نیتروژن و ساکنان اقیانوس ها

بالاخره یک راز طولانی مدت فاش شد و محققان کشف کردند که موجودات دریایی ، نیتروژن مورد نیاز رشدشان را از کجا تهیه می کنند.

کد خبر: ۷۳۶۴۵

علاوه بر این دانشمندان با انجام تحقیقاتی در این زمینه موفق شدند توضیحی برای چگونگی ناپدید شدن روزانه چند تن دی اکسیدکربن درون اقیانوس پیدا کنند.
این اتفاق یعنی ناپدید شدن دی اکسیدکربن درون اقیانوس ها باعث کندی فرآیند گرمایش جهانی می شود.
نیتروژن یک واحد ساختمانی حیاتی و نیز یک ماده غذایی ضروری برای فیتوپلانکتون ها و دیگر جانوران آبزی است.
بیولوژیست ها از مدتها پیش می دانستند که مواد آلی مرده ای که در اعماق اقیانوس ها تجزیه می شوند باعث شده نیتروژن به سمت بالا و سطح اقیانوس ها رانده شود.
اما مشکل اینجاست نیتروژنی که به سطح می رسد به حد کافی نیست تا بتواند تمام موجوداتی را که در سطح اقیانوس زندگی می کنند، تغذیه کند.
چندی پیش تیمی از محققان به سرپرستی یک زیست شناس اقیانوسی با نام داگلاس کاپون از کالج USCپس از انجام تحقیقاتی فراوان به این نتیجه رسیدند که میکروارگانیسم های خاصی درون اقیانوس ها وجود دارند که قادرند مقادیر عظیمی از نیتروژن را از هوا بگیرند.
ارزیابی های گذشته نشان داده بود که تثبیت نیتروژن از اتمسفر نقش خیلی کمی را در اقیانوس به عهده دارد.
واژه تثبیت به فرآیندی اشاره دارد که در آن نیتروژن به یک ماده شیمیایی قابل استفاده مثل نیترات که ترکیبی از نیتروژن و اکسیژن است تغییر شکل می دهد. اما در حال حاضر کاپون و همکارانش اثبات کرده اند که در مناطق وسیعی از آتلانتیک با تثبیت بیولوژیکی N2بسیار زیاد انجام می شود.
این محققان بررسی های خود را روی یک موجود دریایی با نام تریکودسمیوم (Trichodesmium)انجام دادند که در واقع شناخته شده ترین تثبیت کننده نیتروژن اتمسفری است.
آنها دریافتند که سهم این موجود در تثبیت کل نیتروژن اقیانوسی 10برابر بیشتر از آن چیزی است که در ارزیابی های گذشته مشخص شده بود.
براساس یک تصور غلط قدیمی که حتی بین جوامع علمی هم رایج است ، اعتقاد بر این بود که برای فتوسنتز در اقیانوس ها، دی اکسید کربن از هوا تامین می شود؛ اما کاپون و همکارانش کشف کردند نیتروژنی که از اعماق اقیانوس ها به سطح می رود، دی اکسید کربن کافی را هم برای فتوسنتز فیتو پلانکتون ها و دیگر موجودات دریایی همراه خود می آورد.
این دانشمندان فرضیه ای ارائه کرده اند که براساس آن اگر تریکودسمیوم و دیگر تثبیت کننده های نیتروژن را بتوان به طریقی به رشد وادار کرد، می توان مقدار دی اکسید کربنی را که اقیانوس ها از هوا می گیرند افزایش داد.
از آنجا که رشد تثبیت کننده های N2در بیشتر موارد به وسیله ماده غذایی محدود می شود و کمتر به نیتروژن ارتباط دارد، پس تغذیه کردن اقیانوس ها با موادی مثل فسفر و آهن می تواند منجر به کاهش گازهای گلخانه ها می شود.
دانشمندان هشدار داده اند که مقادیر زیاد کودهای اقیانوسی ممکن است منجر به آلودگی بیشتر اتمسفر شود.