فرهنگ سازی در حوزه سیاست

صریح و بی پرده باید اذعان داشت که ما التفات بایسته ای به «فرهنگ سازی» نداریم و به همین دلیل نیز تا حد زیادی ، «ابزارزده» شده ایم. نمونه روشن آن را در ارتباط خود با کامپیوتر می توانیم مشاهده کنیم.

کد خبر: ۷۹۵۰۲

براستی ما چقدر از کامپیوتر استفاده بهینه به عمل می آوریم؛ میزان بهره وری کامپیوتر در جامعه ما چقدر است و رتبه ما در این زمینه در سطح جهانی ، چیست؛ در عین حال به محض آن که مدلی بالاتر به بازار مصرف می آید ، با حرص و ولع فراوانی در پی خرید آن برمی آییم ، بی آن که برایمان اهمیت داشته باشد که چرا و براساس کدام نیاز و ضرورت؛! اتومبیل ، نمونه دیگری است که عدم فرهنگ سازی درباره نحوه استفاده مناسب از آن ، مشکلات فراوان و کلافه کننده ای را برای ما در زمینه های گوناگون رقم زده است و قس علی هذا. آیا ابزارزدگی ناشی از عدم فرهنگ سازی صرفا_ محدود به آلات و ادوات صنعتی و تکنولوژیک است و یا می توان در حوزه های دیگر نیز این نقیصه بزرگ را مشاهده کرد؛ اگر خوب نگاه کنیم ، پاسخ به این سوال قطعا_ مثبت است .احزاب و تشکل های سیاسی ، از جمله ابزارهای بسیار مهم در حوزه سیاست به شمار می آیند و امروزه انواع کوچک و بزرگ آن را با دیدگاهها و نظریات مختلف در جامعه می توان مشاهده کرد. اما مساله اینجاست که به صرف وجود چنین ابزارهایی می توان دل خوش داشت؛ آیا برای رسیدن به توسعه سیاسی و استمرار آن در طول زمان ، در دست داشتن فهرستی از نام و عنوان احزاب و تشکل های سیاسی کافی است؛ مسلما آنچه می تواند احزاب را به ابزارهای کارآمد و توسعه ساز تبدیل کند ، اهتمام ویژه به فرهنگ سازی در این مقوله است . همان گونه که فقدان فرهنگ استفاده از اتومبیل و پایین بودن سطح فرهنگ رانندگی ، باعث به وجود آمدن ترافیک سنگین ، آلودگی شدید هوا ، گره های کور در چهارراهها ، تصادفات مرگبار و خلاصه به مخاطره افتادن جان و روان انسانها می شود ، نبود فرهنگ سیاسی غنی و عدم توانایی بهره گیری مناسب از ابزار احزاب و تشکل های سیاسی ، خساراتی به مراتب عظیم تر را بر یک جامعه تحمیل خواهد کرد چرا که فرصتها و سرمایه ها را به هدر داده و در نهایت روحیه یاس و سرخوردگی را بر روح و روان یکایک آحاد مردم مستولی خواهد ساخت .بروز حالت «رقابت منفی» در میان احزاب سیاسی از جمله زیانبارترین آثار فقدان فرهنگ سازی مناسب در این مقوله به شمار می آید. رقابت منفی زمانی شکل می گیرد که هدف اساسی و مهم احزاب تخریب یکدیگر باشد. حاصل این گونه رقابت های منفی در سطح کلی و کلان خود نیز چیزی جز شکل گیری نوعی ذهنیت منفی ، مایوس و بدبین به حال و آینده در بین مردم نخواهد بود. در این میان شاید این یا آن حزب و تشکل قادر شود به صورت مقطعی ، توجه بخشهایی از جامعه را به خود جلب کند اما اتفاقی که در بطن و ضمیر ناخودآگاه جامعه می افتد ، در مجموع حاصل و دستاورد مثبتی برای کشور در برنخواهد داشت و در نهایت به ضرر همه خواهد بود. امروز بیش از ربع قرن از آغاز دورانی جدید در حیات سیاسی ملت ایران می گذرد و جا دارد با توجه به تجربیات تلخ و شیرین فراوانی که در زمینه عملکرد احزاب و گروههای سیاسی داشته ایم ، بیش از هر چیز توجه خود را به فرهنگ سازی برای بهره وری هر چه بیشتر از این ابزار سیاسی معطوف داریم . در این راستا بیش از همه ، مسوولیت این امر برعهده کادرهای موسس و رهبری این تشکل هاست . این عده باید در نظر داشته باشند که هرچند دستیابی به قدرت سیاسی ، یک هدف مهم در عرصه سیاست به شمار می آید اما مهمتر و سرنوشت سازتر از آن ، شیوه و نحوه دستیابی به این هدف است .یافتن شیوه های صحیح و نهادینه ساختن آن در مرام و مسلک حزبی خود ، اگرچه به زبان کاری سهل و ساده به شمار می آید اما در عمل چندان هم آسان نیست . هنگامی که رقابت ها اوج می گیرد و هیجانات بر اعضا و هواداران غالب می شود و تنور انتخابات گرم و بلکه شعله ور می شود ، این بر عقلای هر حزب و گروه است تا بتوانند بر این گونه احساسات فائق آیند. زمانی که رقابت ها پایان می پذیرد و نتایج مشخص می شود ، این بر فرهیختگان هر تشکل است که اخلاق شکست و پیروزی را به یاران خود متذکر شوند و اجازه فرارفتن از مرزهای آن را به دیگران ندهند و زمانی که آرامش و سکون بر جامعه حاکم است این بر اندیشمندان هر طیف و دسته است که تلاش بایسته ای را برای غنی سازی برنامه ها و نظریات گروه خود از مسیر تحقیق و تفکر سامان دهند تا در دور آینده رقابت ها با دستانی پر در صحنه سیاست حاضر شوند. این همه ، البته ، زحمت و حوصله فراوانی را می طلبد اما در ورای اینها به نقش حاکمیت نیز باید توجه داشت ، چرا که فرهنگ سازی برای فعالیت های سیاسی ، جز در یک محیط عادلانه و بسامان ، امکان پذیر نخواهد بود. اگر انتظار داریم در سر یک چهارراه ، رانندگان خود را مقید به نظم و انضباط دانسته و از کارهایی که باعث مختل شدن ترافیک و به وجود آمدن گره های کور می شود ، اجتناب ورزند ، شرط اولیه آن این است که چراغ راهنمایی سالم و دقیقی در آن چهارراه نصب باشد. به همین منوال باید مراقب چهارراه سیاست نیز باشیم تا مبادا هویت و شخصیت ملی و دینی مردم ایران در این چهارراه دچار آسیب و جراحت شود. بی تردید وجود قوانین و ضوابط سنجیده و عادلانه و حضور رانندگانی با فرهنگ بالای سیاسی و نیز برخورداری از ابزارهایی کارآمد و توانمند ، باعث خواهد شد تا جریان سیاست در این چهارراه هرگز با اختلال مواجه نشود و ملت ایران در بزرگراه توسعه سیاسی ، با شتاب هر چه بیشتر به سمت هدف حرکت کند.