بخشندگی، دری به سوی تعادل و آرامش

اینها درد دل‌های تقی کوچولو، دانش آموز 9 ساله با مادرش است. مادر این پسر کوچک با آرزوهای متوسط و دست یافتنی وقتی از خواسته‌های کودکش می‌گوید اشک در چشمش جمع می‌شود، اما این آرزوها آن‌قدر‌ها هم دست نیافتنی نیست.

تقی کوچولو فقط یکی از هزاران کودک نیازمندی است که دلش می خواهد از امکانات اولیه ای بهره مند شود که میلیون‌ها کودک دیگر به محض به دنیا آمدن از آنها بهره مند شده اند .

به هر حال واقعیت این است که در هر جامعه ای اقشار و طبقات مختلف وجود دارند و همانطور که اقشار بالا و آنها که دست شان به دهان شان می رسد در یک کشور زندگی می کنند، اقشار متوسط و پایین هم در همان کشور نفس می کشند و روزگار می گذرانند.

گرچه دولت وظیفه دارد پیش از هرچیز رفاه نسبی را در جامعه برقرار کند، اما تا رسیدن به آن روز دلیلی ندارد همه ما دست روی دست بگذاریم و در مقابل تمام چیزهایی که پس از دولت مسئولیتش بر دوش ماست، شانه بالا بیندازیم و به قول قدیمی ها ، همیشه یک دست صدا و ندارد و نمی شود همگی منتظر باشیم که همه مسئولیت های اجتماعی مان را سازمان های مردم نهاد و وزارتخانه و سازمان های حامی نیازمندان تامین کنند .

یکی از درهای آرامش و خوشبختی بخشندگی است و بهترین بخشندگی زمانی است که بدانی اطرافیانت نیازمند هستند و تو می‌توانی گشاده دست باشی.

بخشش همه‌اش آن نیست که مالی را به کسی بدهی یا از دارایی‌ات به دیگری وام دهی. گاه دیگران و قبل از آن خودمان نیازمند محبت و تقسیم احساسات خوب با دیگران هستیم و این احساسات خوب فقط در وضعیتی متعادل به دست می‌آید.

در حقیقت بخشش ، نوعی مهارت زندگی است که باید از کودکی به انسان ها آموخته شود.

همه ناظر و همه، مسئولیم

«کلکم راع وکلکم مسئول عن رعیته‏» جمله مشهوری است از پیامبر اکرم که می‌گوید همه ما نسبت به دیگران مسئولیم بخصوص اگر نسبت به آنها دست بالاتر را داشته باشیم.

خانواده‌ای را در نظر بگیرید که دارای چند فرزند است و از تمام فرزندان سه نفر متمول و برخوردار و سه نفر دیگر از وضعیت ضعیف یا متوسطی برخوردارند.

همیشه فکر نکنید سفر خوش آن است که همه چیز کامل و بی‌نقص باشد. سعی کنید خود را جای دیگر افراد خانواده قرار دهید و طوری که به آنها بر نخورد فرصت تجربه زندگی متعادل و لذات ناشی از تمول را به آنها بدهید، بی‌آن که باعث شوید احساس شرمندگی کنند. کافی است یک قدم از کمال‌گرایی خود فاصله بگیرید و طوری وانمود کنید که فقط در کنار آنها خوشحال و راضی می‌شوید و به جمعیت خانواده احتیاج دارید. بزودی چیزی که بر زبان رانده‌اید بردلتان نیز جاری خواهد شد و خواهید دید تمام ثروت دنیا بی‌این که لذت و آرامش تک‌تک افراد خانواده را به چشم ببینید، میسر نمی‌شود.

رفاه یعنی شادی برای همه

رفاه اجتماعی تعبیری است معطوف به وضعیت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی که حفظ کرامت انسانی و مسئولیت‌پذیری افراد جامعه در قبال یکدیگر و ارتقای توانمندی‌ها از اهداف آن است. این کلمه اشاره به حالتی از سلامت، شادی، سعادت، خوب بودن و مساعدتی ‌بویژه به صورت پول، غذا و دیگر مایحتاج ضروری که به نیازمندان ارائه می‌شود، دارد. این کلمه ابتدا به‌صورت مصدر به‌معنای خوب بودن و خوش گذرانیدن بوده است. کلمه اجتماعی نیز متضمن ارتباط رفاه با جامعه و مقابله با خطراتی است که در زندگی جمعی با آن روبه‌رو هستیم. در مجموع این مفهوم به معنای حالتی از مناسب بودن است.

مرجان فرامرزی، روان‌شناس در این باره می‌گوید: رفاه اجتماعی و تلاش برای به تعادل رسیدن انسان‌ها حق اساسی همه مردم است که به تعادل و توازن در جامعه و کاهش آسیب‌های اجتماعی و فردی منجر می‌شود. به گفته او اگر این امکان در مدت زمان کوتاه از طرف دولت وجود ندارد خانواده‌ها ملزم هستند این مسئولیت را بپذیرند، نه‌تنها به خاطر دیگران بلکه به خاطر خودشان‌. این کار درست موجی مثبت در جامعه و خانواده می‌پراکند که ثمرات آن اول از همه نصیب خودمان می‌شود و فرزندان ما نیز از آن بهره‌مند خواهند شد.

این روان‌شناس از مشاهدات خود از سوئیس می‌گوید اقداماتی برای تجربه زندگی عادی و توام با رفاه توسط مدارس برای بچه‌ها فراهم می‌شود و می‌گوید: مدارس امکان سفر هوایی به کشورهای خارجی را برای بچه‌هایی که در خانواده چنین امکانی ندارند به صورت رایگان فراهم می‌کنند تا تجربیاتی شبیه بچه‌های دیگر داشته باشند. آنها اعتقاد دارند این کار متعادل بودن را در تجربیات کودکان سبب می‌شود و جلوی آسیب را می‌گیرد.

وی به شهروندان پیشنهاد می‌کند در این ایام باقیمانده رمضان و با مهمان کردن افرادی از خانواده که نمی‌توانند از امکاناتی چون سفر، ویلا و... بهره‌مند شوند تا دوستان و همسایه‌ها هم از حسن مجاورت و افزایش دایره ارتباطات دوستانه بهره‌مند شوند و هم به تعادل خانواده و جامعه کمک کنند و از سویی دیگر الگویی برای فرزاندان شان باشند تا مسلک و منش آنها را در بزرگسالی دنبال کنند و انسانیت ،‌حلقه گمشده زندگی شان نباشد.