jamejamonline
ورزشی سایر کد خبر: ۸۶۶۰۳۲   ۳۰ آذر ۱۳۹۴  |  ۰۹:۲۴

قضاوت یک گروه از داوران فوتبال ایران در بالاترین سطح فوتبال دنیا نقطه عطفی در داوری کشورمان بود.

بازگشت آرامش به داوری

من اگر روی کلمه «گروه» تاکید دارم به این دلیل است که ما در المپیک، جام جهانی و همین‌طور رقابت‌های نوجوانان و جوانان جهان به صورت انفرادی داورانی داشتیم، اما برای اولین بار بود که تیم داوری کشورمان در چنین سطحی از فوتبال قضاوت می کرد.

این اتفاق بزرگ درست در زمانی افتاد که شاهد برزخ داوری در کشورمان بودیم. در زمانی که شلاق محرومیت و انزوا توسط مسئولان داوری کشور بر تن داوران طراز اول و بین المللی خورد و یکی پس از دیگر شاهد محرومیت آنها بودیم، این واقعا ارزشمند بود که فیفا تیم داوری ایران را به عنوان داوران فینال جام باشگاه های جهان انتخاب کرد و این فرصت را به آنها داد که پیش چشم بیش از دو میلیارد بیننده تلویزیونی توانمندی‌هایشان را به رخ بکشند.

به عبارتی، در یکی از مهم‌ترین بازی‌های باشگاهی دنیا، پرچم ایران نیز به‌واسطه قضاوت تیم داوری کشورمان در زمین به اهتزاز در آمد و این همان چیزی است که همه ما باید از آن لذت ببریم. در این وانفسا خیلی جالب است که رئیس کمیته داوران فدراسیون فوتبال مصاحبه می کند و می گوید من این بازی را ندیدم!

این جمله خیلی ها از جمله آقای کفاشیان را باید به فکر فرو ببرد. دیداری که من اطلاع دارم خیلی ها در ایران به‌خاطر علیرضا فغانی آن را تماشا کردند، از چشم شخص اول داوری ایران پنهان ماند و این واقعا قابل تامل است.

به‌هر‌حال معتقدم قضاوت خود فغانی و دستیارانش می تواند آرامش را به فضای داوری ایران بازگرداند. در نیم فصل اول، داوری ما آرامش نداشت، اما از امروز به بعد همه وظیفه داریم ارزش و احترام بیشتری برای داوران قائل باشیم. حضور در فینال جام باشگاه های جهان هیچ فرقی با ایستادن روی سکوی جهانی ندارد و قطعا اگر خود فدراسیون این احترام را به داوران بگذارد، هواداران و باشگاه ها هم با احترام بیشتری با داوران زحمتکش ما برخورد خواهند کرد.

علی خسروی

پیشکسوت داوری کشور

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
عملکرد پارالمپیکی‌ ها؛ عالی و درخشان

عملکرد پارالمپیکی‌ ها؛ عالی و درخشان

اگر شناختی از عملکرد کمیته ملی پارالمپیک طی دوره‌های قبل داشته باشیم به این جمع‌بندی می‌رسیم که تصمیم ستاد رقابت‌ های پارالمپیک توکیو برای دوره‌2020 این بود که اعزام ورزشکاران بر حسب قانون «کیفی‌ گرایی» باشد.

نقطه‌ای که آن نیزه گذاشت

نقطه‌ای که آن نیزه گذاشت

وقتی در مورد ورزش معلولان مطالعه می‌کنید یک بند میان اهداف آن وجود دارد که برداشت سطحی از یک ورزش همگانی است: بالابردن امید به زندگی در معلولان! بله، همه ما می‌دانیم معلولی که به صورت عمومی از رخوت آسایشگاه و عزلت خانه بیرون می‌آید و ورزش می‌کند به‌جز ترشح هورمون‌های امیدبخش و انگیزه‌های رو به جلویی که دارد، وقتی می‌بیند می‌تواند ضعف جسمی خود در برخی حرکات را با توانمندی در حرکات دیگر جبران کند، می‌فهمد زندگی به نقطه پایان نرسیده است، اما این تمام ماجرا نیست.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

نیازمندی ها