موسیقی عاشیق‌ها با پیام تسلیت زنده نمی‌ماند

عاشیق‌ها، حماسه‌خوانان دلسوخته‌ای هستند که نه سازمان میراث فرهنگی، حمایت‌شان می‌کند و نه وزارت ارشاد؛ شاید به همین خاطر است که یونسکو هم موسیقی عاشیق‌ها را به نام آذربایجان شوروی(سابق) ثبت می‌کند و نه ایران.

مدتی پیش، موسیقی عاشیق‌ها، یکی از بهترین‌های خود را از دست داد. ششم مهر بود که عاشیق رسول قربانی به جهان دیگری کوچ کرد. او سال 1314 در روستای عباس‌آباد، منطقه قره داغ به دنیا آمد و از چهره‌های ماندگار موسیقی ایران بود.

عاشیق رسول قربانی، به 18 کشور دنیا چون فرانسه، آلمان، هلند، انگلستان، ژاپن، چین، چک اسلواکی، اتریش، استرالیا، جمهوری آذربایجان (باکو)، مجارستان، یوگسلاوی و ترکیه سفر و در جشنواره‌های مختلف شرکت کرد.

او بیش از 3000 بیت شعر در مدح امامان سروده و خوانده و حماسه‌های آذری را به گوش مخاطبان خود رسانده است. با رفتنش معاون هنری و سرپرست دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تنها به ارسال پیام تسلیتی بسنده کردند و درگذشت عاشیق رسول قربانی را ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر دانستند، اما واقعیت این‌که موسیقی عاشیق‌‌لار با این پیغام‌ها باقی نمی‌ماند و متولیان فرهنگی باید درمانی جدی برای این درد بیندیشند.

امروز زمان آن رسیده تا نهادهای فرهنگی مربوطه دست در دست هم گذاشته و مرهمی بر این زخم بگذارند. نوجوان و جوان امروز زمانی می‌تواند از موسیقی عاشیق‌ها لذت ببرد و قدر و اهمیت آن را بشناسد که با ارزش این نوع موسیقی آشنا باشد و رسیدن به این شناخت، نیازمند یک عزم ملی است.