بهتر است زنان موصل بپاخیزند!

راستی در عراق چه می‌گذرد؟ یک گروه با مقررات و قوانین بدوی و دور از انسانیت بر جان و مال و ناموس همگان مسلط شده و ضد انسانی‌ترین رفتارها را با زنان و دخترکان کم سن و سال، آن هم به نام خدا و دین می‌کند و هیچ صدایی بلند نمی‌شود.

پس مردان و جوانان موصل کجایند؟ این سوالی است که عراقی‌ها از هموطنان موصلی خود می‌پرسند و سراغ وجدان‌هایشان را می‌گیرند که گویا در خواب است.

حالا عراقی‌ها کمی به خود آمده و سوال می‌کنند؛ مردم و مردان موصل را مورد سوال قرار می‌دهند و این تازه‌ترین را عبدالزهره الطالقانی، یک فعال رسانه‌ای و مدنی مطرح می‌کند و از مردان موصل می‌پرسد؛ کجایید؟!

گذشته از عده‌ای که شرف خود را به فروش گذاشته و دستان خود را به خون‌ آلوده کرده و در جنایات مختلف علیه زنان مشارکت کرده‌اند، پس بقیه کجا هستند که بر آن همه جنایت چشم بسته‌اند.

غریبه‌های سیاهپوش آمدند و همسایگان و نزدیکان شما را ربودند، پسران و مردانشان را کشتند و زنانشان را در بازارهای برده‌فروشی به حراج گذاشتند و عبدالزهره متعحب از آن همه سکوت به نشانه رضایت!

عراقی‌ها حالا می‌پرسند مردان موصل چگونه توانستند این همه ظلم و ستم را به تماشا بنشینند و حاضر شدند به ضرب شمشیر درمساجد داعش، این گروه تروریستی و رهبر وحشی آن را دعا کنند؟

آنها، همه مصلاهای نماز جمعه را تعطیل و مساجد و حسینیه‌ها را ویران کردند و حتی به اماکن مقدس مانند مزار یونس پبامبر رحم نکردند و دست آخر هم برای زنان و دخترانشان تعیین تکلیف کردند که از خانه خارج نشوند، صورت‌ها را زیر نقاب ببرند و بدتر از آن دختران و زنان جوان را برای جهاد نکاح در اختیار مردان از راه رسیده قرار دهند و عجبا از این همه سکوت!

گزارش‌های رسیده به سازمان ملل، از ختنه دو میلیون زن در استان نینوا به خواست داعش خبر و نشان می‌دهد که داعش تا کجا پیش رفته که حتی در داخل خانه‌ها بر مردم حکم می‌راند.

اکنون وقت طرح سوال اصلی فرا رسیده؛ این‌که آیا این اتفاقات با رضایت مردان موصل صورت می‌گیرد؟ آیا خود تن به این تحقیرها داده‌اند، یا از این مردمان که خود را سرآمد شجاعان عراق می‌پنداشتند، دیگر نمی‌توان انتظار و امیدی داشت؟

امروز زنان موصل عملا در بند داعش هستند؛ چه آن‌که باید به دستورات ضد انسانی داعش عمل کنند، از جمله این‌که حق رفتن به سر کار را ندارند و بدون مردان نباید در خیابان‌ها ظاهر شوند و این در قرن 21 یعنی زندان خانگی! و تازه این اول راه است.

فعالان مدنی در عراق این روزها کمی بیشتر به جنب و جوش افتاده و با مروری بر سایت‌های اینترنتی و روزنامه‌ها می‌توان جسته و گریخته مشاهده کرد که صدای اعتراض علیه این بیدادگری هر روز بلندتر می‌شود.

خبرگزاری عراقی نون، در مقاله‌ای در هفته گذشته به این موضوع به طور صریح تری اشاره کرد و از اوج توهین‌ها و تحقیرها علیه مردان موصل نوشت و این‌که حال که مردان حرکتی نمی‌کنند، شاید لازم باشد زنان برای آزادی و رهایی خود بپاخیزند.

در حقیقت مردان موصل یا از این توهین‌ها و تحقیرها رنج نمی‌برند و قصد نجات و رهایی زنان خود را ندارند و خود خواهان وضع موجودند یا قادر به خلاصی از آن نیستند، پس شاید لازم باشد زنان موصل برای آزادی خود دست به کار شوند و غریبه‌ها را طرد کنند.

برخی ناظران و فعالان مدنی احتمال می‌دهند که انتفاضه زنان موصل بزودی راه خواهد افتاد تا این ننگ تاریخی را از موصل پاک کند، اما حقیقت این‌که وقتی مردان با سکوت، رضایت خود را اعلام کرده یا قدرت ایستادن در مقابل داعش را ندارند، از زنان چه انتظاری است؟ موصلی که سال‌هاست به حاکمیت غریبه‌هایی چون القاعده و داعش و نقشبندیه و بعثی‌ها و... تن داده است دیگر توانی برای برخاستن دارد؟ هنوز از افسران آزاد موصل، مردان عشایر، جنبش جوانان و حتی از وعده‌های اسامه نجیفی درباره تشکیل دسته‌های قهرمانان از اهالی خود موصل داشت، خبری نیست.

بیهوده نیست که برخی در عراق انتظار یک انقلاب زنانه را داشته باشند.

منبع: ایرنا