سارقان اموال تاریخی خیانتکارند

موزه‌ها انواع مختلفی دارند. از موزه صنعتی و معدن و سکه و اشیای تاریخی گرفته تا موزه‌های عروسک و آثار هنری. همه این موزه‌ها چه آنهایی که آثار بسیار قدیمی و تاریخی دارند و چه آنهایی که قدمت آثارشان برای گذشته‌های دور نیست، برای زمینه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند، ارزشمند است.

برای مثال یک موزه‌ای که مربوط به آثار فیلم و سریال می‌شود شاید خیلی قدمت تاریخی نداشته باشد ولی همه آثار آن نشان می‌دهد که کار حرفه‌ای آن ملت از کی و چگونه آغاز شده است. پس از اهمیت زیادی برخوردار است. به‌طور کلی نمی‌توان روی هیچ کدام از آثار موزه‌ها ارزش گذاشت و گفت که کدام مهم‌تر است.

همه موزه‌ها به نوعی نگاه به گذشته و تاریخ دارند و برای ملت بخصوص جوانان هر ملت مهم هستند. هرکدام از آثار گذشته‌ها در ابعاد فرهنگی امروز نقش بسیار مهمی داشتند.

آثار تاریخی شناسنامه مردم یک سرزمین است و هرگونه بی‌توجهی از طرف هر فرد مسئول و غیرمسئول به این آثار نشان از بی‌هویتی و بی‌غیرتی یک فرد نسبت به سرزمینش است.

حال اگر به هر دلیل (چه دزدی و چه رسیدگی نامناسب) به این آثار صدمه‌ای وارد شود، اکثر مردم این موضوع را از چشم مسئولان می‌بینند و می‌پندارند که آنها به گذشته ملت اهمیت نمی‌دهند و حتی این امر موجب بدبینی سیاسی به مسئولان و افراد مربوط به این امر می‌شود. دولت باید بودجه‌ای را برای حفظ و نگهداری و حتی بازگرداندن این آثار به کشور در نظر بگیرد. شاید بعضی افراد فکر کنند که موضوعات مهم‌تر از این هم وجود دارد و اهمیتی ندارد آثار ایران در کجا باشد، این تفکر اشتباه است. این موضوع مانند زمانی است که شما شناسنامه دارید ولی در دست دیگری است. شما بدون شناسنامه یک فرد بی‌هویت هستید همان‌طور که بدون آثار تاریخی یک کشور بدون ریشه و شناسنامه می‌شود.

در زمان‌های گذشته بسیاری از باستان‌شناسان انگلیسی و فرانسوی با پیدا کردن آثار کشور‌های با قدمت تاریخی فراوان مانند ایران و مصر، آنها را به دولت پس نمی‌دادند و همین موضوع باعث شد که بسیاری از آثار تاریخی ما در جاهای دیگر باشد. این امر را به نوعی می‌شد هضم کرد، دشمنی یک فرد بیگانه با یک ملت تا حدی قابل فهم است ولی دشمنی و دزدی یک فرد داخلی از ملت خود تا حد زیادی نا بخشودنی است. سارقان آثار تاریخی،
به ملت و سرزمین خود خیانتکارند.

امان‌الله قرایی‌مقدم - جامعه‌شناس