موسوی: ستاره ماندن سخت است

اولین تجربه المپیک همانی بود که فکر می‌کردی؟

المپیک خیلی شبیه بازی‌های آسیایی از نظر ساختار و دهکده و نوع رفت و آمدها ‌است. همان بازی‌های آسیایی که دوبار تجربه‌اش کرده بودیم. البته شرایط دهکده فرق می‌کند. دسترسی‌ها سخت‌تر است تا رستوران. نیم ساعت تا رستوران و سالن تمرین. هیچ وقت نمی‌شد میزی پیدا کرد که همه تیم روی آن غذا بخورند. این مسائل المپیک برای همه یکسان است. از نظر ظاهر خیلی خوشگل بود، اما از نظر تجهیزات و امکانات و تاسیسات خیلی مشکل داشت. کیفیت غذا پایین بود. همه اعتراض می‌کردند نه فقط ما. وقتی همه معترض بودند من می‌گویم خوب نبود.

قضیه پست کولر در اینستا چی بود؟

یک شب تا صبح خوابیدیم با این که خیلی اسپیلت صدا می‌داد، اما خیلی خسته بودیم و مهم نبود و خوابیدیم. صبح که بیدار شدیم پرسیدم صدای چیه؟ شهرام گفت کولر که حتی یک تکه یخ هم پرتاب کرد. بعد صبح تا ظهر روش کار کردند و درست شد. یک بار دوش گرفتیم کل اتاق ما پر از آب شد. ساک‌ها و زندگی‌مان خیس شد. فکر می‌کنم پنج تا ده سانتی‌متر کف اتاق آب گرفته بود. المپیک این چیزها را دارد. یعنی این کارها را می‌کنند که بشود المپیک. در واقع سمبل المپیک شود. یخچال و تلویزیون که ندارد، اما وای‌فای که هست دیگه نیازی به تلویزیون نیست. همه تمرکز روی وای فای می‌رود. قبلا در بازی‌های آسیایی وای‌فای هم نداشتیم، اما در ریو داشتیم و تحمل دو هفته بدون امکانات سخت بود، اما از نظر فنی شرایط فرق می‌کرد و خیلی متفاوت از بازی‌های آسیایی بود. همه تیم‌ها با 30-20 درصد آمادگی بیشتر آمده بودند.

قبل از اعزام، همه بازیکنان می‌گفتند تیم جزو چهار تیم اول می‌شود، اما نشد. به دلیل این بود که بچه‌ها از همه توانمندی شان استفاده نکردند یا...؟

باخت به آرژانتین در بازی اول همه حساب و کتاب‌ها را بهم ریخت. ما می‌خواستیم دور مقدماتی تیم اول یا دوم شویم تا دور دوم به تیم آسان‌تری بخوریم تا ایتالیا که بدون باخت به فینال رسیده بود، اما باخت به آرژانتین کار را خراب کرد. مقابل لهستان هم خوب کار کردیم، اگر می‌بردیم، شرایط بازی ما مقابل روسیه خیلی فرق می‌کرد و حتی می‌توانستیم تیم اول گروهمان شویم، اما بازی اول ما را به‌هم‌ریخت. دقیقا مثل جام جهانی 2015 ژاپن که همین اتفاق برای ما افتاد و تیم ما بد شروع کرد و متلاشی شد. در ریو هم همان اتفاق تکرار شد. آرژانتین خیلی خوب کار کرد. ما فکر می‌کردیم بد کار کردیم، اما آرژانتین خیلی خوب بود و حتی تیم‌های بزرگی را شکست داد؛ هم در لیگ جهانی و هم المپیک که در نهایت اول یا دوم گروه ما در دور مقدماتی شد و البته اگر ما کمی هم شانس می‌آوردیم و تیمی بجز ایتالیا دور دوم مقابل ما قرار می‌گرفت، مثلا کانادا یا یک تیم ضعیف‌تر شاید به جمع چهار تیم می‌رفتیم، اما نشد و دیگر زورمان به ایتالیا نرسید.

خیلی‌ها قبل از بازی با ایتالیا معتقد بودند ایران به ایتالیا بخورد بهتر است و امکان صعودش هست.

اتفاقا لوزانو هم می‌گفت بازی با ایتالیا بهتر است. بازی با روسیه خیلی تمایلی به برد نداشت؛ چراکه معتقد بود بازی با ایتالیا بهتر است. خیلی‌ها هم می‌گفتند، چراکه قبلا ایتالیا را برده بودیم، اما این ایتالیا، ایتالیای قبلی نبود، کلی تغییرات بزرگ در آن به وجود آمده است. تیمی که شکست آن سخت است و در دو سال گذشته به کمتر تیمی باخته است. به هر حال حریف ما ایتالیا شد. اگر می‌بردیم واقعا شرایط مسابقه فرق می‌کرد. تیمی که مسابقه‌هایش را 3-1 و 3- صفر برده بود اگر ست اول را می‌باخت قطعا کمی دستشان می‌لرزید، اما ست اول با بدشانسی یا بازی خوب آنها باختیم و ست دوم هم تقریبا تا نیمه خوب کار کردیم، اما بعد باختیم.

قضیه درگیری بچه‌ها در بازی با لهستان با کورک و کوبیاک چه بود؟

اتفاقا فردای مسابقه وقتی بازیکنان برزیل و آرژانتین را در رستوران دیدیم و پرسیدند چی شد و با هم صحبت کردیم، آنها هم می‌گفتند کورک و کوبیاک رفتار درستی نمی‌کنند. همه از دست آنها شاکی هستند؛ چراکه در بازی کری می‌خوانند، فحش می‌دهند. کری‌خوانی معمولا پیش می‌آید، اما حرکت آنها بعد از بازی مثل بنزینی بود که روی آتش ریختند و بچه‌ها را عصبی‌تر کرد و آن اتفاق افتاد. سیستم بازی این دو نفر همین جوری است؛بخصوص کوبیاک. مثل بازیکن ایتالیایی که به لیگ ایران آمده بود و در دنیا به جنجال‌سازی شهرت دارد.