وقتی نمی دانیم چند موزه در کشور داریم

یک سوال؛ چرا موزه ها به عنوان خانه های ماندگار و به اصطلاح پویای فرهنگ ، تاریخ ، علم و هنر امروزه جدی گرفته نمی شوند و فقط هنگام تاسیس یا سرقت و شاید تعطیلی، در مطبوعات و رسانه ها مورد توجه قرار می گیرند.

کد خبر: ۸۲۸۴۴

این سوال از آن پرسشهایی است که پاسخهای کلیشه ای همیشگی را به دنبال خویش می کشاند و در نهایت به یک دلیل مهم که موزه ها را نشناخته ایم ، منتهی می شود و در این میان ما چون موزه ها را نشناخته ایم ، پس ارزش موزه ها را نیز بخوبی درک نکرده ایم.
البته همان رسانه هایی که در چند سطر بالاتر از آنها سخن به میان آمد، در نفی این موضوع جملات شعاری بسیاری دارند و سندش هم مقالات گاه و بیگاهی است که در جریده های رنگارنگ منتشر می شود این نگاه باید از این خانه های ماندگار چرخیده شود. شاید این جمله نیز یک شعار مطبوعاتی باشد.

چند موزه در ایران داریم؛!
چندی پیش و در میان خبرهای یک پایگاه خبری اینترنتی ، تعداد موزه های کشور 250عدد اعلام شد، یکی از مقامات مسوول در میراث فرهنگی چندی بعد تعداد موزه های ایران را در حدود 320دانست و یکی از کارشناسان موزه داری با ادعای فهرست برداری ، تعداد موزه های کشور را بیش از 420موزه برشمرد.
شاید این ارقام در مقایسه با تعداد چند هزار عددی موزه های برخی کشورها ناچیز به شمار رود؛ اما بسیار جای تاسف است که هیچ منبع و مرجعی به طور دقیق نتوانسته است تعداد موزه های ایران را معین کند.
آیا تعیین تعداد مراکز فرهنگی، هنری و رسمی کشور از تعیین مغازه ها و یا املاک شخصی دشوارتر به نظر می آید و یا با دیدی خوش بینانه تر، آیا هنوز متولیان امور فرهنگی علمی کشور نتوانسته اند برای شناسایی و آمارگیری مراکز عمومی مانند موزه ها، نظامی جامع و منطقی تعریف کنند؛
حال آن که وقتی نمی دانیم تعداد موزه های فعال و غیرفعال کشورمان چه تعداد است، چگونه می توانیم برای داشته های نامشخص مان برنامه ریزی کنیم.

کدامیک موزه است؛
هنگام عبور از میدان توحید تهران تابلویی نظر همگان را جلب می کند: «نمایشگاه و موزه کفش ملی!» این تابلو که در نگاهی بزرگترین تابلو موزه های کشور نیز به شمار می رود، باعث می شود تمام معیارها، تصاویر و نامهایی با پسوند موزه مقابل علامت سوالی قرار بگیرند و این پرسش نیز دوباره شکل گیرد که نام موزه در ایران براساس کدام شاخصه تعریف و تعیین می شود و کدام معیار است که بودن و یا نبودن یک موزه را تعیین می کند و آیا هر چاردیواری که صاحب ویترین، تابلو و یا شی حتی عتیقه و قدیمی باشد را باید موزه بنامیم ، چنانچه در سالهای اخیر موزه های! بسیاری با همین معیار پدید آمده اند؛
شاید همین مشکل نبود تعریف و معیاری منطقی و گسترده ، دلیلی باشد که فهرست جامعی از موزه ها نداشته باشیم.
البته باید توجه داشت که همین موضوع سبب سردرگمی و بلاتکلیفی متولیان موزه ها نیز شده است. چنان که برای بسیاری از مدیران موزه ها وظیفه ای به معنای اصلی در وظایف ایشان تعیین و خوانش نشده است.

موزه هایی برای کنسرت!
چند سال اخیر فضای باز مجموعه های تاریخی محمل مناسبی برای برگزارکنندگان کنسرت های موسیقی بوده است. مطمئنا آغاز تابستان سال بعد نیز این مجموعه ها با چند کنسرت از چند خواننده «بفروش» به استقبال این برنامه ها می روند.
همان طور که در سالهای گذشته تجربه شد، امسال نیز تالارهای نمایشگاهی موزه ها خاموش می مانند تا موزه ها به عنوان مکانی برای ارتباط نسل جدید با گذشته به مجالی برای اجرای موسیقی تبدیل شود.
مخالفت با اجرای برنامه های هنری در محیط موزه شاید متعصبانه به نظر برسد؛ اما هنگامی که کارکرد اصلی موزه ها در ایران به بوته فراموشی سپرده شده است ، چگونه می توان به این مهم به دیده تساهل و تسامح نگریست.