این تیم در فصل قبل اروپا از راه فروش بلیتهای مجموعهای (لیگ، حذفی، اروپا) یا بلیت موردی برای هر بازی، تبلیغات محیطی، حق پخش تلویزیونی لالیگا و لیگ قهرمانان، فروش پیراهن و اقلام برند باشگاه و همین طور بازدید توریستها از ورزشگاه خالی سانتیاگو، پاداش هر بازی در لیگ قهرمانان، ترانسفر بازیکن و ...درآمدی گزاف داشت که بعد از حذف مخارج به چیزی حدود 700 میلیارد تومان سود خالص رسید.
اینها به باشگاه اجازه نفس کشیدن میدهد. باشگاهها با استفاده از همه این ابزارها حق حیات پیدا میکنند. اما این وضعیت در کشور ما چگونه است؟ روز دوشنبه وقتی لیگ برتر آغاز شد متوجه شدیم دوستانمان نمیدانند اقتصاد فوتبال یعنی چه! برنامه لیگ را دادهاند، قرعهکشی کردهاند، مراسم بهترینهای فصل قبل را هم برگزار کردهاند، آن وقت هنوز نمیدانند چه شرکتی باید به لیگ ما (و به فدراسیون فوتبال ما) پول بدهد. ورزشگاهها بدون حتی یک تابلوی تبلیغاتی میزبان هفته اول بودند تا مشخص شود برنامهریزی در این فوتبال، یک شوخی خندهدار است.
مدیران لیگ و فدراسیون فوتبال میدانستند قرارداد شرکت قبلی (که 160 میلیارد بود و بیشتر از 30 میلیارد هم نداد) دو ساله است و این شرکت به دنبال تمدید قرارداد نیست. چگونه برنامهای برای انتخاب کارگزار جدید تبلیغات فوتبال ایران نریختند؟
رضا پورعالی
ورزش
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....