گردش هموار، آرزوی قدیمی معلولان

این شاید ساده‌ترین و بدیهی‌ترین حقوق شهروندی یک فرد دارای معلولیت به حساب بیاید، اما همین کف حقوق شهروندی هم برای خیلی از معلولان کشور مان ، غیر قابل دسترس شده است.

این روزها فضای بسیاری از پارک‌ها برای رفت و آمد معلولان مناسب‌سازی نشده است و خیلی از معلولان برای رفتن به پارک باید با صدها مانع رنگارنگ بجنگند.

حتی بعضی پارک‌ها برای ممانعت از ورود موتورسیکلت‌ها به داخل پارک، حفاظ‌های آهنی می‌گذارند که همین موانع باعث می‌شود معلولی سوار بر صندلی چرخدار نتواند وارد پارک بشود.

انبوه پله‌ها در فضای پارک‌ها هم مشکل را مضاعف کرده است، طوری که عملا رفت و آمد معلول در فضای خیلی از پارک‌ها به حدی پرمشقت می‌شود که آن فرد معلول اصلا ترجیح می‌دهد وارد بعضی پارک‌ها نشود.

امکانات مختلف پارک‌ها مثل دستشویی و آبخوری‌ها هم برای خیلی از معلولان قابل دسترسی نیست و در اغلب اوقات، بود و نبود این امکانات در داخل پارک‌ها، به حال معلولان فرقی نمی‌کند.

با وجود همه این تنگناها، هنوز هم معلولان زیادی ترجیح می‌دهند که با همین بی‌امکاناتی بسازند و هرطور که شده، پا به پای خانواده و دوستان به پارک بیایند و اوقات فراغتشان را در فضاهای سبز شهری بگذرانند.

جالب است که همه این ناهمواری‌های راه برای معلولان، با صرف کمترین هزینه حل شدنی است و می‌شود با خرجی بسیار کم، پارک‌ها را به شکلی طراحی کرد که همه افراد معلول و کهنسال بتوانند از این نعمت شهری بهره ببرند.

مثلا قرار دادن یک سطح شیبدار ساده در کنار پله‌های پارک یا پایین آوردن ارتفاع آبخوری‌ها و وسیع کردن فضای دستشویی‌ها، تغییرات بسیار ریزی است که نه خرجی روی دست شهرداری‌ها می‌گذارد و نه طراحی و معماری خاصی را می‌طلبد. همین تغییرات خیلی ساده، می‌تواند پارک را به محلی بدون تبعیض تبدیل کند که هر کسی با هر شرایط جسمی که به آن وارد می‌شود، از محیط دلپذیر آن لذت ببرد.