عاشقانه‌های مشهدی در یک آلبوم

در آلبوم «اوسنه» با لهجه خراسانی روبه‌رو می‌شویم. آیا می‌توان این اثر را موسیقی خراسانی دانست؟

این آلبوم در واقع موسیقی ملی ایران است که روی آن شعرهایی از ملک الشعرای بهار و عماد خراسانی خوانده شده است، اما چون این شعرها با گویش و لهجه مشهدی خوانده شده‌اند، بسیاری تصور می‌کنند موسیقی خراسانی است. ما در مشهد موسیقی مستقلی از موسیقی ملی نداریم و گویش‌های مشهدی را در ارکستر با موسیقی ملی اجرا کرده‌ایم.

این آلبوم به موسیقی فولکلور هم نزدیک نشده است؟

به اعتقاد من خیر. یا گویش فولکلور می‌شود یا موسیقی. اینجا گویش فولکلور است، اما موسیقی نه. موسیقی، همان موسیقی اصیل ایرانی است و در بیات اصفهان، شور و... آن ‌را اجرا کرده‌ایم. فقط قطعه اول را از موسیقی شمال خراسان الهام گرفته و روی یکی از مقامات موسیقی شمال خراسان کار کرده‌ام.

آلبوم چقدر از سوی مردم شنیده شد؟ از استقبال‌ها راضی بودید؟

مشهدی، خراسانی، غیر خراسانی و هر کس این آلبوم را شنیده برایش جالب بوده و آن را دوست داشته‌است. این بازخوردی است که من از مردم می‌گیرم، اما اگر قرار باشد از عدد و رقم‌ها حرف بزنیم، باید با انتشارات سروش که ناشر اثر بود، صحبت کنید.

بر گویش و لهجه مشهدی یک حالت طنزی حاکم شده است. طی سال‌های گذشته به جای لذت بردن از گویش‌ها و لهجه‌ها بیشتر با آنها شوخی شده و طنزپردازان هر شهر و دیاری هم با گویش خودشان طنازانه برخورد کرده‌اند. آلبوم شما کار جدی است و شوخی در آن نیست. نگران این نبودید که ممکن است مردم با آن ارتباط برقرار نکنند؟

بله کاملا حق با شماست. در این آلبوم طنزی وجود ندارد و کاملا با عاشقانه‌های مشهدی روبه‌رو هستیم، اما چون کار من طنز نیست، نگران این نبودم که مردم با آن ارتباط خوبی نگیرند و آن را با شیوه خودم پیش بردم. این کار حدود هشت سال پیش به من پیشنهاد شده بود و من به خاطر بخش طنز این ماجرا در گویش مشهدی همیشه سعی می‌کردم از این کار فاصله بگیرم تا به این نتیجه برسم که چگونه باید به این کار نزدیک شوم که بدرستی انجام شود. از سوی دیگر فراموش نکنیم همه مردم در وضعیت طنز نیستند، حتی آنهایی که طنز کار می‌کنند هم لحظه‌های جدی دارند. ما برای لحظه‌های جدیشان این کار را انجام دادیم.

شعرها را چگونه به لهجه خراسانی درآوردید؟

بعد از این‌که به نتیجه رسیدم، با آقای مزدا انصاری که آهنگساز این کار هستند، خدمت مرتضی کاخی و ادیب خراسانی رسیدیم و به کمک ایشان توانستیم به ادبیات این کار جذابیت بدهیم و براساس یافته‌های ذهنی خودمان کار را پیش ببریم.