پوتین ؛ تعارضها آغاز شده است

اظهارنظر ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری روسیه درباره احیای نقش نظامی و از یاد رفته کشورش در آبهای دریای خزر و همچنین پافشاری مجدد وی بر اعتبار قراردادهای دوجانبه و یا سه جانبه با کشورهای مشرف بر دریای خزر به منظور بهره گیری و استحصال

کد خبر: ۸۰۷۰

منابع کف و سطح این دریا ، در واقع به منزله یک چرخش 180 درجه ای در سیاست های اعلام شده مسکو در برابر تحولات منطقه حساس و حیاتی دریای خزر محسوب می شود در واقع ، ناظران سیاسی از مدتها پیش علایم واضح و روشنی درباره فاصله موجود میان "سیاست های اعلامی " و"سیاست های اعمالی " مسکو در برابر پاره ای از بحران ها و مسائل کلیدی جهانی و منطقه ای ، ازجمله بحران افغانستان ، تحولات دریای خزر و حتی بحران چچن ردیابی کرده اند که در آنها تفاوت های فاحشی را میان گفتار و عمل سیاستمداران مسکو مشاهده کرده اند. برخی بر این باورند این تفاوت فاحش به درگیری های پنهان جناحهای داخلی در روسیه و اختلاف نظر میان کادرهای سیاسی این کشور، بویژه در سطح وزارت خارجه و وزارت دفاع مربوط می شود که هراز گاهی ترکشهای آن، دامن سیاست خارجی روسیه را می گیرد.با این حال ، پوتین با موانع متعددی در راه احیای توان نظامی کشورش در دریای خزر روبه روست.نخست این که وی جزو کسانی است که به مقوله صلح آمیز بودن دریای خزر باور دارد و از این رو احیای توان نظامی نمی تواند با این مضمون سازگار باشد، ثانیا بخشهای روسی مشرف بر دریای خزر عمدتا در چین و داغستان قرار دارد که هنوز روسیه درگیر یک جنگ خانمانسوز و فرسایشی در آن است . ثالثا این رویکرد نمی تواند مورد استقبال کشورهای تازه تاسیس در حوزه دریای خزر به دلیل ظرفیت ها و توانمندی های تهدیدآمیز حاصل از تولد جدید نیروی نظامی روسیه در آبهای دریای خزر قرار گیرد.بعلاوه این که پوتین راه حل مناسبی برای حل و فصل اختلافات دریای خزر از طریق توسل و پایبندی به قراردادهای دوجانبه یا سه جانبه ، ارائه نکرده است ؛ زیرا بدیهی است این راه حل ، متضمن اجماع و یا اقناع سازی کلیه کشورهای مشرف بر دریای خزر که محصول و نتیجه طبیعی قرارداد عشق آباد بوده ، نیست و از این رو پوتین از طریق تاکید بر راه حلهای تنش آفرین و ضرربار، تنها صحت اظهارات قبلی اش را که طی آن بر مشاع بودن استفاده از منابع دریای خزر و ضرورت دستیابی به اجماع میان کشورهای ساحلی تاکید کرده بود، خدشه وارد میسازد.در چنین شرایطی نمی توان دربست به نتایج نانوشته و غیرمدون اجلاس عشق آباد را از دست رفته تلقی کرد. اتفاقا یکی از دستاوردهای مهم این اجلاس ، آگاهی پوتین و رهبران 3 کشور دیگر از مواضع اصولی و توام با قاطعیت ایران درباره حفظ حقوق تاریخی اش در آبهای دریای خزر است قطعا مسکو و دیگران نقش آفرینی ایران در منطقه را نادیده نگرفته و تلاش پوتین برای واردکردن عناصر تازه به منطقه مورد نزاع ، دلیل روشنی بر جدی گرفتن خواسته ها و مطالبات بر حق تهران تلقی می شود.