امید برای دستیابی به نوشداروی سرطان

ساخت داروی واحدی که بتواند تمام سرطان‌های موجود را تحت‌الشعاع قرار بدهد، از آن مفاهیمی است که تنه به تنه اکسیرهای جوانی و همه‌چیزدرمانگر دوران غرب وحشی می‌زند.

کد خبر: ۹۱۴۴۵۳

هنوز مسیر زیادی تا رسیدن به چنین داروی معجزه‌گری مانده، اما یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه یوهانس گوتنبرگ آلمان، قدم بزرگی در این راه برداشته است. آنها در مقاله‌ای که در نشریه نیچر منتشر کرده‌اند، می‌گویند توانسته‌اند سیستم ایمنی را فریب بدهند تا انواع گسترده‌ای از سرطان‌ها را مورد حمله و تخریب قرار بدهد. آنها مقادیر بسیار کمی از این دارو را روی سه بیمار آزمودند تا به سطح تاثیرگذاری آن پی ببرند.

هر سه بیمار واکنش مثبتی به واکسن داشتند. عوارض دارو، علائمی مشابه آنفلوآنزای سبک بوده که واقعا در برابر عوارض وحشتناک شیمی‌درمانی رنگ می‌بازد. از آن مهم‌تر، با این که مقدار دوز دریافتی این سه بیمار آنچنان کم بوده که حتی محققان هم بعید می‌دانستند تاثیر مشهودی روی بیماران بگذارد، تحریک حقیقی سیستم ایمنی و فواید ضدسرطانی هرچند محدودی رویت شد.

این درمان تازه‌ترین دستاورد در حیطه روش‌های ایمنی‌درمانی است که در حال حاضر با تکیه بر سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با سرطان توسعه می‌یابد. در این مورد خاص، محققان بخش‌هایی از کد آر‌اِن‌اِی ژنتیکی تومور را داخل نانوذرات چربی گنجانده و سپس به جریان خون موش‌ها تزریق کردند. بعد از تشخیص این آر‌اِن‌اِی که با چربی محافظت می‌شد، سلول‌های شجری موش‌ها تحریک شده و ماده شیمیایی خاصی به نام اینترفرون ـ آلفا (Interferon-α) یا IFNα ترشح می‌کند که سلول‌های خونی موسوم به T-cell را فعال می‌کند تا به مبارزه و تخریب تمام سلول‌های توموری با این کد ژنتیکی خاص بپردازند.

نتایج این درمان، حداقل در موش‌ها، واقعا خیره‌کننده بوده است. موش‌هایی که از نظر ژنتیکی مهندسی شده و دچار سرطان شدید ریوی شده بودند، 20 روز پس از دریافت واکسن کاملا درمان شدند. از آنجا که فراهم کردن نمونه‌های آر‌اِن‌اِی از انواع سرطان به نسبت ساده انجام می‌شود، محققان می‌گویند دلیلی نیست که نتوان این واکسن را برای انواع دیگر سرطان استفاده کرد. البته باید این را مد نظر داشت که صرفِ کارگر افتادنِ درمانی روی موش‌ها، دلیل بر عمل مثبت آن روی انسان‌ها نیست. با همه این اوصاف، اولین نتایج مثبت بوده‌اند: از سه نفری که تحت درمانِ دوز پایین واکسن قرار گرفتند، یکی از آنها کاهش اندکی در اندازه تومور تجربه کرده و دیگری که بتازگی تومورش را خارج کرده بودند، تا هفت ماه بعد، از عوارض سرطان در امان ماند.

سومین بیمار نیز که هشت تومور به جای‌جای پوست و ریه‌هایش سرایت کرده بود، پس از واکسیناسیون، تمام تومورهایش حالت پایدار به خود گرفتند. باز هم تاکید می‌کنیم که هنوز برای جشن گرفتن زود است. زیرا باید آزمایش‌های بیشتری با حضور بیماران بیشتر و دوزهای بالاتر واکسن انجام شود.