در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
عصایی دردست یا چماقی برسر؛
از روزی که مرحوم حسین صدقیانی (نخستین مربی تیم ملی ایران) به بلژیک رفت تا در تیم شارلروا بازی کند تا بعدها که دیگر ستاره های نسلهای مختلف فوتبال ایران به شکلی متناوب راهی کشورهای دیگر شدند
اما بحثی که از چندی پیش و در آستانه حضور ایران در جام جهانی مطرح است این که آیا حضور نسبت بالای فعلی لژیونرهای تیم ملی به سود این تیم است یا این حضور به عاملی مخل و بازدارنده بدل شده است.
آنچه بدیهی است این که حضور تعدادی از بازیکنان ایرانی در لیگهای عربی بخصوص لیگ فوتبال کشور امارات عربی متحده و قطر صرفا به سبب دریافت وجوه قابل اعتنای مالی آن صورت گرفته است و به دلیل فنی بر توان و آمادگی این بازیکنان نمی افزاید.
هر چند حضور مربیان با دانش و پرتجربه خارجی در کشورهای عربی و برخورداری این باشگاه ها از امکانات مناسب برای تمرین ، آماده سازی و مسابقه بر بلوغ فکری حرفه ای بازیکنان ما تاثیر شایسته و بسزایی دارد، اما گرمای طاقت فرسای این کشورها که عملا عاملی بازدارنده برای انجام تمرین های دشوار بدنی محسوب می شود، عامل مهمی در افت تدریجی لژیونرهای ایرانی حاضر در کشورهای حوزه خلیج فارس قلمداد می شود، بویژه این که بازیکنان ممتاز ایرانی حاضر در این لیگها از چنان برتری نسبت به بازیکنان بومی سود می برند که این افت در کوتاه مدت و گاهی میان مدت هم به چشم نمی خورد؛ اما پس از بازگشت تک تک این بازیکنان از لیگهای عربی ، افت مشهودی در آمادگی آنان به چشم می خورد.
چنین رویه ای طی سالهای گذشته کمابیش در کشورهای آسیای شرقی نیز وجود داشت و بازیکنان ایرانی که در دهه 70شمسی در کشورهایی چون چین و سنگاپور نیز بازی کردند، پس از بازگشت با افزایش بلوغ فکری تاکتیکی فوتبال و افت بدنی و تکنیکی مواجه می شدند؛ بنابراین نمی توان حسابی چندان جدی روی حضور قدرتمند بازیکنان ایرانی حاضر در لیگ امارات نظیر مجیدی ، مبعلی ، سامره و اولادی باز کرد بخصوص این که در پست بازی این بازیکنان نیز تیم ملی با ترافیک خوبی روبه روست.
به عبارت دیگر، حضور بلند مدت بازیکنان ایرانی در لیگ امارات و قطر ارزش چندان فنی برای آنها ندارد و نمی تواند برای تیم ملی ایران مثبت تلقی شود، همچنان که بازیکنانی نظیر کعبی، واحدی نیکبخت ، کاظمیان و باقری ، دایی ، میناوند و عزیزی در سالیان اخیر پس از اقامتی نسبتا کوتاه در امارات یا قطر عمدتا با عدم تمایل باشگاه های عربی متبوعشان به کشور بازگشتند.
گروه دوم لژیونرها که عمدتا جایگاهی شایسته در تیم ملی دارند، ستارگان بوندس لیگایی یا سری Aتیم هستند. مهدی مهدوی کیا، علی کریمی ، رحمان رضایی ، وحید هاشمیان و فریدون زندی نزدیک به 50درصد ترکیب اصلی بازیکنان تیم ملی را تشکیل می دهند.
علاوه بر آنان ، محرم نویدکیا نیز پس از حضوری نه چندان موفق در باشگاه نه چندان آماده بوخوم به طور موقت به کشور بازگشت تا با تلاشی تازه و اثبات شایستگی های خود در کشور فرصت بازی کردن در ترکیب ثابت سپاهان را پیدا کند و از حضور خود در عرصه بسیار مهم جام جهانی اطمینان یابد.
بدیهی است نیاز واقعی باشگاه های آلمانی و ایتالیایی به بازیکنان نامبرده موجب جذب آنان شده و از آنجا که هر یک کمابیش در مبلغ مالی قابل اعتنایی را با عناوین حقوق ، پاداش و... دریافت می کنند باشگاه های متبوع این بازیکنان براحتی اجازه جدایی این بازیکنان و پیوستن کم دردسر در اردوها و مسابقه های تیم ملی را نمی دهند و از این نظر مربیان تیم ملی با مشکلی بسیار جدی در زمینه گردآوری لژیونرها و برگزاری اردوهای مناسب روبه رو هستند؛ موضوعی که به دلیل انسجام قابل اعتنای حریفان حاضر در جام جهانی از اهمیتی حیاتی برخوردار است.
با این وصف ، پیشنهادی که گاهی از گوشه و کنار به گوش می خورد جایگزینی تیمی از نفرات شاغل در باشگاه های داخلی به جای لژیونرهاست ؛ پیشنهادی که حتی در گذشته ای نه چندان دور درخصوص تیمهای بزرگی چون برزیل نیز به صورتی مشابه مطرح شده بود.
برزیل در رقابت های مقدماتی جام جهانی 1994 با معضل جدی تردد لژیونرهای خود از برزیل به باشگاه های اروپایی و بعکس مواجه شده بود، به گونه ای که این تیم بزرگ در آستانه حذف از مسابقه ها و راه نیافتن به جام جهانی قرار گرفت ، در آن زمان تمهید موفق و مدبرانه کارلوس آلبرتو پریرا، کاستن لژیونرها و افزایش بومی ها و نتیجه گیری دیرهنگام و در نهایت راهیابی به جام جهانی امریکا بود؛ هرچند در جام جهانی با بازگشت عنصر تجربه و حرفه ای گری لژیونرهای بزرگی چون روماریو، به به تو، رای ، کافو، دونگا و... این تیم قهرمانی را هم در آغوش کشید تا یک بار دیگر ثابت کند در تورنمنت مهمی مثل جام جهانی به هیچ وجه جایی برای تجربه اندوزی وجود ندارد و تیمها باید از حرفه ای ترین و سرد و گرم چشیده ترین بازیکنان خود سود جویند.
شاید کشورهایی چون برزیل ، آرژانتین ، هلند و ایتالیا با چنان غنایی در برخورداری از بازیکنان فوق العاده روبه رو هستند که می توانند با کنار زدن بازیکنان نامورشان موفقیت را در آغوش کشند، اما از سویی مخزن بازیکنان حرفه ای و بزرگ فوتبال ما اصلا به آن گستردگی نیست و از طرفی دیگر، حتی آن کشورها نیز در جام جهانی از پخته ترین ، پرتجربه ترین و مشهورترین بازیکنان خود سود می برند به گونه ای که همواره تیمها بالاترین میانگین سنی را در جام جهانی دارند.
با این اوصاف ، تیم ملی ما نیز به موازات نیاز مبرم به برگزاری دیدارهای تدارکاتی با حریفان قوی ، جدی و دارای کیفیتی شبیه حریفان همگروه حاضر در جام جهانی باید چشم به آمادگی و هر چه قوی تر لژیونرهای حاضر در لیگهای مطرح و تلفیق و هماهنگی هر چه بیشتر آنها با عناصر و بازیکنان پرتجربه ، آماده و سرد و گرم چشیده حاضر در لیگ فوتبال ایران داشته باشد.
مجید عباسقلی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
