار به کشورهای دیگر را به نام ما متوقف کنید، تفکرات غلط را کنار بگذارید.
جنگ افروزی ممنوع از برچسب زدن خودداری کنید، شروع کنید به گوش دادن به منطق دست از دزدی بردارید و درباره آنچه که واقعا می گذرد، دروغ نگویید. اگر این توصیه ها جدی گرفته شود، اغلب اعضای فعلی کنگره ، قبل و یا در طول انتخابات بعدی پاکسازی خواهند شد.
جدی گرفتن این توصیه ها نقطه پایان عذرخواهی های رادیویی و تلویزیونی حکومت جناح راستی خواهد بود و منتقدان جناح چپی را که خواهان قدرت بیشتر دولتند تا با توسل به آن به جنگ علیه کشور دیگری بپردازند را خرد خواهد کرد.
تصور کنید امریکایی که در آن تمرکز قدرت ، سخنگوهای وحشت آفرین دولت و دروغ پردازی های تولید انبوه شده از سوی کاخ سفید از جمله چیزهای نادر و غیرمعمول باشد؛ تصور کنید کنگره ای که نقش خود را در قانون اساسی را جدی بگیرد و بتواند تهدیدهای امنیت ملی واقعی و تصوری را از یکدیگر تمیز دهد.
تصور کنید رهبران سیاسی ای را که با دقت با تمایلات غیرمودبانه تعامل دارند، نه این که آنها را مورد سو استفاده قرار داده و تشدید کنند؛