مرثیه سرایی با چاشنی بداخلاقی

اینها همان‌هایی هستند که با پز روشنفکری سطحی و مخالف‌خوانی، خود را پیشتاز تحول می‌دانند و چنان از شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی سخن می‌‌گویند که گویی قبل از امانوئل کاستلز واضع نظریه شبکه‌های جتماعی بوده‌اند و اصلا دهکده جهانی مارشال مک لوهان را هم همین دوستان به او یاد داده‌اند. اما این واقعیت نیست، چرا که اهل کتاب و کتابخوانی و علم و ادب بخوبی بین برخی گندم‌نماها ‌ و جوفروشان تفکیک قائل‌اند. آنها بخوبی می‌دانند که برخی همین مرثیه‌سرایان بداخلاق، انتشارات خوشنام و پرآوازه‌ای همچون سروش ‌را به این روز انداخته‌اند. از این رو با کف و سوت ‌عده‌ای قلیل نمی‌توان بر آنچه بر سر کتاب‌ها و مجلات سروش آمده، سرپوش نهاد. به‌جای گفتن این حرف‌ها که سروش چنین بود و چنان بود، شجاعت داشته باشیم اعتراف کنیم که چرا سروش به این روز افتاده، چرا در انبار غزالی پنج میلیارد کتاب خاک می‌خورد، چرا مجلات سروش بویژه سروش هفتگی که زمانی نه‌چندان دور بر تارک گیشه‌های روزنامه‌فروشی‌ می‌درخشید و مردم برای انتشار و خرید آن ثانیه‌شماری ‌می‌کردند، اکنون با بی‌مهری مواجه شده به گونه‌ای که اصلا انگار وجود نداشته و شمارگان اندکی نیز که انتشار می‌یابد، مرجوع و خمیر می‌شود. آری به جای احساس عاطفی دَر کردن و مرثیه‌سرایی تریبونی برای سروش، بیاییم با شجاعت مسئولیت‌پذیر باشیم و برای برون‌رفت سروش از این وضعیت وخیم و در آستانه مرگ تدریجی اگر قدمی برنمی‌داریم و قلمی نمی‌زنیم، حداقل سنگ‌اندازی نکرده و بداخلاقی نکنیم. بلکه به مدیریت رسانه ملی که باشجاعت برخی تصمیمات به زمین مانده کمیته ساماندهی سازمان در سال 88 مبنی بر ادغام سروش و جام‌جم را عملیاتی کرده است، یاری رسانیم تا شاید بار دیگر سروش به همان سروشی تبدیل شود که همگان از آن به افتخار یاد می‌کردند. همان سروشی که با 40 سال سابقه مستحق چنین اوضاع و احوالی نیست که گریبانگیرش شده و از کوتولگی ‌رنج می‌برد. پس با نعل وارونه و مرثیه‌سرایی غیرواقعی از انحلال سروش نگوییم که اگر تصمیم اخیر نبود، بی‌شک سروش خواهد مرد و هرگز نمی‌تواند اقتدار و جایگاه خود را بازیابد. پس از فرصت و تصمیم شجاعانه رسانه ملی حمایت کنیم تا پرچم سروش دوباره برافراشته شده و به اهتزاز درآید.