یادداشت

بیایید دنگ شویم

یکی از قالب های بیانی طرح دوباره و چند باره شهد ادبیات کلاسیک و اشعار برجسته بزرگانی چون فردوسی، حافظ، سعدی، مولانا و دیگرانی چون ایشان، موسیقی است و می‌توان در ظرف‌های موسیقایی خاصی، اثر بیشتری به این کلمات فی‌نفسه موثر و کارا بخشید. به عبارت دیگر جادوی موسیقی، آهنگ مناسب و شایسته و صدای خواننده‌ای خوش‌صدا، می تواند مکمل بسیار خوبی برای هنر بی‌بدیل اسطوره های ادبیات کلاسیک ما باشد.

کد خبر: ۷۷۲۱۶۳

موسیقی سنتی ایرانی قطع به یقین مهم‌ترین محمل و بستر برای روایت آهنگین اشعار کلاسیک ماست و طی سال‌ها خوانندگان و آهنگسازان و نوازندگان برجسته‌ای در این راه فعالیت کرده‌اند و از زاویه دیگری ما را به جهان جادویی ادبیات این سرزمین ارجاع داده‌اند. ساز و صدای خوش گاهی جور بی‌اعتنایی ما به ادبیات و اشعاری را که باید مدت‌ها پیش به عنوان یک ایرانی می‌خواندیم و می‌فهمیدیم و ره توشه‌ای از درک و معرفت از آن می‌اندوختیم، بخوبی می‌کشد و باعث می‌شود از غفلت و خسرانی ریشه‌دار و مکرر توبه کنیم و سری به گنجینه‌ای معنوی بزنیم.

طرفداران و هواخواهان همواره موسیقی سنتی، به‌واسطه تکیه و استواری آهنگ‌ها به اشعار فاخر و نغز، ازاین بخت و نعمت برخوردارند که به این واسطه گاهی سری به اصل شعرها در کتاب بزرگان ادبیات بزنند و در همجواری چای و نبات و تصنیف‌ها و آوازهای خوانندگان، آهنگسازان و نوازندگان موسیقی سنتی، خود را در دریای اشعار ماندگار عاشقانه و عارفانه داوطلبانه غرق کنند.

اما سوال اینجاست که برای آشنایی نسل جوان و نوجوان امروز که آشنایی اندکی با این سرچشمه‌های ناب دارند، چه باید کرد؟

ضمن احترام به همه‌گونه‌های موسیقی شایسته در همه نقاط جهان که حرفی برای گفتن دارد و با کلام و آهنگی درست و دوست‌داشتنی، دلی می‌لرزاند و موجد معرفتی می‌شود، دارم از بسیاری سخن می‌گویم که در زرق و برق موسیقی غربی و آثار رپ و پاپ خارجی و وطنی، نشانی از ریشه‌های غنی و بی‌همتای موسیقایی‌اش نمی‌گیرد و ترجیح می‌دهد به جای تربیت صحیح گوش و پرورش درست روح، به موسیقی‌هایی بی‌هویت یا دست‌کم بی‌تاثیرِ مثبت گوش بسپارد و در خلوت و جلوت کلمات غریبی را زمزمه و تکرار کند که کنار هم قراردادن آنها منجر به شعر و ترانه‌ای مستحکم و تاثیرگذار نمی‌شود.

به نظر می‌آید نگرش تازه به موسیقی سنتی و تطبیق و تلفیق آن با موسیقی زمانه و دنیای پرزرق و برق معاصر، راه‌حل موثری در ارتباط برقرار کردن با مخاطبان ماجراجو و هیجان‌طلب امروزی باشد.

گروه موسیقی «دنگ شو» که چند سالی از شروع فعالیت آن می‌گذرد، با چنین هدف و با نگاهی تازه به ترانه‌های ایرانی و موسیقی مردمی ایران و نغمه‌های بومی شرقی شکل گرفته است و در این مدت توانسته با انتشار آلبوم‌های «شیراز چل ساله»، «دلتنگ شو» و «اتاق گوشواره» و همکاری با چند نفر از کارگردانان تلویزیون و سینما همچون کمال تبریزی، ایرج کریمی، سروش صحت (سریال پژمان) و مصطفی کیایی در قالب ساخت موسیقی یا خواندن تیتراژ فیلم، نام و جایگاه و محبوبیتی برای خود دست و پا کند.