تندنویسی یک استعداد خدایی است

چون هر دسته که یکی دو ساعت تندنویسی می‌کرد، جلسه را ترک کرده و گروه دیگری دنباله جلسه را پیگیری می‌کردند.

مطالب نوشته شده گروه اول که پرخطا یا بدون نقطه و ناخوانا بود و 50 ـ 40 صفحه یا بیشتر می‌شد را چهار نفر بین خود قرعه می‌کشیدند. هر نفر 15 ـ 10 صفحه برمی‌داشت. برگه‌های مخصوص تندنویسی را تندنویس به ترتیب در برابر خود قرار داده و از پاراگراف اول شروع به استخراج مطالب می‌کرد و تا آنجا که از نوشته‌های خود اطمینان داشت، از آن استفاده می‌کرد و دنباله آن را از نوشته‌های دیگران پیوند می‌زد. ابتدای کار البته برای تازه‌کاران مشکل بود، ولی بتدریج که تندنویس در کار خود تجربه پیدا می‌کرد با کمک حافظه و آشنا شدن با خطوط دیگران، در استخراج مطالب سرعت بیشتری پیدا می‌کرد.

البته تندنویسان مجربی داشتیم که قادر بودند تا 60 ـ 50 صفحه سخنان ناطقان تند را در نوشته‌های خود بیاورند یا به کمک حافظه خود محتوای مفید مطالب عنوان شده جلسه را به رشته تحریر آورند. این یک استعداد فطری و خدایی است و این افراد کم نیستند و کسانی را می‌بینیم که تمام کلام الله مجید را حفظ کرده‌اند یا دیوان اشعار را با چندین بار مرور به خاطر می‌سپرند.

برای انتخاب تندنویس، از طریق رسانه‌ها اعلام می‌شد و آقایان و خانم‌ها با مدرک لیسانس یا بالاتر امتحان می‌دادند و بهترین آنان گزینش می‌شدند.