بازار جذاب سوخت هسته ای

قرن نوزدهم ، قرن زغال سنگ لقب گرفت. قرن بیستم را قرن نفت خواندند. در قرن بیست و یکم ، این سوخت هسته ای است که چرخ های صنعت را به گردش درخواهد آورد.

کد خبر: ۸۷۱۸۴

شاید به همین دلیل بحث فعالیت های هسته ای ایران اینچنین ابعاد جهانی به خود گرفته است . از هنگامی که نخستین نیروگاه اتمی کار خود را آغاز کرده است ، 7دهه نمی گذرد. اما در حال حاضر بیش از 440 نیروگاه اتمی در سرتاسر جهان به تولید ارزان و کم آلاینده الکتریسیته مشغول هستند. تا اوایل دهه 1980 ، کشورهای صنعتی غرب و یا اعضای اردوگاه شرق از داشتن نیروگاه های اتمی برخوردار بودند. لیکن با گذشت زمان و فراگیر شدن فعالیت های هسته ای ، کشورهای در حال توسعه نیز در این مسیر گام برداشتند. آژانس بین المللی انرژی اتمی پیش بینی کرده است طی 25سال آینده حداقل یکصد نیروگاه اتمی دیگر به جمع نیروگاه های کنونی افزوده خواهد شد. برخی از کشورهای اروپایی در تلاش هستند تا 50درصد از نیازهای انرژی مصرفی خود را از سوخت هسته ای تامین کنند. در این بازار جذاب ، تامین سوخت هسته ای می تواند به یک تجارت پرسود تبدیل شود. در طول دوران جنگ سرد و حتی تا یک دهه پس از پایان آن ، مساله فعالیت های هسته ای با مساله امنیتی گره خورده بود. به عبارت دیگر هرگاه سخن از فعالیت های هسته ای به میان می آمد، اذهان عمومی به سوی جنگ افزارهای هسته ای و فاجعه تکاندهنده هیروشیما و ناکازاکی معطوف می شد. از این رو جنبش ضد هسته ای به عنوان یکی از جنبش های قوی اجتماعی در اروپا و امریکا مطرح بود. با تغییر فضای بین المللی و افزایش نیاز جهان متمدن به انرژی حاصل از فعالیت های هسته ای ، تجاری شدن این مقوله پررنگ تر شد. اگر در دوره جنگ سرد آژانس بین المللی انرژی اتمی و پیمان منع اشاعه سلاحهای هسته ای ، NPT در چارچوب رفع خطرات امنیتی فعالیت های هسته ای شکل گرفتند ، اکنون جهان صنعتی به دنبال تشکیل اوپک هسته ای است تا انحصار این تجارت پر سود را در سالهای آینده تضمین کند. در پشت ادعاهایی نظیر تلاش ایران و کره شمالی برای دستیابی به سلاحهای هسته ای ، یک جریان قوی بین المللی شکل گرفته که اجازه نمی دهد کشورهای در حال توسعه به مجمع تولیدکنندگان سوخت هسته ای بپیوندند. هم اکنون علاوه بر 5 قدرت رسمی اتمی (روسیه ، امریکا، انگلیس ، فرانسه و چین) و 4 قدرت غیررسمی اتمی (هند، پاکستان ، کره شمالی و اسرائیل) بیش از 40 کشور دیگر قادر به غنی سازی اورانیوم و تولید سوخت هسته ای هستند. مجموع این کشورها امیدوار هستند در سالهایی که نیروگاه های جدید هسته ای به سوخت هسته ای نیاز پیدا می کنند، بتوانند از طریق تولید و فروش آن به سود هنگفتی دست یابند. ضمن این که وابستگی کشورهای در حال توسعه به سوخت هسته ای در زمانی که دیگر نفتی از دل زمین استخراج نشود، دوچندان خواهد شد. از این رو بی دلیل نیست که مواضع کشورهایی نظیر امریکا ، فرانسه ، انگلیس ، آلمان ، روسیه و تا حدودی چین درخصوص توقف غنی سازی در جمهوری اسلامی ایران اینچنین یکسان است . از منظر همه این کشورها، پیوستن دیگران از جمله ایران ، مصر و یا برزیل به مجمع تولیدکنندگان سوخت هسته ای علاوه بر این که می تواند خطر اشاعه سلاحهای هسته ای را افزایش دهد ، در بازار پرسود تجارت سوخت هسته ای رقبای جدیدی را به وجود خواهد آورد. پس چه بهتر به بهانه هایی همچون «تهاجم با سلاحهای هسته ای» ، ایران را از دستیابی به حقوق هسته ای اش بازداشت و عملا بازار سوخت هسته ای را در انحصار گرفت چرا که در نظریه جدید ارائه شده از سوی برخی از قدرتهای هسته ای ، در آینده دیگر تولیدکنندگان سوخت هسته ای ، محصولات خود را به فروش نخواهند رساند، بلکه آن را به صورت اجاره در اختیار کشورهای فاقد چرخه سوخت هسته ای قرار خواهند داد تا به این ترتیب اجاره کنندگان حتی از حق اعمال حاکمیت برسوخت نیروگاه های اتمی خود محروم باشند.