آنها با 5ستاره می آیند

عده ای می گویند فوتبال با خون برزیلی ها عجین شده است و بعضی ها اعتقاد دارند کودکان سرزمین قهوه با توپ به دنیا می آیند.هر چه که باشد برزیلی ها فوتبال را بسیار زیبا بازی می کنند.

کد خبر: ۷۴۳۲۴

فتح 5باره جام جهانی ، برزیل را فراتر از همه تیمهای جهان توپ گرد قرار می دهد.
آنها تنها تیمی هستند که خارج از قاره خود به 2قهرمانی دست یافته اند. حکومت برزیل بر فوتبال جهان مدتهاست که آغاز شده و با توجه به خیل عظیم استعدادهای ناب ، آنها هیچ گاه احساس خلائ نخواهند کرد.
آخرین رویداد مهم جهان فوتبال در رده ملی ، جام کنفدراسیون ها بود که با قهرمانی قاطع سله سائو (لقب تیم ملی برزیل ) به پایان رسید. تیمی که سالهاست در رده نخست جدول فیفا قرار دارد، اکنون امید اول قهرمانی در جام جهانی آلمان است.
در فاصله تنها 9ماه تا جام جهانی به استقبال این بازیها می رویم.
اگر انگلیسی ها می دانستند ورزشی که به واسطه آنها به سواحل برزیل رسیده روزی موجب ناکامی شان خواهد شد، هیچ گاه اجازه نمی دادند برزیلی ها به این ورزش دست یابند.
فوتبال در اواخر قرن نوزدهم به برزیل رسید؛ اما مدتها طول کشید تا آنها رموز این ورزش را بشناسند. در 2دهه 30 و 40 فوتبال برزیل بیشتر تحت تاثیر قدرت اروگوئه و آرژانتین قرار داشت.
ناکامی خانگی سال 1950با ظهور پدیده ای به نام پله در سال 1958به دست فراموشی سپرده شد.
قهرمانی در جامهای جهانی 62بدون پله آسیب دیده ممکن شد. بعد از برتری برزیلی ها، در جام جهانی 70مکزیک که باعث تصاحب همیشگی جام ژول ریمه برای طلایی پوشان شد، سالهای تلخ و فوتبال برزیل فرا رسید.
ناکامی مطلق در جامهای جهانی 82و 86که بعد از عنوان چهارمی جام جهانی 74رقم خورد، حتی خود برزیلی ها را به تعجب انداخته بود.
تیمهای تهاجمی تله سانتانا با وجود ستارگانی چون زیکو، سوکراتس ، فالکائو، ادر و جونیور از سوی ایتالیا و فرانسه حذف شدند. 4سال بعد یک برزیلی اروپایی شده با مربیگری سباستیانو لازاروین برای به فراموشی سپردن ناکامی های یاد شده راهی ایتالیا شد، اما این بار نوبت مارادونا و شرکا بود که اسباب شکست و حذف رقیب دیرینه را فراهم آورند. دیگر به همه ثابت شده بود که برزیل با گذشته درخشانش فاصله گرفته است.

بعد از 24سال
4سال بعد کسی پیدا شد که فرضیه بالا را نفی کند. وی یک مربی با سابقه در کشورهای عربی بود که از اعتماد سران فوتبال برزیل نهایت استفاده را برد و با اتکا به ستارگانی چون به به تو، روماریو و دونگا برزیل را با دفاعی مستحکم و خط حمله ای توانمند بعد از 24سال قهرمان جهان کرد.
آن مربی کسی نبود جز کارلوس آلبرتو پریرا که در میان تعجب همگان بعد از کسب این قهرمانی از سمت خود کناره گیری کرد.
سال 98برای برزیلی ها بسیار پر امید آغاز شد. آنها جادوگرانی چون ریوالدو، دنیلسون و رونالدو را را در اختیار داشتند که این آخری به عنوان فوق ستاره جهان فوتبال خود را مطرح کرده بود.
داستان اتفاقات فینال استاد وفرانس یک داستان کهنه است که هواداران فوتبال برزیل اصلا از آن لذت نمی برند.
قهرمانی در جام جهانی 2002در حالی به دست آمد که قبل از شروع جام همه از قهرمانی فرانسوی ها یا آرژانتینی ها صحبت می کردند.
جالب این که فیلیپه اسکولاری هم بعد از این موفقیت ترجیح داد از تیم قهرمان جهان جدا شود.

دفاع نامطمئن
برزیل جدید کارلوس آلبرتو پریرا یک بازی سراسر هیجان ارائه می کند؛ ولی نمی توان آنها را شکست ناپذیر دانست.
این درست است که دیدا به عنوان دروازه بان خیال همه را از این پست راحت کرده است ؛ اما مدافعان برزیل همچنان نامطمئن به نظر می رسند.
در جام کنفدراسیون ها لوسیو و روکه جونیور 2مدافع میانی برزیل بودند؛ ولی ناهماهنگی این دو مدافع شاغل در آلمان کاملا به چشم آمد و بخصوص در مقابل بازیکنان سرعتی ژاپن ناکارآمد نشان داد.
بازگشت ادمیلسون از مصدومیت مایه امیدواری پریرا شده است ولی این که او به روش اسکولاری برگردد و با 3 مدافع بازی کند، بعید به نظر می رسد.
در دو سمت خط دفاع ، کماکان 2تن از بهترین های جهان پیراهن زردرنگ 5ستاره را به تن می کنند.
کافو در 34سالگی پخته تر از همیشه به نظر می رسد و قصد دارد با بالا بردن جام جهانی برای سومین بار تاریخ ساز شود. وی تنها کسی است که تا به حال توانسته 3فینال پیاپی جام جهانی را تجربه کند.
روبرتو کارلوس هم 31ساله شده است ؛ ولی همچنان در رفت و برگشت ها و زدن شوتهای مهلک کم نظیر است . در جام کنفدراسیون ها، سیسینیو در سمت راست و گیلبرتو در سمت چپ به جای این 2بازیکن بازی کردند و هر دو امیدوارکننده نشان دادند سیسینیو بعد از این مسابقه ها مدنظر چند تیم بزرگ اروپایی قرار گرفت و احتمالا به رئال مادرید منتقل خواهد شد.

رویایی
خط میانی تیم ملی برزیل در جهان بی نظیر است و می توان آنها را حتی بالاتر از خط میانی تیم ملی فرانسه و انگلیس تصور کرد. امرسون در نقش هافبک دفاعی و 3هافبک هجومی به نامهای کاکا، زی روبرتو و رونالدینیو یک ترکیب رویایی ایجاد می کنند.
هر یک از مهره های یاد شده به تنهایی می توانند در هر تیم ملی دیگر در جهان نقش یک بازیساز تراز اول را ایفا کنند و مسلما در کنار هم می توانند تن هر تیمی را بلرزانند.
بجز بازیکنان نامبرده جوئینیو پرنامبوکانو، گیلبرتو سیلوا، رناتو و ادو هر یک می توانند در ترکیب تیم ملی برزیل نقش اساسی به عهده بگیرند.
تراکم بازیکن در برزیل به گونه ای است که ستاره بزرگی چون ریوالدو به تیم ملی دعوت نمی شود و هیچ گونه اعتراضی هم انجام نمی شود. مرد سال اسبق فوتبال جهان کماکان در المپیاکوس می درخشد؛ اما پریرا جایی برای او ندارد.
باتوجه به تعدد استعدادها در برزیل ، چند تن از برترین بازیکنان این کشور برای یافتن جایی برای درخشش در رده ملی درخواست حضور در دیگر تیمها را ارائه کرده اند.
2سال پیش آیلتون قصد حضور در تیم ملی قطر را داشت که با نظر فیفا چنین چیزی امکان پذیر نشد. در حال حاضر، لینکلن قصد دارد برای تیم ملی آلمان به میدان برود؛ ولی کلینزمن این درخواست را رد کرده است.

فوق تصور
و به خط حمله برزیل می رسیم.آنجا که هیچ کس شکی درباره توانایی بازیکنان این کشور ندارد.
رونالدو و آدریانو روی کاغذ بهترین زوج تهاجمی جهان هستند. رونالدو کماکان تکنیکی مثال زدنی دارد و با گرفتن رژیمهای مخصوص سعی در کاهش وزن دارد. منتقدان او اکنون کمتر راجع به وزن زیاد او صحبت می کنند.
آدریانو هم بعد از درخشش در جام کنفدراسیون ها مهارنشدنی به نظر می رسد. آقای گل جام کنفدراسیون ها پای چپی فوق العاد ه دارد و از هر فاصله ای می تواند بدون دورخیز دروازه ها را هدف قرار دهد.
روبینیو، ژولیو باپتیستا و ریکاردو الیویرا هر کدام می توانند در حد یک فوق ستاره ظاهر شوند؛ ولی شاید فرصت زیادی برای بازی کردن نیابند.
در این میان نیمکت نشینی روبینیو چیزی است که در نگاه اول منطقی به نظر نرسد، اما واقعا چه جایی می توان برای او در نظر گرفت.
جواب این سوال را شاید حتی پریرا هم نداند.

نظر پله
من از قهرمانی برزیل در جام کنفدراسیون ها لذت بردم.
ما مقابل مکزیک و ژاپن به مشکل خوردیم ، اما در فینال برابر آرژانتین عالی شروع کردیم و هیچ گاه پشت سر خود را نگاه نکردیم .» این بخشی از نظرات مروارید سیاه راجع به تیم کنونی برزیل است . او ادامه می دهد: قهرمانی ما در جام کنفدراسیون ها، فتح جام جهانی را تضمین نمی کند.
به نظر من ، ما هنوز اشکالاتی در کارمان داریم که باید برطرف شوند. برای مثال ، ما 4بازیکن فوق العاده در حمله داریم : رونالدینیو، روبینیو، آدریانو و کاکا که از این بین فقط کاکا در کار تیمی مشارکت زیادی دارد.
وقتی او صاحب توپ است ، رونالدینیو و روبینیو هم بهتر بازی می کنند، اما این 2بازیکن باید کمی بیشتر روحیه تیمی داشته باشند. کارلوس آلبرتو پریرا باید بیشتر روی این مساله کار کند.
اکنون فقط کاکا برای کار دفاعی به زمین خودی برمی گردد، چون این سبکی است که او عادت دارد در میلان بازی کند.
رونالدینیو و روبینیو به چنین سبکی عادت ندارند. در جام جهانی 1970که ما جام جهانی را بردیم ، من ، ریولینو، توستاتو، جرسون و جرزینیو همه بازیکنان تکنیکی بودیم ؛ اما وقتی توپ را از دست می دادیم فقط جرزینیو در خط حمله می ماند و بقیه بازمی گشتند.
این رمز موفقیت ما بود، چون ما یک تیم بودیم. این مساله ای است که در حال حاضر خیلی ها آن را فراموش کرده اند و تنها چیزی که به آن توجه می کنند، گلهای زیبایی است که ما در آن جام به ثمر رساندیم . همه کار فنی پشت آن گلها را فراموش کرده اند.
پریرا باید به بازیکنان بگوید وقتی توپ را از دست می دهند، بروند آن را پس بگیرند. چون دیگر تیمها آن را به ما پس نمی دهند، چون آنجا جام جهانی است.
روبینیو بسیار زنده و شاداب بازی می کند، اما بعد از حضور در فوتبال اروپا چیزهای بیشتری خواهد آموخت و در آن زمان می توان او را یک فوتبالیست کامل دانست.
در امریکای جنوبی ما به بازیکنان خود می گوییم بعضی مواقع به عقب برگردید و دفاع کنید، اما در مدارس فوتبال اروپا شما باید همیشه این کار را انجام دهید و روی تک تک لحظات بازی تمرکز داشته باشید.
سوال آخر این است که بعد از بازگشت رونالدو تکلیف چه خواهد بود؛ من در این باره با پریرا صحبت کردم ؛ ولی او گفت لطفا راجع به این موضوع از من سوال نکن.
اما واقعا چند مربی در سطح جهان با چنین مشکل شیرینی روبه رو هستند؛! آدریانو در جام کنفدراسیون ها عالی بازی کرد و گلهای خارق العاده ای به ثمر رساند.
اگر او این گونه ادامه دهد، رونالدو برای اولین بار باید برای کسب پست در تیم اصلی بجنگد.