تجربه ارزانی شما، ما مدال می‌خواهیم

بازی‌های آسیایی برای ما از همان سال‌ها یعنی سبقت گرفتن از رقبایی که دیدن جایگاه بالاتر آنها در قیاس با ورزش ایران آزارمان می‌داد. در جریان بازی‌های تمامی این سال‌ها، روزها را به عشق گرفتن یک مدال طلای دیگر سر می‌کردیم تا یک قدم به تیم بالاتر نزدیک‌تر شویم یا به همان نسبت از تیم پایین‌تر در جدول توزیع مدال‌ها فاصله بگیریم.

در بین ورزش‌ها هم می‌شنیدیم ژیمناستیک، شنا و دوومیدانی به عنوان ورزش‌های مادر و پرمدال نیاز به توجه بیشتری دارد. با گذشت سال‌ها؛ چین، ژاپن و کره جنوبی با این ورزش‌ها و چند رشته دیگر مانند قایقرانی مجاب‌مان کردند رسیدن به آنان دشوار است. بنابراین پشت سر آنان به عنوان چهارمی بازی‌ها دل بستیم که هر چهار سال از سوی مدعیان تازه تهدید می‌شود. آخرین بار این عنوان را در 2010 گوانگجو گرفتیم و امسال بیشترین وعده‌مان تکرار همان عنوان چهار سال پیش است. در تاریخچه هفت دوره بعد از 1986 سئول و تا آنجا که ذهن من و هم‌نسلان من که امروز چهل سالگی را پشت سر گذاشتند، کار می‌کند، یک نکته در هر دوره با افراد تازه وارد در راس فدراسیون‌های ورزشی تکرار شده است و آن تجربه‌اندوزی‌های مداوم برخی ورزش‌هاست. در کنار غرورآفرینی‌های ورزشکاران، معلوم نیست تجربه‌اندوزی عده‌ای دیگر چه زمانی به پایان می‌رسد.

اگر تاریخچه بیست‌وهشت ساله بعد از 1986 را مرور کنیم و کاری به ادوار پیشتر نداشته باشیم باید بگوییم زمان خوبی برای بسیاری از فدراسیون‌های ورزشی وجود داشت تا ساختار محکمی داشته باشند و مدام سناریوی حسرت نگرفتن مدال و دادن وعده مدال چهار سال آینده را تکرار نکنند. در شنا کار به جایی رسیده که وقتی شناگر ما به آب می‌زند همه دعا می‌کنند غرق نشود! یا در ژیمناستیک ترس افتادن ورزشکار از دارحلقه و خرک و اشتباه در حرکات زمینی، بیننده را تا پایان تماشای یک رقابت مضطرب نگه می‌دارد.فدراسیون‌های شنا و ژیمناستیک با روسای قدیم و جدید در سیستم گلخانه‌ای ورزش نیز تا امروز ناتوان بوده‌اند و آنچه بیش از هر نکته‌ای از درون اتاق‌های فدراسیون‌های این ورزش‌ها شنیده شده، وعده آینده بهتر با جوانگرایی در دوره کنونی است.

جوانان دوره کنونی چه وقت باتجربه می‌شوند و ایران چه موقعی می‌تواند با این ورزش‌ها مدال بگیرد، پرسش من و هم‌نسلان من دست‌کم در این 28 سال بوده است و تا 28 سال بعد در این ورزش‌های مادر چه اتفاقی می‌افتد، خدا داند.

محمد رضاپور / گروه ورزش