90 هزار صندلی رویای اولدترافورد

ورزشگاه بزرگ اولدترافورد در قلب شهر منچستر ، نمایانگر بخشی از فرهنگ معاصر شهر و نماد فوتبال این کانون صنعتی انگلیس است.

کد خبر: ۸۰۵۹۷

اولدترافورد خاطره های تلخ و شیرین بسیار در دل خود دارد و نگاهی امیدوار به آینده. اولدترافورد هرگز آرامش و سکون به خود ندیده و پیوسته پویا بوده است . این پویایی فقط در زمین سبز آن و نبرد 22 بازیکن نبوده است بلکه شکل و ساختمان آن مرتب تغییر کرده و این تغییرات ادامه دارد. اولدترافورد می خواهد بزرگ ترین ورزشگاه باشگاهی در اروپا شود. برنامه های بزرگی برای توسعه اولدترافورد به اجرا درآمده است اما باشگاه منچستریونایتد طرحهای بلندپروازانه ای را هم برای اولدترافورد در سر دارد که شاید امروز غیر عملی به نظر آید ولی یک روز به انجام خواهد رسید. اولدترافورد می خواهد 90 هزار نفری شود.

در یکی از روزهای سال 1910، نویسنده یکی از روزنامه های شهر منچستر ، درست یک روز پس از گشایش ورزشگاه اولدترافورد نوشت : زیباترین ، بهترین و در نوع خود، فوق العاده ترین ورزشگاهی که تا به حال دیده ام. این ورزشگاه در دنیا نظیر ندارد و افتخار شهر منچستر است . اینجا خانه تیمی است که در آن می تواند شگفتی بیافریند. پیش از گشایش اولدترافورد ، منچستریونایتد ورزشگاهی کوچک و قدیمی داشت که پاسخگوی نیازهای آن روز تیم نبود. با عنایت به این مساله ، اولدترافورد در غرب منچستر بنا شد. هزینه ساخت آن 60 هزار پوند بود که در زمان خود رقمی سرسام آور به حساب می آمد. آرچیبالد لیچ ، مهندس معروف اسکاتلندی ، طراح این ورزشگاه بود. او ورزشگاه های معروف هارت لین و هامپدن پارک را نیز طراحی کرده بود.

تخریب در اثر جنگ

اولدترافورد در سالهای 1911 و 1915 محل برگزاری بازی نهایی جام حذفی انگلیس بود و در سال 1920 پذیرای بیشترین تماشاگر شد. افزون بر 70 هزار نفر به ورزشگاه رفتند و بازی منچستریونایتد و استون ویلا را تماشا کردند. تا سالهای سال اولدترافورد یکی از ورزشگاه های بزرگ و اصلی در انگلیس بود تا این که با برافروخته شدن آتش جنگ جهانی دوم ، دامنه های جنگ به منچستر هم کشیده شد و اولدترافورد بشدت آسیب دید. میزان تخریب ورزشگاه تا آنجا بود که پس از پایان جنگ ، چندین سال نمی شد از آن استفاده کرد. بنابراین تیم منچستریونایتد از 1946 تا 1949 بازیهای خود را در ورزشگاه مین رود باشگاه منچسترسیتی برگزار کرد.

نصب صندلی و کاهش ظرفیت

در دهه های 1960 ، 1970 و 1980 بیش از 58 هزار نفر می توانستند در ورزشگاه اولدترافورد مستقر شوند و به تماشای مسابقه بپردازند اما با نصب کامل صندلی در آن ظرفیت واقعی اش 44 هزار نفر شد که برای باشگاهی مثل منچستریونایتد کم بود. از اوایل دهه 1990 مدیران باشگاه به این فکر افتادند که ورزشگاه را توسعه دهند. براساس طرحی تازه ظرفیت صندلی های آن 26 هزار عدد بیشتر شد. ابتدا گنجایش ورزشگاه را به 56 هزار نفر افزایش دادند و پس از آن جایگاه شمالی اش را تا ارتفاع 66 متری بالا بردند که آنجا هم گسترش یابد.

جایگاه های خاص

جایگاه جنوبی اولدترافورد ، جایگاه اصلی آن محسوب می شود که نیمکت مربیان جلویش قرار گرفته است و محل استقرار مدیران ، اتاقک های پلیس ، رستوران های لوکس و صندلی های مسوولان اجرایی آنجاست . 20 ردیف اول صندلی های ورزشگاه در هر 4 قسمت آن پایین تر از سطح خیابان های اطراف اولدترافورد است . جایگاه جنوبی را کمتر از تلویزیون می بینیم . چون دوربین ها در آن تعبیه شده اند. امروزه راهروی ورود بازیکنان به زمین ، از وسط جایگاه جنوبی عبور می کند. تا سال 1993 از گوشه جنوب غربی به زمین می رفتند. راهروی قیمی هنوز حفظ شده و برای مناسبت های ویژه و تورهای گردشگری دیدار از ورزشگاه باز می شود. جایگاه شرقی ورزشگاه به جایگاه ساعت معروف است زیرا در گذشته یک ساعت عظیم بالای آن قرار داده بودند که وقت مسابقه را نشان می داد. اما حالا 2 ساعت الکترونیکی و ثبت نتایج در 2 گوشه جایگاه شمالی قرار گرفته است . تماشاگران تیم میهمان و افراد معلول عمدتا در این جایگاه مستقر می شوند.

افزایش صندلی ها به 68000

کار گسترش اولدترافورد اواخر دهه 1990 دوباره شروع شد و در ژانویه 2000 گنجایش آن به 61هزار صندلی افزایش یافت . کار گسترش اواخر سال 2000 به پایان رسید و تعداد صندلی هایش به 68217 عدد رسید. اگر از بیرون ورزشگاه اولدترافورد را تماشا کنید، شباهت زیادی به ساختمان های اداری مدرن دارد. در این قسمت ، مجسمه سرمت باسبی ، مربی فقید تیم فاتح جام باشگاه های اروپا در سال 1968 و پلاکهای یادبود بازیکنان تیم که در سانحه سقوط هواپیما جان خود را از دست دادند ، به چشم می خورد.

جایگاه هواداران متعصب

وقتی منچستریونایتد در خانه اش بازی می کند ، بیشتر جایگاه های اولدترافورد را هواداران آن پر می کنند. اما هواداران ثابت و سرسخت معمولا در جایگاه غربی مستقر می شوند. بلیتهای این جایگاه در آغاز هر فصل پیش فروش می شود. گنجایش جایگاه غربی 20 هزار نفر است و بزرگ ترین جایگاه ورزشگاه محسوب می شود.

ورزشگاه 90هزار نفری

برنامه توسعه اولدترافورد هنوز به پایان نرسیده است. این ورزشگاه بزودی 75 هزار نفری خواهد شد. مقدمات گسترش آن فراهم شده است . نکته مهم این است که معماران و طراحان از فضای محدود موجود بیشترین بهره را می گیرند و با استفاده از فناوری مدرن ورزشگاه را گسترش می دهند. اما آنها طرحی بلندپروازانه را پیشنهاد کرده اند که براساس آن گنجایش اولدترافورد به 90 هزار صندلی افزایش خواهد یافت . مدیران باشگاه به این طرح خوشبین هستند، اما تعداد مخالفان کم نیست. آنها می گویند در مکان فعلی ورزشگاه و با توجه به ساختمان کنونی اش ، نباید به فکر گنجایش بیش از 75 هزار صندلی بود. اما طراحان با استدلال کافی ، برنامه های خود را ارائه کرده اند. به همین علت با واکنش مثبت باشگاه مواجه شده اند. آنها می گویند برای اجرای این طرح جایگاه جنوبی باید مرتفع شود و 2 گوشه ورزشگاه هم ارتفاع بگیرد تا صندلی های زیادی در آن نصب شود. اما برای رسیدن به این هدف ، باشگاه باید دست کم 50 ساختمان بزرگ اطراف اولدترافورد را خریداری و تخریب کند. قیمت زمین در اطراف ورزشگاه بالاست و باشگاه برای خریدن 50 ساختمان اطراف باید پول خیلی زیادی پرداخت کند و نیازمند حامیان مالی است . مدیران باشگاه با قاطعیت اعلام کرده اند این کار را خواهند کرد. آنها می دانند افزایش گنجایش ورزشگاه باعث افزایش درآمد از طریق بلیت فروشی خواهد شد و در دراز مدت باشگاه منفعت خواهد برد.

نکته هایی متنوع درباره اولدترافورد

ورزشگاه اولدترافورد در فاصله 15کیلومتری فرودگاه بین المللی شهر منچستر قرار گرفته است. قیمت بلیت های ورزشگاه برای هر بازی بین 26 تا 34 پوند است . میانگین تماشاگران اولدترافورد در فصل 2002 - 3 حدود 67700 نفر و در فصل 2003 - 4 پیش از 67600 نفر بود. قیمت تور دیدار از ورزشگاه برای هر نفر 9 پوند است که شامل بازدید از ورزشگاه و موزه است . قیمت بلیت موزه به تنهایی 5.50 پوند است . اولدترافورد در 3.5 کیلومتری جنوب غربی مرکز شهر واقع شده و دسترسی به آن برای اهالی شهر آسان است . رکورد تعداد تماشاگر در اولدترافورد در 25 مارس 1939 ثبت شد که 76962 نفر بازی ولوز و گریمسبی را در آنجا تماشا کردند. لقب ورزشگاه : اولدترافورد به تئاتر رویاها مشهور است. به آن تئاتر فوتبال هم می گویند.

شهر کار ، ورزش و هنر

شهر منچستر امروزه برای هواداران فوتبال شناخته شده است. در واقع فوتبال به این شهر شهرتی جهانی داده است اما منچستر شهری تاریخی با جاذبه های فراوان است که هر سال صدها هزار گردشگر را به خود جذب می کند. تاریخ شهر منچستر به دوران امپراتوری روم می رسد و اکنون آثار تاریخی متعددی از سده های گذشته در آنجا به یادگار مانده است. منچستر شهری صنعتی است که دهها سال مرکز تجارت پنبه انگلیس و اروپا بود و صنعت نساجی آن شهرت جهانی داشت . این شهر در زمینه اتومبیل سازی هم پیشرفت زیادی کرده است. براساس آخرین سرشماری ، جمعیت شهر 2 میلیون و 600هزار نفر است . در منچستر شما با آسیایی های زیادی برخورد می کنید. بیش از 5 درصد جمعیت شهر را هندی ها تشکیل می دهند. جمعیت پاکستانی ها هم قابل توجه است . منچستر شهری کارگری محسوب می شود که بیش از 10درصد کارگران شاغل در انگلیس ، در این شهر مشغول به کار هستند. براساس اعلام انجمن جهانگردی بریتانیا ، منچستر سومین شهر انگلیس در زمینه صنعت جهانگردی است . در سال 1999 بیش از 1.5 میلیارد پوند درآمد شهر از راه جهانگردی بود. صنعت گردشگری یا جهانگردی زمینه اشتغال 45 هزار نفر را در منچستر فراهم کرده است . شهر منچستر در زمینه میزبانی رویدادهای ورزشی هم فعالیت خوبی دارد. در سال 2002 میزبان بازیهای کشورهای مشترک المنافع بود که این میزبانی سبب شد تا هتلهای تازه ای در آن ساخته شود و اماکن ورزشی افزایش یابد. ورزشگاه اولدترافورد هم در بهار 2003 محل برگزاری فینال لیگ قهرمانان باشگاه های اروپا بین تیمهای میلان و یوونتوس بود. شهر منچستر بجز اماکن ورزشی و از جمله اولدترافورد ، دیدنی های زیاد دیگری دارد که یکی از معروف ترین آنها موزه علم و صنعت است . این موزه در کنار یک کانال زیبای آب قرار دارد. گالری هنر شهر هم از جاذبه های گردشگری منچستر است. به این مجموعه باید تالار بزرگ شهر را اضافه کرد که معماری نئوگوتیک دارد و «آلفرد والتر هاوس» آن را طراحی کرد و بنایش در سال 1877 به پایان رسید. این بنای هنری و تاریخی سمبل منچستر و مردمش به حساب می آید.