جمعیت جوان ؛ فرصت یا تهدید؛

نرخ جمعیت کشور حاکی از رشد چشمگیر جمعیت بین 15 تا 25 سال است که این امر هم می تواند یک فرصت باشد و هم یک تهدید.

کد خبر: ۷۹۸۴۹

فرصت از آن رو که چنین نرخی برای خیلی از کشورهای دنیا بویژه کشورهای در حال توسعه ، مطلوب است و آنها در آرزوی رسیدن به چنین نرخ رشد جمعیتی هستند. امروز بیشتر کشورهای دنیا به دلیل این که اکثر جمعیتشان را سنین بالای 50 و 60 سال تشکیل می دهد ، گرفتار معضل نیروی کار برای بخشهای مختلف صنعت ، خدمات و... هستند بنابراین جمعیت جوان کشور برای ما یک فرصت تلقی می شود. اما اگر تمهیدات لازم را برای اشتغالزایی و پاسخ به نیازهای قشر جوان فراهم نکنیم ، این موقعیت به یک تهدید تبدیل خواهد شد. متاسفانه در حال حاضر خروجی نیروی جوان و آماده به کار ما تناسبی با پذیرش دستگاه های مختلف در بخش دولتی ، خصوصی و یا تعاونی ندارد و این معضلی است که اگر برای آن تدبیری نیندیشیم ، به بحران تبدیل می شود. از سوی دیگر، خروجی نیروی انسانی ما از نظر توانایی فنی مناسب با نیاز بازار اشتغال نیست . نیروی کار جوان ما حتی در صورت ادامه تحصیل در مقاطع آموزش عالی فقط به آموختن مجموعه ای از تئوری ها اکتفا کرده و در عمل چیزی فرانگرفته است . به تعبیر دیگر ، ما نیروی کار جوان ناکارآمد داریم که هیچ آموزش عملی برای جذب در بازار کار ندیده است . در چنین شرایطی ما با دو موضوع جدی مواجه ایم اول این که بازار کار چه تاثیری بر روحیه و رفتار جوانان ما خواهد گذاشت و دوم این که اگر طول سن برای اشتغال بالا رفت ، پیامدهای آن برای جامعه چه خواهد بود؛ این دو مساله بحرانی است که فراروی جوانان ما قرار دارد. جوان بیکار خواه ناخواه دچار نوعی بی هویتی و بی شخصیتی است . عنوان بیکار برای جوانی که چشم به آینده دوخته ، از نظر روانی بسیار شکننده است ، بویژه اگر این عنوان برای مدتی طولانی با جوان همراه شود. جوان بیکار بتدریج دچار افسردگی ، دوری از خود و در نتیجه آسیب اجتماعی می شود. ممکن است یا جامعه یا حاکمیت را مقصر بداند و یا به ورطه اعتیاد، بزهکاری و بی هویتی بیفتد. بنابراین باید برای مشکلات این مجموعه گسترده از جامعه ، راه حل های کوتاه مدت و بلندمدتی داشته باشیم . مرحله کوتاه مدت آن این است که امکانات ازدواج را برای آنها فراهم کنیم و تسهیلاتی مانند وام اشتغال ، صندوق مهررضا و... در اختیارشان قرار دهیم ، اما فراموش نکنیم این گونه تسهیلات جنبه مسکن دارد که هیچ گاه دردهای بی شمار فراروی جوانان را درمان نمی کند. اگر تزریق مسکن به جوان بدون بحث درمان ادامه یابد ، در آینده مخرب خواهد بود. در نتیجه تاکید می کنیم دادن مسکن به جوانانمان در حال حاضر با توجه به نبود امکانات ، روش مناسبی است اما راه چاره نیست . باید برای حل مشکلات جوانان راه حل های بلندمدت و ریشه ای بیابیم تا فرصتها به تهدید تبدیل نشود.