ضیافت نافرجام کشتن هیولا

چند سالی است ناشران و بازیسازان علاقه‌ زیادی به انتشار عناوین گذشته‌ خود تحت عنوان بازی‌های جدید پیدا کرده‌اند؛ حالا می‌خواهید اسم این بازی‌ها را Reboot، Remake یا Remastered بگذارید، در کلیت قضیه تفاوتی ایجاد نمی‌کند.

کد خبر: ۹۱۲۲۷۶

این حرکت تا به حال باعث شده تعدادی از بازی‌های فراموش شده‌ گذشته دوباره سر زبان‌ها بیفتند و میزان استقبالی که از سوی مخاطبان از بعضی از بازی‌های بازسازی شده صورت گرفته انگیزه‌ای شده تا بازی‌هایی کاملا جدید، اما با سبک و ساختار عناوین کلاسیک بخصوص از سوی بازیسازهای مستقل به وجود بیاید. Shadow of the Beast مجموعه‌ای است که اولین بار سال 1989 و روی رایانه‌های آمیگا به دنیا معرفی شد، دو دنباله برای آن ساخته شد و پورت‌های مختلفی از بازی صورت گرفت که از معروف‌ترین آنها می‌توان به نسخه‌های Atari Lynx و Sega Genesis اشاره کرد. بعد از آن تقریبا دو دهه هیچ خبری از این مجموعه نبود تا این‌که حدود یک ماه پیش نسخه‌ بازسازی شده‌ آن برای کنسول PS4 منتشر شد. این مجموعه گرچه در جایگاه قیاس با فرنچایزهایی چون زلدا و سونیک قرار ندارد، اما به اندازه کافی مخاطب داشته که خبر ساخته شدن بازسازی آن کسی را غافلگیر نکند.

بازسازی بازی توسط تیم کوچک هفت نفره‌ای انجام شده که هدفشان ساخت بازی‌ای بود که نه‌تنها رضایت طرفداران قدیمی مجموعه را به دست آورد، بلکه با بازار حال حاضر دنیا نیز مرتبط بوده و آن دسته از افرادی که با این مجموعه بزرگ نشده‌اند و برای‌ آنها تازگی دارد نیز بتوانند از تجربه‌ بازی لذت ببرند. بازی اصلی همچون بسیاری از بازی‌های هم‌عصرش دوربین سایداسکرول دوبعدی داشته و با این‌که گیم‌پلی‌ آن مجزا از فرمول استاندارد بازی‌های اکشن ماجرایی آن زمان نبوده، ولی موسیقی، کارگردانی هنری و طراحی موجودات از عواملی بود که موجب یکتایی و تاثیرگذار شدن بازی شدند.

دنیای فانتزی بیگانگان تصویر لذتبخشی است که طرفداران قدیمی بازی از آن در ذهن دارند. هر چند آن تصویر شاید طبق استانداردهای امروزی چندان جذاب نباشد، اما بازیکنان را زمان خودش تحت تاثیر قرار می‌داده و یکی از اهداف تیم تولید بازسازی بازی نیز این بوده تا همان تاثیرگذاری را حفظ کنند. شاید آنها در تمام اهدافشان توفیق حاصل نکرده باشند، ولی بدون شک موفق به خلق گرافیکی زیبا و چشم‌نواز شده‌اند.

مانند بازی اصلی، نسخه‌ جدید نیز سایداسکرول است و از کلیت همان گیم‌پلی قبلی تبعیت می‌کند، ولی متاسفانه سیستم مبارزات بازی بسیار پیچیده‌تر از نسخه‌ اصلی شده و مواردی در آن مشاهده می‌شود که اجرا کردنشان در بازی لازم به نظر نمی‌رسد. علاوه بر حرکات استانداردی مثل گیج‌کردن، کشتن، پرتاب کردن، دفاع گرفتن و دفع کردن حمله، دو حرکت اضافه نیز در مبارزات بازی دیده می‌شود که با نگهداشتن یکی از دکمه‌های ماشه‌ای کنترلر و فشار دادن دکمه‌ای دیگر فعال می‌شوند. یکی از این حرکت‌ها باعث بازگردانی سلامت کاراکتر می‌شود و دیگری امتیازهای حاصل از کشتن دشمنان را افزایش می‌دهد. یاد گرفتن این‌که کدام مجموعه از حرکات مبارزه برای مقابله با دشمنانی خاص یا در موقعیتی ویژه مناسب است، لایه‌ای از استراتژی به سیستم مبارزات بازی اضافه می‌کند که البته این ساختار در تلاش است بازی را به چیزی بیشتر از فشار دادن بدون تفکر دکمه‌ها تبدیل کند. با این وجود، بیشتر درگیری‌های بازی به آمدن دشمنان از یک سمت صفحه و چرخیدن برای مبارزه با آنها سپس تکرار چند باره‌ همین کار تقلیل یافته است.

سرعت بعضی از حملات باعث می‌شود ضریب امتیاز خود را از دست بدهید، این قضیه بخصوص وقتی اتفاق می‌افتد که مثلا انیمیشن مردن دشمن پیش‌رو در حال اجرا شدن است و در همین لحظه دشمن دیگری از پشت سر حمله می‌کند. البته زمانی که در بازی به مهارت کافی برسید این مشکلات دیگر اذیتتان نخواهد کرد، ولی تا رسیدن به آن نقطه باید دکمه‌‌زنی‌های بی‌هدف را تحمل کنید. منحنی آموزش بازی نیز شیب بسیار تندی دارد، ولی از آنجا که کاراکتر این قابلیت را دارد تا هرجایی که کشته شد دوباره زنده شود، خشم حاصل از شکست‌هایتان تا حدودی تسکین پیدا خواهد کرد.

در بازی با غول‌ها یا باس‌های متعددی نیز مواجه خواهید شد که بعضی از آنها از منظر اندازه نسبت به کاراکتر با باس‌فایت‌های فرنچایز God of War قابل قیاس هستند. گرچه تنوع هر کدام از باس‌فایت‌ها عمق بیشتری به تجربه‌ بازی می‌افزاید، ولی هیچ‌کدام از آنها به شکل خاص چالش‌برانگیز نیست. رسیدن به باس در باس‌فایت از مبارزه با او سخت‌تر است، ولی زمانی که موفق به این کار شوید، تقریبا مانع بزرگی در سر راه خود برای نابودی دشمن نخواهید دید.

دشمن‌های شما در بازی فرهنگ و زبان‌های گوناگونی دارند و شخصیت اصلی به مرور خواهد توانست این زبان‌ها را متوجه شود. به‌هرحال ساختاری که برای این کار طراحی شده به خلق تکنیک خسته‌کننده، ولی جذابی در قصه‌گویی منجر شده است. از آنجا که قصه‌گویی بازی محیطی بوده و به کمک تصویر انجام می‌شود، رسیدن به درک و فهم زبان‌های مختلف در نسخه‌ اصلی کاری بسیار دشوار بود، ولی در نسخه‌ اخیر سازندگان زیرنویس اضافه کرده‌اند و همین مساله دنبال کردن جزئیات داستان را راحت‌تر کرده است.

Shadow of the Beast یک بازی طولانی‌ نیست و تمام کردن آن برای بار اول بین سه تا چهار ساعت به طول خواهد انجامید که البته با استاد شدن در بازی این زمان کاهش می‌یابد. از آنجا که این بازی اکشن محسوب می‌شود، معماها و پازل‌هایی که پیش‌رو‌ شما قرار می‌دهد چندان چالش‌انگیز نیستند، ولی می‌توانند تازه‌کارها را چند دقیقه‌ سرگرم کنند. تیم سازنده در ساخت یک بازی که در دنیای امروز بتوان به آن اشاره کرد موفق عمل کرده است، ولی نه به این معنی که کار خود را کاملا درست به سرانجام رسانده و سر و صدا به پا کرده باشد. هرقدر گرافیک و موارد بصری بازی ممتاز و زیباست، گیم‌پلی و سیستم‌های آن با مشکلات ریز و درشتی دست و پنجه نرم می‌کند، ولی روی هم رفته Shadow of the Beast ارزش قیمتی که برای آن طلب شده را دارد و به‌عنوان یک بازی متوسط می‌توان از تجربه‌ آن درس آموخت.