در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
یک روز کاری در ایستگاه فضایی بینالمللی
ایستگاه فضایی به نسبت آنچه معمولا مردم تصور میکنند ابعاد بزرگی دارد؛ از ابتدا تا انتهایش 109 متر است؛ کمی بزرگتر از زمین فوتبال که در ارتفاع حدود 412 کیلومتر از سطح زمین (تقریبا به اندازه مسافت بین تهران تا شاهرود) با سرعت 66/ 7 کیلومتر بر ثانیه (27 هزار و 600 کیلومتر بر ساعت) حدود هر 93 دقیقه یکبار به گرد زمین میچرخد.
فضای داخلش وسعتی به اندازه یک هواپیمای بوئینگ 747 دارد و از پنجرهاش میتوانید هر شبانهروز 16 بار طلوع و غروب خورشید در سیاهی فضا را تماشا کنید یا از دیدن چرخش زمین و گذر از فراز فضای کشورها و شهرهای مختلف زیر پایتان لذت ببرید. با این حال سفر به ایستگاه و دیدن شگفتیهایش هر چقدر هم جذاب باشد چند روز که بگذرد دلتان را میزند و عادی میشود. هریک از فضانوردان در ایستگاه یک فضای کوچک اختصاصی برای خود دارند که البته ابعادش به اندازه اتاقک تلفن عمومی است. همین جا باید در کیسه خوابشان بخوابند و لپتاپ و وسایل شخصی محدودشان را قرار دهند. طبق برنامه هر روز صبح ساعت 6 و 30 دقیقه به وقت گرینویچ از خواب باید بیدار شوند، 30 درصد از زمان را صرف کارهای علمی تعیین شده کنند و 30 درصد از وقت را هم به تعمیر و نگهداری ابزارهای پرشمار ایستگاه فضایی بپردازند. البته 52 دستگاه رایانه، 13 کیلومتر سیمکشی ایستگاه و تولید 90 کیلووات برق از صفحههای خورشید ایستگاه که مساحتش به 4000 مترمربع میرسد به صرف چنین زمانی در هر روز آن توسط چهار پنج نفر فضانورد ساکن ایستگاه نیاز دارد. فضانوردان باید مابقی زمانشان در طول روز را صرف ورزش کنند تا عوارض جانبی زندگی در محیط بدون گرانش را تا حد ممکن خنثی کنند. در این بین اجازه استراحت هم دارند. خواندن کتاب، تماشای فیلم، وبگردی و تماس تلفنی با خانواده از مهمترین تفریحات آنهاست.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
