شمشیربازی مبارزه برای زندگی است

در شهر جنگ زده عراق و در باشگاهی کوچک ، خانم نادیا عبدالکریم 30ساله شمشیر خود را بالا می گیرد تا مبارزه را آغاز کند؛ وی درباره مبارزه اش می گوید: من فقط برای زندگی مبارزه می کنم و با این کار، همه نگرانی ها را از قلبم بیرون می کنم

کد خبر: ۷۴۷۳۳

؛ وقتی برای آموزش دیدن به باشگاه می آیم ، فرض می کنم که مبارزی خیالی برابر من است و من قصد دارم او را از پا دربیاورم و در واقع برای خودم امتیازاتی قائلم ». نادیا عبدالکریم با پاهای فلج به دنیا آمده است.
وی اکنون در مرکز اطلاعات نابینایان و ناشنوایان بغداد مشغول به کار است.
دشمن فرضی وی در واقع همان مشکلاتی است که مردم امروز عراق با آن دست به گریبان هستند. پس از آن که نیروهای ائتلاف به رهبری امریکا، کشور عراق را به اشغال خود درآوردند، مشکلاتی نظیر بمبگذاری در خودروها، انفجارهای انتحاری و آدم ربایی برای مردم عراق به موضوعی عادی و روزمره تبدیل شده است.
عبدالکریم در این باره می گوید: من اصلا به معلولیت خودم فکر نمی کنم ؛ اما همین مشکلات و بدبختی های مردم من باعث شده است که به فکر مبارزه بیفتم.
پیش از آن که از سر کار به خانه بازگردم ، اول خودم را به باشگاه می رسانم تا در مبارزه شمشیربازی ، بعضی از مشکلات خود و مردمم را فراموش کنم . باشگاه معلولان عراق ، «ویسام» در سال 1984و در زمان صدام حسین ، رئیس جمهور اسبق عراق تاسیس شد و در واقع وظیفه داشت که به سربازان معلول شده در جنگ ایران و عراق ، خدماتی را ارائه کند. مدیر این باشگاه نیز در جریان جنگ 8ساله با ایران معلول شده است.
در این باشگاه ، 12زن معلول در 9رشته ورزشی مختلف مشغول تمرین هستند. 4تن از آنان ، شمشیربازی را انتخاب کرده اند.
یکی از آنها خانم وفا جدول 26ساله است ، او که روسری اش را محکم زیر گلویش گره زده ، می گوید: من به این دلیل به باشگاه می آیم که می خواهم با مشکل کم رویی ام مبارزه کنم . دوست دارم که شخصیت من مثل همین شمشیری که در دست دارم ، تیز و برنده باشد.
این آرزوی هر کسی در جهان است که در کشوری امن زندگی کند؛ کشوری که در آن کشت و کشتار نباشد.
در همین حال آقای جمال حسن ابراهیم ، مربی شمشیر بازی تیم ملی عراق به میان نادیا و وفا می پرد و با حرکت دست علامت می دهد که مبارزه میان آن دو آغاز شده است.
هر دوشمشیر باز با دست ، پاهای فلج خود را جابه جا می کنند و پاها را در وضعیت مبارزه قرار می دهند.
سپس کلاه محافظ شمشیربازی را بر سر می گذارند و محافظ صورت را تا زیرچانه پایین می آورند.
مبارزه آغاز می شود و هر دوحریف سعی می کنند از یکدیگر امتیاز بگیرند. آقای محمد محمود فتحی ، یکی از اعضای کمیته باشگاه ویسام می گوید: در زمان صدام حسین ، زنان معلول عراقی اجازه ورود به این نوع باشگاه ها را نداشتند، زیرا این قبیل باشگاه ها مختص سربازانی بود که در جنگ معلول شده بودند.
حالا که صدام سقوط کرده است ، مردم عراق و بخصوص زنان معلول با مشکل جدیدی روبه رو شده اند و آن اسلامگریان بنیادگراست.
آنان اجازه نمی دهند که زنان عراقی پا به پای مردان در فعالیت های ورزشی شرکت کنند؛ اما حالا می بینیم که با کمک بعضی از مردم و بویژه خانواده های معلولین ، این قشر از جامعه نیز می تواند به باشگاه بیاید و از این فرصتها بهره ببرد.