زیرا به نظر پاکستان کشورهای خلیجفارس ازجمله عربستان سعودی شریک (اسلامی) پاکستان به حساب میآمدند. این کشورها معتقد بودند پاکستان میتواند به لحاظ مادی و نیروی انسانی و نظامی برای شان سود آور باشد. درمقابل پاکستان نیز احساس میکرد کشورهای خلیجفارس دارای منابعی است که میتواند ناتوانی اقتصادی این کشور را جبران و پاسخگوی نیازهایش برای ایستادگی در برابر هند باشد که دشمن سنتی این کشور است. روابطی استراتژیک که میتوان آن را در یک جمله «پول درمقابل زور» خلاصه کرد.
همین معادله درعمل بر روابط بین پاکستان و کشورهای خلیجفارس از جمله بحرین نیز حاکم است. کشورهای عرب ازجمله بحرین احساس میکند پاکستان یک عنصر لازم و ضروری برای استمرار بقای نظام کنونی و حتی سرکوب مخالفان با مشت آهنین است. به این خاطر حضور پاکستان به بخشی اساسی از نظام امنیتی دولت بحرین در شرایط کنونی تبدیل شده است. این نظام امنیتی دارای سه عنصر مهم است:
1ـ افسران وابسته به خاندان حاکم.
2ـ افسران وابسته به قبایل هم پیمان. (یعنی قبایلی که به لحاظ سیاسی با خانواده حاکم متحد هستند.)
3ـ نیروهای پاکستانی و برخی اقلیتهای دیگر وابسته به بنگلادش یا سایر کشورها.
روزنامه «اکسپرس تریبون» چاپ پاکستان تاکید دارد که دست کم 10 هزار پاکستانی در سازمانهای امنیتی بحرین فعالیت میکنند. این افراد از ابتدای ناآرامیهای موسوم به بهار عربی درسال 2011 دراین کشور فعالیت داشتهاند. اما یک منبع مطلع در وزارت خارجه پاکستان و دفتر مهاجرت این کشور به پایگاه اینترنتی «العهد» گفت حدود 45 هزار پاکستانی از سال 2011 به بحرین سفر کرده و هنوز به کشورشان بازنگشته اند. این منبع میافزاید: حدود 7000 پاکستانی در بین نیروهای پلیس بحرین فعالیت کرده و هریک ماهانه 1100 دلار حقوق میگیرند.
گزارش منابع پاکستانی نشان میدهد اکثر افرادی که از این کشور به بحرین رفتهاند قومیت بلوچی داشته اند. پاکستان این افراد را به این دلیل به بحرین فرستاده است تا بتواند نوعی توازن جمعیتی را دراین منطقه برقرار کرده و مانع تحرک گروههای جدایی طلب بلوچ شود.
این خبرها با فراخوانی که اخیرا سخنگوی جنبش آزادی بلوچستان یعنی «باشام بلوچ» مطرح کرد نیز هم خوانی دارد. زیرا وی در پیامی گفته بود: «در شرایطی که بحران بلوچستان وارد مرحله حساسی شده است و ما در یک حالت جنگی بسر میبریم، از جوانان بلوچی میخواهیم به جای اینکه به جمع قاتلان مزدور در خارج از کشور بپیوندند به ارتش قومی ما (مرکب از ارتش جمهوری بلوچستان، جبهه آزادیبخش بلوچ، ارتش آزادی بخش بلوچستان) ملحق شوند.»
درست است که پاکستان از ملحق شدن به عربستان در تجاوز به یمن انصراف داد و این مساله میتوانست روابط بین این کشور و عربستان را مخدوش کند اما هنوز تغییر ملموسی در روابط بین پاکستان با دولتهای عرب حوزه خلیجفارس مشاهده نمیشود. حتی امضای توافقنامه هستهای بین ایران و کشورهای غربی میتواند منافع پاکستان ودولتهای عرب خلیجفارس را بیشتر به هم نزدیک کرده باشد. بنابراین روابط پاکستان و کشورهای خلیجفارس را باید پیچیدهتر از اینها دانست.
منبع: العهد