ولادت شیخ حسنعلی اصفهانی (نخودکی)

شیخ حسنعلی اصفهانی (نخودکی) در نیمه ماه ذیقعده سال 1279 هجری قمری در اصفهان و در محله جهانباره متولد شد.

کد خبر: ۸۳۱۸۵

پدر او، ملاعلی اکبر، فرزندش را از همان کودکی با راز و نیاز و ذکر خداوند آشنا ساخت و از 7سالگی تحت تعلیم و تربیت حاج محمدصادق تخت فولادی (از عرفای بزرگ قرن سیزدهم) قرار داد. حسنعلی از 7سالگی روزه های خود را به طور مرتب می گرفت ، از سن 12 تا 15 سالگی شبها را بیدار می ماند و از 15 سالگی تا پایان عمر هر ساله 3ماه رجب ، شعبان و رمضان را روزه دار بود و شبها تا صبح به عبادت می پرداخت . پس از آن که استادش مرحوم تخت فولادی را در سنین نوجوانی از دست داد، به تحصیل علوم نزد دیگر اساتید شهر مانند ملامحمد کاشی ، جهانگیر خان و حاج سیدسینا پرداخت . شیخ حسنعلی سپس برای تکمیل معارف خود به نجف اشرف سفر کرد و پس از مراجعت از نجف در مشهد مقدس اقامت گزید و ضمن تحصیل به تدریس فقه ، تفسیر، هیئت و ریاضیات مبادرت ورزید. شیخ با اراده و پشتکار قوی در امر تحصیل و تهذیب نفس ، توانست در علم طب ، شیمی و علوم معنوی صاحب ید طولایی گردد. او که شبها را عبادت می کرد، پس از طلوع آفتاب اندکی استراحت می نمود و سپس به طبابت مردم بویژه مستمندان می پرداخت . عصرها نیز پس از تدریس ضمن رفع نیاز حاجتمندان ، به سوالات مردم پاسخ می داد. با ورود ارتش روسیه به خراسان و اشغال مشهد مقدس و ایجاد مشکلات برای شیخ ، وی مدتی طولانی در روستای نخودک (حوالی شهر مشهد) و اواخر عمر را در ده سمزقند (اطراف مشهد) اقامت کرد ولی کنج عزلت برنگزید و به دلیل مقامات معنوی و کرامات زیادی که دارا بود، هفته ای 2روز به شهر می رفت تا مشکلات مردم را برطرف سازد. او با آن که به عبادت ، ریاضت و اعتکاف در اماکن متبرکه ، سخت مداومت داشت لیکن خدمت به سادات را اصل تمام این امور می دانست و در وصیت نامه خویش به فرزندش چنین سفارش کرد: «... بدان که انجام امور مکروه ، موجب تنزل مقام بنده خدا می شود و به عکس اتیان مستحبات مرتبه او را ترقی می بخشد و بدان که در راه حق و سلوک این طریق ، اگر به جایی رسیده ام ، به برکت بیداری شبها و مراقبت در امور مستحب و ترک مکروهات بوده ولی اصل و روح همه این اعمال ، خدمت به ذراری ارجمند رسول اکرم ص است». وی در بخشی دیگر، توصیه های زیر را به فرزندش دارد:
اول : آن که نمازهای یومیه خویش را در اول وقت آنها به جای آوری.
دوم : آن که در انجام حوائج مردم ، هر قدر که می دانی بکوشی و هرگز میندیش که فلان کار بزرگ از من ساخته نیست ، زیرا اگر بنده خدا در راه حق ، گامی بردارد، خداوند نیز او را یاری خواهد فرمود.
سوم : آن که سادات را بسیار محترم و گرامی بشماری....
چهارم : از تهجد و نماز شب غفلت مکن و تقوی و پرهیز پیشه خود ساز. پنجم : به آن مقدار تحصیل کن که از قید تقلید وارهی...».
سرانجام روز هفدهم شعبان المعظم سال 1361هجری قمری و در سن 82سالگی ، عمر پربرکت آن عالم عارف به پایان رسید و پس از تشییع باشکوهی در صحن حرم مطهر امام رضا ع به خاک سپرده شد.