آنها بیماری رفتار دارند یاری شان کنید

بهتر است آنها را یک فرد آسیب دیده ببینیم. آنها از نظر جسمی‌مریض نیستند، واقعا آزرده‌اند و احساساتشان جریحه‌دار شده است. این دانش‌آموزان، قربانی یک منجلاب کامل، سخت و پیچیده‌اند. آنها متعلق به یک خانواده درگیر و گرفتار هستند و نتیجه آن است که بچه تبدیل به فردی می‌شود که معلم و مسئولان مدارس را در زحمت و مخمصه و دردسر می‌اندازد.

این بچه‌ها سزاوار سرزنش نیستند. خانواده کودک هم اغلب مقصر نیستند. (با اینکه افراد زیادی دوست دارند سنگ را به سوی والدین پرتاب کنند و آنها را مقصر رفتارهای نابهنجار این دانش‌آموزان می‌دانند) شما معلم عزیز می‌توانید نسبت به این دانش‌آموزان احساس احترام و همدردی واقعی کنید. زندگی، آنها را آزرده است، اگر آنها اجباری به مواجه شدن با این همه موانع و این همه آزردگی را نداشتند، امروز رفتارشان چنین نبود. این گروه ناشاد کوچک بشدت آسیب دیده‌اند.

شما می‌توانید درک خود را از رفتار‌های بیمارگونه آنها بالا ببرید. می‌توانید بفهمید این بچه‌ها یکی به عشق و مهربانی بیشتر، دیگری به استقلال بیشتر، آن یکی به فرصت رشد کردن و دیگری به محافظت و نگهداری بیشتر، نیاز دارند. هر پیشینه‌ای که داشته‌اند، یک طرح اصلی دارد و آن این که «این بچه‌ها را درک نکرده‌اند.»

به جای عدم تائید آنان، با آنها احساس همدردی و محبت کنید، به جای سرزنش‌شان، به آنان احساس علاقه کنید و به جای آن‌که دائما به اعمال بدشان نگاه کنید، به خودشان نگاه کنید. کمک کردن به این دانش‌آموزان بیمار کاری طولانی و گاه طاقت‌فرساست زیرا ریشه ناراحتی‌ها و ناسازگاری آنها به زندگی اولیه‌شان بازمی‌گردد. به همین دلیل کار کردن با آنان فشاری بر حوصله و شکیبایی شماست. پس باید با پیشرفت کم هم شاد و قانع باشید، باید نسبت به آنچه انجام می‌دهید اعتماد واقعی داشته باشید تا ایمان و اعتقادتان را از دست ندهید. اگر با آنان احساس صمیمیت و دوستی نکنید، نمی‌توانید آنان را منضبط و به آنها کمک کنید. این مهم را هم فراموش نکنیم که هیچ بچه‌ای در جهان کامل رشد و نمو نمی‌کند، هیچ پدر و مادری کامل نیستند، هیچ خانه‌ای بی‌عیب نیست و هیچ معلمی‌ هم نیاز ندارد که کامل باشد.