از گیلگمیش تا دیوارهای لانه جاسوسی

در آن سال علاوه بر تمام اتفاقاتی که در سفارت آمریکا افتاد، یک رخداد هنری نیز روی داد که در نوع خودش از بهترین آثار نقاشی هنری انقلابی ایران نام گرفت. هانیبال الخاص، استاد نقاشی ایرانی بود که سالیان سال در دانشگاه‌های هنر تهران تدریس کرده بود ولی وقتی نقاشی روی دیوارهای سفارت آمریکا را کشید به شهرت بیشتری رسید. او که بعد از انقلاب به عضویت شورای هنرمندان و نویسندگان ایران درآمده و سال ۱۳۵۸ عضو هیات اجرایی آن شده بود، همراه عده‌ای از شاگردان و همفکرانش، دیوارهای سفارت آمریکا را که توسط دانشجویان پیرو خط امام اشغال شده بود با طرح‌ها و نگاره‌های ضدامپریالیستی نقاشی کرد.

دوستی نزدیک الخاص با آل‌احمد و دیگر بزرگان اندیشه و هنر باعث شده بود وی تفکرات ضدآمریکایی داشته باشد که با پیروزی انقلاب اسلامی ایران راه برای بروز تفکراتش پیدا شد و آثار آن بر دیوارهای سفارت آمریکا یا دیوارهای گالری‌ که خود آن را پایه نهاده بود یعنی گالری «گیلگمیش» نمود پیدا کرد. ‌الخاص با گرایش به نوعی اکسپرسیونیسم روایی با مضمون‌های اساطیری و مذهبی که مطلوب زمانه بود، هنرمندانی چون نیلوفر قادری‌نژاد، بهرام دبیری، ایوب امدادیان، نصرت‌الله مسلمیان، کاظم چلیپا، مرتضی اسدی، ناصر پلنگی، حبیب صادقی و ادهم ضرغام را به جامعه معرفی کرد. بر این اساس می‌توان از او به عنوان فردی تأثیرگذار بر هنر پس از انقلاب نام برد. سال‌ 57 بود که کمونیست‌ها و چپ‌های افراطی، تابلو‌های بزرگی از آثار او مانند اثری از جلال‌ آل‌احمد و نیما یوشیج را پاره کردند و این دو تابلو در تاریخ گم شدند مانند همان نقاشی دیواری معروفش در سفارت آمریکا که به خاطر بی‌سلیقگی یا بهتر است بگوییم کج‌سلیقگی پاک شد، بدون این‌که عکس خوبی از آنها وجود داشته باشد.