آنان که کنار کوره ها می پزند

بی سرپناه و بی خانه هستند ، آنها که از خاک و آب و آتش آجر می سازند تا آپارتمان ها و برجهای تهران سر به فلک بکشد. آنها زیر آفتاب تفتیده در کنار کوره های آتش با کمترین دستمزد و سخت ترین کار ، از حداقل های زندگی محرومند.

کد خبر: ۷۶۷۲۲

خاتون آباد پاکدشت حدود 70 کوره پزخانه دارد که در تابستان های گرم این بیابان بیش از 5 هزار کارگر خشت می زنند و کوره چینی می کنند. سلطانی میرزایی یکی از خشتزن ها که با خانواده 10 نفره خود در یکی از کوره پزخانه های این منطقه کار می کند ، با اشاره به این که از مزایای بن کارگری ، عیدی و... محروم هستند ، می گوید: با آن که دولت نرخ هر یکهزار خشت را 6500 تومان مشخص کرده است اما هنوز معلوم نیست کارفرما چقدر با ما حساب کند و چه میزان از حق الزحمه ما را بدهد. وی می افزاید: نرخ معلوم شده دولتی را کارفرما به ما نمی دهد و برای هر یکهزار خشت 3500 تا 4 هزار تومان حساب می کنند. رسول حسینی یکی از کارگران خشتزن تاکید می کند: دولت نرخ معلوم می کند اما هیچ نظارت ندارد تا نرخ معلوم شده به دست کارگران فراموش شده کوره پزخانه ها برسد. وی در خصوص بیمه کارگران می گوید: بعضی از ما بیمه تامین اجتماعی هستیم ولی بسیاری جز لیست بیمه قرار نمی گیرند و زمانی که مامور بیمه می آید ، ما را نمی بیند و می رود. فاطمه میرزایی کارگری که به همراه خانواده اش روزانه 8 هزار خشت می زنند و در آفتاب می چینند ، می گوید: دخترم روزانه 2 هزار بار قالب 10 کیلویی خشت را برمی دارد و چند متر طی می کند تا آنها را در آفتاب بچیند. وی می افزاید: ما بیمه نیستیم و از آغاز سال تاکنون حدود 100 هزار تومان هزینه درمان و دارو بچه ها را داده ایم . میرزایی با اشاره به این که کدام قانون باید وضعیت ما را سروسامان بدهد می گوید: از ساعت 4 صبح تا 8 شب بدون وقفه خشت می زنیم تا برای هر هزار خشت 3 تا 4 هزار تومان بگیریم . از سوی دیگر علی باقری کارگر کوره چین نیز با اشاره به این که راکد بودن بازار ساخت و ساز موجب شده تا به روزهای بیکاری آنها افزوده شود، می گوید: کارگران کوره چین برای هر یک تن خشتی که درون کوره می گذارند 900 تومان می گیرند. وی می افزاید: ما حتی برای ساعت کارمان که از 12 شب تا 12 ظهر طول می کشد هم هیچ اضافه کار و حقوق اضافه ای نمی گیریم . این کارگر یادآور می شود: با آن که بیمه تامین اجتماعی هستیم اما بن کارگری نمی گیریم و عیدی ما هم نصف عیدی سایر کارگران است . محمد یکی دیگر از کارگران کوره چین با اشاره به این که خانواده ای 5 نفره دارد می گوید: در شرایط بسیار خوب کار ، حقوق ماهیانه ما حدود 180 هزار تومان است که با این دستمزد کرایه خانه و هزینه تحصیل بچه ها و خورد و خوراک هم هست . وی با تاکید بر این که این کار جزو سخت ترین مشاغل محسوب می شود ، می افزاید: کارگران کوره پزخانه هیچ حقوق و مزایای اضافه ای نمی گیرند و در سال از مرخصی اضافه تری هم برخوردار نیستند. وی می گوید: ما برای تخلیه آجرها از کوره و بارگیری چیزی حدود 200 تومان برای یک تن می گیریم.

افغانی ها و بیکاری

تمام کارگران کوره پزخانه از حضور مهاجران غیرمجاز افغانی در کشور ناراضی هستند و تاکید می کنند که این کارگران به خاطر فعالیت غیرمجاز ، دستمزد بسیار پایین می گیرند و کارفرمایان ترجیح می دهند تا این کارگران را به کار بگیرند. ابوالفضل مرادی می گوید: بارها گفته اند که مهاجران افغان باید از کشور بروند اما هیچ اقدامی نشده است . وی با اشاره به این که افغان ها غیرمجاز زندگی را برای کارگران ایرانی سخت کرده اند ، تاکید می کند: در دامداری ها، مزارع کشاورزی و کارهای ساختمانی این کارگران با گرفتن دستمزد کم باعث شده اند تا کارفرمایان این کارگران را به کار بگیرند و کارگر ایران بیکار بماند. زهرا مراد نیز می گوید: امسال دولت با گرفتن 50 هزار تومان از کودکان افغانی ثبت نام می کند و این مساله باعث می شود تا آنان اینجا بمانند و به کشورشان بازنگردند. به هر تقدیر کارگران خشتزن و کوره چین آینه های معوج شهرهای بزرگی هستند که قانون و نظارتی برای سامان زندگی آنان نیست . وضعیت بد بهداشتی خانه های کنار کوره پزخانه و جای زندگی آنها ، نشان از بی توجهی به این طبقه است. نبود مدرسه و وجود فقط یک خانه بهداشت در فاصله چند کیلومتری و 70 کوره پزخانه که فصل کار بیش از 5 هزار کارگر در آن در سخت ترین شرایط مشغول هستند ، نشانگر بی توجهی است. هر چند که برای جبران کمبودهای آنان هر لحظه دیر است.