دلایل بحران ریزش تماشاگران سینما

به گزارش ایسنا، علیرضا داوودنژاد در این نشست، تحقق سینمای اجتماعی را منوط به ایجاد نقدپذیری در مردم و مسئولان دانست و گفت: برای نمونه همین سریال درحاشیه که اخیرا درباره‌ پزشکان ساخته شد و بازتاب‌هایی را به‌دنبال داشت در نظر بگیرید. انگار اگر این حرف‌ها زده نشود، آن مشکلات وجود نخواهد داشت. این موضوع مختص این دوره نیست و پیش از انقلاب هم وجود داشت که اگر بخواهیم درباره‌ آسیب‌شناسی هر قشری کار کنیم، می‌گویند سیاه‌نمایی است.

کارگردان «مرهم» افزود: زمانی این روحیه به‌وجود می‌آید که گرایش به اصلاح امور در جامعه جدی باشد و واقعا مردم و مسئولان به‌دنبال حل معضلات باشند. برای این‌که تفکر انتقادی به‌وجود بیاید و جای رشد داشته باشد، باید به رابطه‌ سینما با زندگی توجه کرد. وقتی به هنرمندی می‌گویند برای خلق اثر از زندگی روزمره الهام نگیر، بدترین اتفاق برای او می‌افتد.داوودنژاد تاکید کرد: هنرمندی که زندگی منبع الهام او نباشد، رابطه‌اش با زندگی مخدوش می‌شود. وقتی هنرمند متوجه موضوعی می‌شود، اما نمی‌تواند آن را بسازد کم‌کم رابطه‌ او با زندگی قطع می‌شود و دیگر چیزی برای الهام گرفتن ندارد.

این کارگردان با اشاره به بازار نامناسب کالاهای فرهنگی در کشور توضیح داد: ما در ایران ۱۱۰۰ شهر داریم که فقط ۶۰ شهر سینما دارد.

فیلم‌های اجتماعی؛ قلب سینمای ایران

در ادامه همین نشست، علیرضا رئیسیان، کارگردان هم با اشاره به کمبود مکان‌های نمایشی در کشور و نبود سالن در بسیاری از شهرهای بزرگ توضیح داد: با توجه به این‌که 60 درصد فروش سال گذشته‌ سینماها از محل 5 پردیس سینمایی بوده است، می‌توان پیش‌بینی کرد که اگر تعداد این پردیس‌ها دوبرابر شود، فروش فیلم‌ها هم دوبرابر خواهد شد.

رئیسیان افزود: این تصور اشتباه وجود دارد که چون فیلم‌های خوبی ساخته نمی‌شود، مردم به سینما نمی‌روند، اما باید توجه کرد که در آمریکا به عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده فیلم در دنیا سالانه ۸۰۰ تا ۹۰۰ فیلم با استانداردهای بالای فنی سینما ساخته می‌شود که از این میان فقط حدود ۱۰درصد قابل اعتناست که بخشی از آن را هم فیلم‌های خارج از جریان اصلی تشکیل می‌دهد. اما در ایران بیش از ۱۰درصد فیلم خوب در سال ساخته می‌شود. بنابراین نمی‌توان گفت درآمد پایین سینما ناشی از کیفیت پایین فیلم‌هاست و باید به عوامل دیگری مثل تصویر خوب، صدای خوب،کیفیت مطلوب و پذیرایی خوب از مخاطب هم توجه کرد.او ادامه داد: در سینمای ما به اغلب ژانرها نمی‌توان پرداخت و ژانرهایی مانند علمی ـ تخیلی، پلیسی و جنایی را به معنی کامل کلمه نمی‌توانیم داشته باشیم. پس فقط کمدی و ملودرام اجتماعی می‌ماند که فیلمسازها در این دو ژانر هم کارهای بزرگی انجام داده‌اند.