خاموشی و خواندن سرود «خمینی ای امام»

او که روز گذشته در مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد حمید سبزواری حضور پیدا کرده بود، به فارس گفت: توفیق داشتم جزو گروه سرود «خمینی ای امام» و «برخیزید ای شهیدان راه خدا» در دوران انقلاب بودم. مرحوم سبزواری همراه برخی دوستان دیگر به مدرسه می‌آمدند و اجرای این سرود را تمرین می‌دادند. ایشان تذکر می‌داد هنگام اجرا با وضو باشید، چرا که انقلاب اسلامی، مقدس است. او ادامه داد: سبزواری سبک زندگی با مسئولیت، با ایمان و در خط انقلاب و امام (ره) را به جامعه نشان داد و در روند شعری خود، این ویژگی را به دیگران منتقل کرد. اشعار ایشان با سیر انقلاب اسلامی کاملا منطبق و سازگار است. رئیس سازمان تبلیغات اسلامی همچنین با اشاره به این که پرداختن به سرود به عنوان یکی از وظایف این سازمان تعریف شده است، عنوان کرد: بخش موسیقایی را در سال‌های اخیر به این سمت و سو بیشتر سوق داده‌ایم که حماسی بسرایند و خاطرات سرودهای انقلاب را زنده نگه دارند و همچنین در مقطع کنونی متناسب با زمان و وقایع روز هم سرود بسرایند و بسازند.

تنبورنوازی کیخسرو پورناظری در تهران

کیخسرو پورناظری، آهنگساز و نوازنده‌ پیشکسوت تنبور، سی‌ام ‌ و سی ‌و یکم تیرماه در تالار وحدت تهران به اجرای برنامه می‌پردازد. آن طور که تسنیم می‌نویسد، پورناظری که بعد از سه سال در تهران روی صحنه می‌رود، این برنامه را در سه بخش برگزار می‌‌کند؛ بخش نخست تکنوازی است، بخش بعد از آن سه‌نوازی همراه با سهراب و تهمورس پورناظری انجام می‌شود و در بخش آخر گروه‌نوازان تنبور،‌ این استاد موسیقی را همراهی می‌کنند. همنوازان تنبور را در این برنامه سهراب و تهمورس پورناظری، حسین رضایی‌نیا، سپند دادبه، خورشید دادبه،‌ کاوه گرایلی، نیکناز میرقلم و علیرضا جوادی تشکیل می‌دهند. این هنرمند در سال 1359 گروه تنبور شمس را بنیان نهاد و راهی نوین را برای گروه نوازی موسیقی تنبور پیش اهل موسیقی بنیان نهاد. شناخت پورناظری از ساز تنبور و آشنایی عمیقش با موسیقی نواحی منطقه کرمانشاه و علاوه بر آن استفاده ظریف و متناسب از ساز دف در ساختار گروه فضایی را فراهم آورد تا گروه نوازی تنبور صورت و صبغه‌ای متفاوت پیدا کند و بعدها گروه‌های دیگری هم به تأسی از کار او در این زمینه شکل بگیرد. حاصل کار این گروه آلبوم «صدای سخن عشق» با صدای شهرام ناظری بود. بعدها پورناظری آثاری چون «حیرانی» و «مهتاب رو» را با ناظری کار کرد.

پلنگی و نوشیدن چای به جای کافه گلاسه

«سمفونی صلح» عنوان نمایشگاهی از مجسمه‎های بازیافتی ناصر پلنگی، هنرمند معاصر است که با همراهی نقاشی‌‏های ساغر مسعودی و کاوه آفاق در گالری آریانا به نمایش در آمده است. شاید اگر پیشتر از اینها از جلوی مجتمع فرهنگی تجاری کوروش رد شده باشید، نمونه آثار پلنگی را که در این مجتمع به نمایش درآمده جلوی ورودی آن دیده باشید. در این آثار پلنگی سراغ قطعات بازیافتی رفته و از دل آنها به گفته خودش به شکلی بداهه مجسمه‎هایی خلق کرده که هر کدام قرار است نماینده ملیت‌های مختلف باشند؛ آدم‌هایی که هرکدام سازی می‌زنند و به عبارت بهتر یک سمفونی را اجرا می‌کنند. او درباره این دسته از آثارش به مهر گفت: اگر ما بتوانیم از دل نخاله‌ها هم زیبایی بیافرینیم یک قدم به سوی هماهنگی با طبیعت و محیط زیست برداشته ایم. در این میان اشتغال ایجاد می‌شود و امید به دل 20 هزار فارغ التحصیل این رشته می‌آید که می‌توانند هر کارخانه‌ای را به کارگاه تبدیل کنند. اگر این اتفاق رخ بدهد شما ببینید چه اندازه آثاری خواهیم داشت که هم به محیط زیست کمک می‌کنند و هم آثار ماندگار هنری هستند. او درباره سختی‌های این کار هم گفت: این کار سختی ندارد فقط باید هنرمند از فضای روشنفکری بیرون بیاید، با کارگرها بنشیند و به جای کافه گلاسه، چای دم کرده در قوری را بخورد. باید از جزیره‌های روشنفکری جدا شد.

استادان خوشنویسی به «ربنا» می‌آیند

نمایشگاه خوشنویسی و نقاشیخط «ربنا» روز چهارشنبه این هفته در باغ موزه هنر ایرانی افتتاح می‌شود. این نمایشگاه با آثاری از غلامحسین امیرخانی، نصرالله افجه‌ای، اسرافیل شیرچی، محمد احصایی، محسن دایی نبی، احمد آریا منش، سالار احمدیان، کیخسرو خروش، امید خاکباز، جلیل رسولی، علیرضا سعادتمند، عین‌الدین صادق‌زاده، محمد فلسفی، محمد محمدپور، سعید نقاشیان و مهدی فلاح توسط گروه طراحی و ایده‌پردازی «کژ و راست» و باغ موزه هنر ایرانی برپا می‌شود و نخستین فعالیت رسمی این گروه هنری است. مراسم افتتاحیه این نمایشگاه چهارشنبه این هفته، 26 خرداد ساعت 19 در باغ موزه هنر ایرانی برپا می‌شود. رضا بنی اردلان، مدیر گروه «کژ و راست» درباره این گروه هنری گفت: متاسفانه هنر در مفهوم واقعی خود، آنچنان که مد نظر هنرمندان بوده، هیچ گاه حضور پررنگی در متن اجتماع نداشته است. کژ و راست با ترسیم چشم‌اندازی بلند برای فعالیت‌های خود، مصمم به جبران این کاستی‌ها و دخیل کردن هرچه بیشتر هنر در زندگی مردم است.