لذت فشردن دُم کاغذی قورباغه!

مهارت‌ها و اطلاعاتی که در کودکی بر صفحه ذهن می‌نشیند تا آخر عمر جا خوش می‌کند و دیگر محو نمی‌شود. الان که به دور و برمان نگاه می‌کنیم مردان و زنان میانسال کارهایی بلدند که دیگران از انجام آن عاجزند. اگر چند قطعه کاغذ را به این افراد بدهید در چشم به‌هم‌زدنی کلی موشک و قورباغه و نمکدان جلویتان ردیف می‌کنند؛ بدون آن‌که از ابزار کمکی مثل خط‌کش و چسب و قیچی کمک بگیرند. اگر می‌خواهید با این ادعا مخالفت کنیم قبلش خودم چند قدم عقب‌نشینی می‌کنم و می‌گویم بله؛ برخی کودکان امروزی هم درست کردن کاردستی‌های کاغذی را بلد هستند. اما این بازی آموزشی و سرگرم‌کننده این روزها به اندازه زمان قدیم رونق و طرفدار ندارد. آن موقع کودکانی که انیمیشن‌های دوبعدی می‌دیدند از خلق یک جسم سه‌بعدی لذت می‌بردند. وقتی می‌دیدند صفحه کاغذ جان می‌گیرد و قد می‌کشد، ذوق‌زده می‌شدند. پسرها از روی آخرین نیمکت، موشک کاغذی را با تمام توان پرتاب می‌کردند تا طول کلاس را طی کند و به تخته سیاه برسد. دخترها روی خانه‌های نمکدانشان چیزی می‌نوشتند و از دوستانشان می‌خواستند که نیت کنند و... . کودکان امروز به کلاس «اریگامی» می‌روند و با کاغذ چیزهایی می‌سازند که زیبایی و خلاقیت کاردستی‌های دیروز را ندارد. کودکانی که هزار و یک‌جور اسباب‌بازی رنگارنگ را در اطرافشان دارند قدر این کاردستی‌های کاغذی را نمی‌دانند. برای آنها هیجان با ایکس‌باکس و پلی‌استیشن معنا می‌شود. آنها هیچ‌گاه نمی‌توانند درک کنند فشار دادن دم کاغذی قورباغه و جهیدن چند وجب جلوتر چه هیجان وصف‌ناپذیری دارد.

سروش امیدوار