کجای دنیا این تماشاگران را دارد

در هفته نخست رقابت‌های مقدماتی جام جهانی، ورزشگاه آزادی در میان 6 ورزشگاه میزبان بازی‌های اول، تنها ورزشگاهی بود که حتی یک جای خالی هم نداشت. در دیدار حساس کره جنوبی و چین، ورزشگاه 66 هزار نفری جام جهانی شهر سئول، 15 هزار صندلی خالی داشت. استقبال کمرنگ کره‌ای‌ها از تیم ملی کشورشان درحالی بود که ضلع شمالی ورزشگاه نیز در اختیار تماشاگران چینی قرار داشت. با این حال تعداد تمام کسانی که این بازی را از نزدیک تماشا کردند، 51 هزار نفر بود.

دیگر ورزشگاه بزرگ آسیا که در روز نخست مقدماتی جام جهانی سکوهای خالی زیادی داشت، ورزشگاه بین‌المللی شاه فهد شهر ریاض بود. حتی غیبت در دو جام جهانی 2010 و 2014 هم باعث نشده عطش فوتبالدوستان عربستانی برای حمایت از تیم ملی کشورمان لبریز شود. عربستان در نخستین بازی خود در حضور 40 هزار تماشاگر به مصاف تایلند رفت تا ورزشگاه فهد چیزی در حدود 28 هزار صندلی خالی داشته باشد.

فوتبال در کشورهایی نظیر ازبکستان و استرالیا هنوز به جایگاهی نرسیده که ورزشگاه‌های کوچک از تماشاگر پر شود. در دیدار ازبکستان و سوریه ورزشگاه 34 هزار نفری بنیادکار 5000 بلیت نفروخته داشت. در غرب استرالیا و در شهر پرث هم ورزشگاه 20 هزار نفری پرث اوال در دیدار استرالیا و عراق شاهد حضور 18 هزار تماشاگر بود.

در این میان ژاپنی‌ها، بعد از هواداران فوتبال در ایران بیشترین حمایت را از تیم ملی کشورشان داشتند. در دیدار ژاپن و امارات ورزشگاه سایتاما که نزدیک به 64 هزار نفر گنجایش دارد، شاهد حضور 59 هزار تماشاگر ژاپنی بود؛ دیداری که البته در نهایت با شکست ژاپن همراه شد تا این جمعیت با حالتی مغموم ورزشگاه را ترک کند. با این اوصاف باید گفت حضور و حمایت پرشور تماشاگران ایرانی، بزرگ‌ترین برگ برنده تیم ملی در مسیر راهیابی به جام جهانی 2018 است.