جوان زینت‌المجالس نیست

با توجه به اهمیت نقش جوانان در پاسداری از ارزش‌های انقلاب، با سید احسان قاضی‌زاده ، عضو کمیسیون فرهنگی و عضو ناظر مجلس در شورای نظارت بر صداوسیما به گفت‌وگو نشستیم. او عقیده دارد که عدم مشارکت جوانان در تصمیم‌سازی‌های آینده کشور قطعا پروژه نفوذ دشمنان را تکمیل خواهد کرد. گفت‌وگوی جام سیاست با نماینده فریمان را در ادامه می‌خوانید.

رهبر معظم انقلاب در بیانات اخیرشان بر ضرورت توجه به حفظ باورهای نسل جوان و مقاومت فرهنگی تاکید کردند. فکر می‌کنید برای تحقق این مقاومت باید چه راهکارهایی را در پیش گرفت؟

سیاست نفوذ، به معنای ورود در ساختارهای مختلف اجتماعی و فرهنگی کشور است و نسل جوان به‌عنوان پیش‌برندگان آینده انقلاب و کشور حضور فرهنگی موثری در این بخش دارند. بنابراین باید تلاش کنیم که نسل جوان نه‌تنها در مقابل تهاجمات واکسینه شود بلکه خودش معتقد، وفادار و پیش‌برنده سیاست‌های فرهنگی نظام و انقلاب باشد. البته ما نسل وفادار به آرمان‌ها و ارزش‌های انقلاب کم نداریم و بچه‌های مسلمانی که در مراسمات مذهبی مثل اعتکاف و پیاده‌روی اربعین و هیات‌ها حضور دارند پیش برنده هستند.

با این حال کشور ما هم‌اکنون در حال پوست‌اندازی است و هرم جمعیتی کشور بیشتر با جوانان تشکیل شده، طبعا این نسل اگر اصل وفاداری خود را به مباحث دینی، فرهنگی، مبانی انقلاب و خون شهدا حفظ کند، می‌تواند در مقابل دشمن واکسینه شود که نیاز امروز کشور است. به‌نظر می‌رسد باید جوانان را در عرصه‌های مختلف اجتماعی و فرهنگی مشارکت داده و به آنها میدان دهیم و حمایتشان کنیم. مسئولان نباید جوانان را فقط به عنوان زینت‌المجالس بخواهند و نگاه زینتی به آنها داشته باشند. از یاد نبریم که عدم مشارکت جوانان در تصمیم‌سازی‌های آینده کشور، قطعا پروژه نفوذ را تکمیل خواهد کرد.

با توجه به این‌که مهم‌ترین نیازهای جوانان هدف دشمنان قرار می‌گیرد، ما چگونه باید هجمه آنان را پاسخ دهیم و نیاز قشر جوانان از چه طریق تامین شود؟

یک شیوه نگاه حمایتی و اجتماعی است. الان جوان ما مهم‌ترین نیازش حمایت اجتماعی بر پایه ایجاد اشتغال است. وقتی شما ظرفیت شغلی مناسب برای جوانان ایجاد نکنید، جوانان بیکار، خانه نشین یا سرگردان در کوچه و خیابان رها می‌شوند که این نه‌تنها مخرب است بلکه ضدتوسعه بوده و مولد خطرات فرهنگی زیادی است.

بر این اساس مهم‌ترین وظیفه نظام مدیریتی کشور، ایجاد زیرساخت‌های اشتغال برای جوانان است چون جلسه و محفلی نیست که برگزار شود و چند تقاضای اشتغال به کار نداشته باشیم. وقتی زمینه اشتغال به کار فراهم نیست جز ایجاد شرمندگی و شرمساری در برابر مردم چیزی وجود ندارد. بنابراین گمان می‌کنم مهم‌ترین اقدام عملی در مرحله اول، ایجاد شغل آبرومند برای جوان است و ما نیروهای تحصیلکرده زیادی داریم که حاضرند حتی پایین‌تر از سطح تحصیلی خودشان در جایی مشغول به کار شوند. قطعا زمانی که دارای نسل جوان فاقد کار باشیم که نتوانند ازدواج کرده و به تامین مسکن خود اقدام کند و نتواند مستقل باشد باید منتظر ایجاد بحران‌های فرهنگی و اجتماعی باشیم.

پس روش‌های موجود در جهت پاسخ به نیازهای جوانان را مناسب نمی‌دانید؟

راهکارهای موجود برای مقابله با آسیب‌های اجتماعی جوانان مناسب نیست. وقتی برنامه ششم توسعه از طرف دولت ارائه شده، اما حتی یک ماده هم برای اشتغال‌زایی وجود ندارد، یعنی دولت هیچ برنامه‌ای برای اشتغال جوانان در کشور ندارد. وقتی چنین چیزی می‌بینید، چطور می‌توان انتظار داشت که بتوان با معضلات اجتماعی و فرهنگی مقابله کرد؟ نکته دیگر آسیب‌های اجتماعی است؛ آمارهای حوزه مواد مخدر و طلاق نشان می‌دهد که ما نیاز به یک نظام مشاوره‌ای جدی برای جوانان داریم. البته نظام مشاوره‌ای که هم‌اکنون به صورت لوکس و فرمایشی درآمده باید نهادینه شود و در ساختارهای کاری قرار بگیرد چون زمانی که جوان، مربی، مشاور و همراه نداشته باشد طبعا اثرات اجتماعی سنگینی بر او تحمیل می‌شود.

سبک زندگی ایرانی اسلامی که مورد تاکید رهبری است به چه سمت حرکت کرده و آیا توانسته‌ایم از سبک غربی جدا شده و به فرهنگ و ریشه‌های خود بازگردیم؟

واقعیت این است که با وجود فرهنگ غنی اسلامی و ایرانی، مردم در معرض تهاجم گسترده ماهواره، به‌ویژه در حوزه سبک زندگی از پوشش و غذا گرفته تا روابط اجتماعی و ادبیات قرار دارند. در فضای مجازی شما شاهد حاکمیت فیسبوک، توئیتر و اینستاگرام هستید و هر پیامی که لایک بیشتر داشته باشد، معتبرتر و ارزشمندتر تلقی می‌شود. اینها ناشی از روند گلوبالیزیشن یا جهانی شدن است. این در حالی است که ما می‌توانیم از اینترنت، چت‌روم‌ها یا اپلیکیشن‌های موبایلی به‌عنوان ابزاری برای ترویج ارزش‌ها و مبانی اعتقادی و دینی خودمان استفاده کنیم. باید فرهنگ و عادات و رسوم و ارزش‌ها را تقویت کنیم و بر باورهای خود و رکن ایرانی و اسلامی آن تاکید بیشتری داشته باشیم و به نوعی با تقویت ارزش‌ها، هویت، تعصب ملی، افتخارات و مفاخر ملی، بتوانیم ایستادگی بر مبنای ارزش‌های فرهنگی خود را ارتقا دهیم. البته در این زمینه احتیاج به مشارکت مردمی و واگذاری امور به مردم داریم. بعضی از کارهایی که در نهادهای رسمی و دولتی انجام می‌شود مثل نمایشگاه‌ها، انتشارکتاب‌ها و کارهای بسیار رسمی یا تکراری، اگر واگذار به مردم شود بهتر اداره می‌شود و تقویت نهادهای مردمی در این حوزه موثرتر است.