دنیای فینگیلیش

حتی بارها افراد را به همین دلیل مورد تمسخر قرار دادم و از آنها انتقاد کردم. یک بار وقتی هنوز در ایران زندگی می‌کردم، یکی از همسایه‌هایمان که برای جواب دادن به یک ایمیل ضروری می‌خواست از لپ‌تاپ من استفاده کند، مرتب از من می‌پرسید که چطور صفحه کلید فارسی را به انگلیسی تغییر دهم و وقتی دلیلش را جویا شدم پاسخ داد فینگیلیش نوشتن و به‌کاربردن کلمه‌های انگلیسی در جمله‌های فارسی با کلاس‌تر است. یا مثلا دوستانی داشتم که به جای کلمه‌ باشه از OK و Alright استفاده می‌کردند و من همیشه برایم سوال بود که آیا تلفظ فارسی این کلمه آن‌قدر سخت است؟

بعد از مدتی این‌قدر از این کار منزجر شدم که به همه هشدار دادم در پیامک‌ها و کامنت‌ها باید زبان و رسم‌الخط فارسی را رعایت کنند. اما می‌گویند اگر منع کاری را کنی، سر خودت می‌آید و این اتفاق شوم متاسفانه برای من هم افتاد، درست مثل بختکی در خواب که به آن آگاه بودم، اما توان خارج شدن از آن را نداشتم. بعد‌ها فهمیدم خیلی طبیعی است، اگر شما در طول روز بیش از پنج شش ساعت مجبور باشی با یک زبان دیگر حرف بزنی و به آن زبان بخوانی و بنویسی و با دنیای بیرون ارتباط برقرار کنی، ناخودآگاه برخی کلمات موقع فارسی حرف زدن یا نوشتنت هم به بیرون پرت می‌شود. این قضیه وقتی شدیدتر می‌شود که بعد از مدتی متوجه می‌شوی معادل بعضی کلمه‌ها یا ضرب‌المثل‌های انگلیسی در فارسی واقعا وجود ندارد (که خب طبعا برعکسش هم صادق است). علاوه بر این، خیلی از مواقع، خصوصا هنگام خستگی، ذهن آدم واقعا برای یافتن کلمه فارسی مناسب یاری نمی‌کند. گاهی حتی اگر خیلی برای معادل‌یابی تلاش کنیم به مِن مِن کردن می‌افتیم و سرعت کلاممان بشدت کم می‌شود، این‌قدر که حوصله‌ مخاطب سرمی‌رود. البته من هنوز هم بر سر مواضعم نسبت به رسم‌الخط صحیح فارسی و پرهیز از فینگیلیش نوشتن بخصوص در فضای مجازی هستم.

ولی در زمینه‌ صحبت شفاهی، لاجرم تسلیم شدم و تصمیم گرفتم دنیا و روابط آدم‌ها را برای خودم بیش ازحد سخت نکنم و از قضاوت زود و نابجا پرهیز کنم. درست است که زبان شیرین فارسی، واقعا قند و شکر است، اما همان‌قدر که این زبان متعلق به من است، متعلق به بقیه فارسی‌زبانان دنیا هم هست و بهتر است آدم‌ها را همان‌طور که هستند قبول کنیم، بدون این‌که از دست آنها حرص بخوریم یا حتی برنجیم!

حنا بهمن‌بیگی