jamejamonline
ورزشی کد خبر: ۷۷۲۶۰۴ ۰۲ اسفند ۱۳۹۳  |  ۱۴:۴۷

جام جم ورزشی: آنخل دی ماریا، ستاره آرژانتینی در گفت‌وگویی ویدئویی با سایت رسمی فیفا از همه چیز می‌گوید، از درخشان‌ترین روزهایی که سال 2014 پشت سر گذاشت تا کریستیانو رونالدو و لیونل مسی و البته احتمال بازگشت به فوتبال کشورش آرژانتین.

دی ماریا: وقت بازگشت به خانه است

به گزارش جام جم ورزشی ، ستاره فعلی منچستریونایتد که به اعتقاد بسیاری بابت جدایی از رئال و پیوستن به منچستریونایتد اشتباه بزرگی را مرتکب شد، بر خلاف نظرات عنوان شده در یونایتد حضور دارد. البته آن طور که از صحبت‌هایش برمی‌آید، باید یونایتد را آخرین ایستگاه اروپایی او بدانیم؛ چرا که وی هدف بازگشت به لیگ کشورش را در ذهن ترسیم کرده است. گفت‌وگوی اخیر این ستاره آرژانتینی منچستریونایتد را در ادامه می‌خوانید.

سال 2014 سالی بود که در آن با رئال مادرید قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شدید و آرژانتین نیز به فینال جام جهانی رسید، فینالی که در آن شما به دلیل مصدومیت بازی نکردید. با این اوصاف می‌توانید سال 2014 را تلخ و شیرین‌ترین سال زندگی فوتبالی خود معرفی کنید؟

نه، در انتهای سال 2014 من خیلی شاد بودم. در کنار مصدومیت‌ها که همیشه در فوتبال وجود دارد، من در سال 2014 به موفقیت‌های بزرگی دست یافتم؛ از جمله کمکی که به رئال مادرید کردم تا برای دهمین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود. موفقیت دیگر این بود که همراه آرژانتین به فینال جام جهانی 2014 رسیدیم، اتفاقی که پس از سال‌های طولانی برای آرژانتین افتاد. ما با تلاش و شجاعت گروهی به این موفقیت بزرگ رسیدیم و این شخصیت تیمی قدرتمند ما را نشان داد. البته تیم ملی آرژانتین لایق بیشتر از اینها بود. اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، از تمام آنچه در زندگی فوتبالی‌ام به دست آورده‌ام راضی و خوشحال هستم.

اگر قرار باشد تنها یک لحظه از تمام دوران فوتبالی‌ات را انتخاب کنید، آن لحظه کدام یک از لحظات فوتبالی شما خواهد بود؟

ممکن است کمی عجیب باشد اما با این‌که آرژانتین قهرمان جام جهانی نشد اما من لحظه‌ای را انتخاب می‌کنم که پس از غلبه بر هلند به فینال رسیدیم. حضور در فینال چیزی بود که من رویایش را می‌دیدم؛ رویایی که از کودکی با من بود. اگر چه من به دلیل مصدومیت در فینال بازی نکردم اما این بهترین خاطره زندگی من بود.

اگر در فینال برای آرژانتین بازی می‌کردید، می‌توانستید تغییری در نتیجه بازی به وجود بیاورید؟

بله. همیشه این احتمال از ذهن من می‌گذرد. البته منظورم فقط خود من نیست. در لحظه‌ای از بازی فینال با آلمان وقتی که ازکیل لاوزی (بازیکن تیم ملی آرژانتین) با گام‌های بلندش آلمانی‌ها را به هم می‌ریخت یا وقتی لیونل مسی می‌خواست دیواره دفاعی آلمانی‌ها را به هم بریزد اگر شانس با ما یار بود، نتیجه متفاوتی را شاهد بودیم، البته من هم با حضور در این فینال خیلی کارها می‌توانستم انجام دهم بخصوص این‌که من و لئو (مسی) در طول یک بازی خیلی با یکدیگر هماهنگ هستیم و در جام جهانی نیز عالی کنار هم کار کردیم. اما فوتبال همین است، خدا نخواست من در فینال بازی کنم.

شما هم با کریستیانو رونالدو همبازی بوده‌اید و هم با لیونل مسی. تا به حال سعی کرده‌اید این دو را با یکدیگر مقایسه کنید؟

نه هرگز. من همیشه این جمله را درباره این دو می‌گویم: آنها بازیکنان متفاوتی هستند. شما لیونل مسی را ببینید که چگونه با سرعتش به کل تیم سرعت می‌دهد و چگونه یک، دو و سه بازیکن را یکی پس از دیگری دریبل می‌کند. کریستیانو نیز قدرت زیادی دارد. او شوت‌های از راه دور فوق‌العاده‌ای دارد که همین خصوصیات او را متمایز می‌کند. اگر من یکی از اعضای بلندپایه فیفا بودم، دو توپ طلا در مراسم سالانه در نظر می‌گرفتم، یکی برای رونالدو و مسی و یکی برای دیگر بازیکنان.

در بیست و شش سالگی شما سابقه بازی کردن برای تیم‌های بزرگی ‌مانند رئال مادرید و منچستریونایتد را دارید. فکر می‌کنید باشگاه بعدی شما کجا خواهد بود؟

فکر می‌کنم قدم بعدی بازگشت به روساریو سنترال آرژانتین خواهد بود، یک باشگاه بزرگ دیگر. بگذارید از اول توضیح بدهم، من برای بزرگ‌ترین باشگاه‌های اروپایی مثل رئال و منچستر بازی کرده‌ام. من در دو جام جهانی بازی کرده‌ام و تجربه قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را هم دارم. من کارم را با بنفیکا آغاز کردم، باشگاهی که در پرتغال هر چند اعتبار و افتخار زیادی دارد اما قدرتمندترین باشگاه پرتغالی نیست. پس از آن به رئال مادرید رفتم و سپس به دیگر غول اروپایی یعنی منچستریونایتد پیوستم. اکنون فکر می‌کنم پس از این ماجراجویی‌ها وقت بازگشت به خانه است. امیدوارم این اتفاق بیفتد.

فیفا / مترجم : هیلدا حسینی‌خواه

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
وداع با ارتش یک نفره

وداع با ارتش یک نفره

از منظر من دیگو مارادونا بزرگترین چهره تاریخ فوتبال جهان است. قصد ندارم بعد از مرگش در مورد او غلو کنم، اما مارادونا یک شخصیت چند‌بعدی بود و اصولا به شکلی پارادوکسیکال و تضادگونه در جهان فوتبال حضور داشت.

انتخاب‌های استقلال احساسی است

انتخاب‌های استقلال احساسی است

انتخاب فرهاد مجیدی یک انتخاب منطقی برای استقلال نبود. احساسی او را انتخاب کردند، درست مثل همین حالا که دارند احساسی و به خاطر فشار تماشاگر، آندره‌آ استراماچونی را سرمربی استقلال می‌کنند.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر