انضباط یا تربیت؟

چرا انضباط مهم است؟

اگر با بچه‌هایی روبه‌رو شوید که توسط والدین یا بزرگ‌ترهای خود منضبط بار نیامده‌اند، حتما در نظر شما موجودات ناخوشایند و غیرقابل تحملی جلوه می‌کنند. برخی والدین بنابه دلایلی از تربیت و انضباط فرزندان خود طفره می‌روند. آنها معتقدند بچه‌ها را نباید محدود کرد، سختگیری کردن موجب درگیری و خشونت شده و در نهایت به ناراحتی آنها منجر می‌شود. بعضی دیگر به دلیل خاطرات تلخ کودکی خود روی آن حساس نیستند و نسبت به آن بی‌میلی نشان می‌دهند. آموزش انضباط مانند دیگر نیازهای اساسی انسان از قبیل آب، غذا، هوا و... برای رشد سلامت هر فردی بسیار حیاتی است و بدون آن بچه‌ها فاقد ابزارهای لازم برای مواجهه با مشکلات زندگی و همدلی و همراهی با همسالان خود خواهند بود. وقتی کودکان به سن مدرسه رفتن می‌رسند آنجا به‌طور ویژه تحت آموزش تربیت و انضباط قرار می‌‌گیرند و می‌آموزند چگونه رفتار خود را نظم ببخشند و تمایلات منفی‌شان را مدیریت کنند.

بچه‌های بی‌انضباط، اصولا فاقد خویشتنداری هستند، به دیگران اعتماد ندارند، احترام نمی‌گذارند و مورد احترام نیستند، لجوج و خود‌خواه هستند، مهارت‌های اجتماعی همچون صبوری، همدلی و مشارکت را ندارند و در نتیجه منزوی و تنها می‌مانند، بالقوه خطرناکند و به خود و دیگران صدمه می‌زنند. در واقع آنان افرادی همیشه ناراضی و طلبکارند.

از سوی دیگر، بچه‌هایی که محکم و استوار تربیت شده‌اند بسیار خویشتندار و خودکفا هستند. مسئولیت‌پذیرند و از خوب بودن و کمک کردن به دیگران لذت می‌برند و از اعتماد به نفس بالایی برخوردارند. این کودکان عقایدشان شنیده می‌شود و احتمال انتخاب‌های خوب و صحیح در ‌آنها زیاد است. آنها به دلیل ترس از تنبیه شدن خوب رفتار نمی‌کنند، بلکه این رویه را خود انتخاب می‌کنند. در اجتماع دوست داشتنی‌اند و دوستان زیادی دارند. والدین و اطرافیان دوستشان دارند و حتی اگر دچار خطایی شوند براحتی بخشیده می‌شوند.