اضمحلال خانواده ریشه نابسامانی‌های جامعه امروز

اثربخشی این نقش حیاتی، مسیر کل زندگی بشری را تحت تاثیر قرار می‌دهد و از سوی دیگر میزان تاثیر پذیرفته شده نیز بسیار عمیق و ژرف است به‌گونه‌ای که می‌توان ردپای این دونقش مهم را در همه افکار و افعال آدمی‌ دید. اما متاسفانه در عصر حاضر به علت سیالیت عناصر فرهنگی و سهولت انتقال هنجارهای اجتماعی، شرایطی به وجود آمده است که به غلط فرزندان خود را بی‌نیاز از ایفای نقش تربیتی والدین بدانند و تصور کنند از آنان بیشتر می‌دانند و بهتر درک می‌کنند و مناسب‌تر می‌فهمد.

درحقیقت خودبرتر بینی تربیتی فرزندان در این عصر باعث شده است که فرزندان به پدر و مادر اهمیت چندانی ندهند و یتیمانه زندگی را سپری کنند .

از آن سو، غوغای عناصر فرهنگی که امروزه توسط نهادهای متنوع برپا شده منجر به کدر شدن رویت حق و حقیقت شده است و آشفتگی منابع و متون فرهنگی، بیگانه‌پسندی مدل‌های فرهنگی را در پی داشته است. همچنین رونق جلوه‌های پرزرق و برق خوراک فرهنگی در عصر حاضر باعث دلبستگی به فرهنگ است.

این شلوغی عرصه فرهنگ، در نهایت به ناتوانی انتقال میراث ناب فرهنگی بومی‌ از طریق والدین به فرزندان منجر شده است. تبلیغات اغواگر فضاهای فرهنگی و اجتماعی فعالیت ارزشمند نهاد مقدس خانواده را عقیم و خنثی کرده است.

اما باید آگاه باشیم که بی‌شک ریشه همه نابسامانی‌های جامعه فعلی در اضمحلال نقش خانواده در جامعه است. بر همین اساس است که دشمن همه فعالیت‌های خود را صرف ناکارآمد کردن نهاد خانواده کرده است و به این ترتیب کوشش می‌کند نهاد ارزشمند خانواده را متلاشی کند ؛ چراکه بی اعتنایی فرزندان نسبت به پدر و مادر، به فروپاشی نقش مقدس پدری و مادری در جامعه منتهی می‌شود.

در حقیقت اختلال در ایفای نقش پدری و مادری در خانواده ضربات مخرب و ویرانگر و غیرقابل جبرانی را بر پیکر جامعه وارد کرده است و این امر به سرگردانی و سرگشتگی نسل جوان منجر شده است. اینجاست که ما باید نقش حیاتی و اساسی پدری و مادری را در نهایت خانواده تقویت کنیم. باید شرایطی فراهم کنیم تا پدر و مادر آن گونه که می‌خواهند نقش فرهنگی تربیتی و اجتماعی خویش را به‌صورت همه‌جانبه ایفا کنند. صرفا به‌عنوان مسئول تدارکات و تأمین مایحتاج نباشند زیرا تربیت هیچ‌گاه در جامعه تعطیل بردار نیست و اگر پدر و مادر نتوانند فرزندان خود را تربیت کنند، قطعا فرزندان توسط عناصر بیگانه تربیت خواهند شد. به این ترتیب فرهنگ بیگانه جای فرهنگ خودی را خواهد گرفت. پس برماست تا با احیای نقش پدری و مادری اجازه نابودی این نقش حیاتی را در نهاد مقدس خانواده ندهیم.

جعفر بای

آسیب‌شناس اجتماعی