قهرمانان شهر، میراث ملت

هنگامی که ویمبلی میزبانی فینال لیگ قهرمانان اروپا را به عهده گرفت، برای بسیاری از انگلیسی‌ها موضوع مهمی نبود اما وقتی مهم‌ترین دیدار فوتبال اروپا به پایتخت انگلیس رسید، هواداران سوانسی و برادفورد خوشحال‌ترین هواداران دنیا بودند زیرا توانستند در ویمبلی این بازی مهم را از نزدیک تماشا کنند.

برادفورد و سوانسی دو شهری است که طول و عرض زیادی ندارد و از جمله کوچک‌ترین شهرهایی است که نه تنها فوتبال به طور حرفه‌ای در آنها دنبال می‌شود بلکه بشدت مورد احترام و محبوب است.این دو باشگاه هوادارانی دارند که شاید برخی از آنها به اندازه یک عمر منتظر ماندند تا روزی همچون فینال لیگ قهرمانان در ویمبلی فرا برسد. با این حال همه این هواداران می‌دانستند که حتی اگر این روز برایشان با یک خوشی تمام و کمال همراه باشد مساله مهمی نیست و آنها هنوز بدون قید و شرط تیم‌های خود را دوست خواهند داشت.

سوانسی یک دهه قبل توانست به لیگ برتر انگلیس راه پیدا کند اما چیزی که این تیم را هنوز زنده نگه داشته، حمایت هواداران از این تیم است. اعتماد باشگاه به هواداران و برعکس به حدی است که یکی از هواداران برای حضور در هیات مدیره باشگاه انتخاب می‌شود. برادفورد اگرچه نتوانست خودش را در لیگ برتر حفظ کند اما تا آخرین روز در کنار هوادارانش برای بقا جنگید و در هر بازی به طور میانگین ده هزار نفر را به ورزشگاه آورد.

در روزی که فینال لیگ قهرمانان به ویمبلی رسید، پیش از هر چیزی در ابتدا یاد آن 56 نفری که در حادثه تلخ آتش‌سوزی ورزشگاه برادفورد جان خود را از دست دادند، گرامی داشته شد. حادثه‌ای که به ماه می 1985 بازمی‌گردد که در یکی از بازی‌های لیگ این ورزشگاه آتش گرفت. در آن بازی برادفورد بیشترین هوادار خود را در ورزشگاه می‌دید اما این اتفاق علاوه بر این تعداد کشته بیش از 250 زخمی را بر جای گذاشت. این تلخ‌ترین اتفاق در تاریخ فوتبال انگلیس بود. هواداران این تیم با وجود آن اتفاق هنوز تعصب خود را به تیمشان حفظ کرده‌اند.

تیم‌هایی همچون سوانسی و برادفورد می‌توانند در قیاس با تیم‌های بزرگ اروپایی که هر ساله به فینال لیگ قهرمانان اروپا می‌رسند، باعث تمایز فوتبال انگلستان شوند و آن را بی‌همتا کنند. شاید برای پی بردن به بزرگی تیم کوچکی مانند سوانسی کافی است کلماتی که مدافع چپ اسپانیایی این تیم «آنخل رنخل» که شش سال از دوران فوتبال خود را در ورزشگاه «لایبرتی» سپری کرد، برای این تیم استفاده کرده است، بخوانیم؛ بازیکنی که کمک کرد این تیم از دسته اول فوتبال انگلیس به رقابت‌های اروپایی برسد. او شاید تیم ملی کشورش که قهرمانی اروپا و جهان را بدست آورده ستایش کند و حتی از کودکی طرفدار بارسلونا بوده است اما هنوز معتقد است انگلیس و حتی ولز را برای بازی ترجیح می‌دهد و نمی‌تواند از حسی که در همه رده‌های بازی در فوتبال انگلستان وجود دارد، بگذرد. «اینجا وقتی شما طرفدار آستون ویلا هستید، می‌گویند شما طرفدار آستون ویلا هستید حتی اگر این تیم در دسته اول بازی کند اما در اسپانیا همه از بارسلونا و رئال مادرید حمایت می‌کنند. آنها همه پول خود را در طول فصل برای بارسلونا و رئال مادرید خرج می‌کنند و به تیم شهر و منطقه خود کمتر توجه دارند اما برادفورد در بازی‌های آخر خود 20 هزار هوادار در ورزشگاه داشت که نشان می‌دهد شما چگونه می‌توانید برای تیم خود یک هوادار بسیار خوب باشید. وقتی به سوانسی آمدم در لیگ دسته اول بود. فکر می‌کنم استادیوم باورنکردنی بود. می‌دانستم به یک تیم دسته اولی آمدم که می‌تواند در یک سطح با تیم دسته اولی فوتبال اسپانیا باشد اما من هیچ وقت در اسپانیا مقابل 20هزار تماشاگر بازی نکرده بودم. در آنجا در چنین سطحی فقط 500 نفر به تماشای بازی می‌روند. در آن سال برادفورد سه تیم لیگ برتر را شکست داد. چنین چیزی در لالیگا غیرممکن است. این زیبایی فوتبال انگلیس است. در لیگ برتر تیم‌های میان جدولی می‌توانند تیم‌های صدرنشین را شکست دهند. در اسپانیا شکست بارسلونا توسط تیم‌های پایین جدولی غیرممکن است. به یاد داریم فصل قبل بلکبرن توانست یونایتد را در خانه‌اش شکست دهد، این در اسپانیا اتفاق نمی‌افتد. فوتبال انگلیس بازتر، فیزیکی‌تر، هماهنگ‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر است. این را دوست دارم.»

بازیکنان این تیم همان چیزی هستند که انتظار داریم و هر روز مانند قهرمانان کار خودشان را انجام می‌دهند. خیلی‌ها در این شهر داستان جیمز هنسون را بخوبی می‌دانند؛ مردی که به اسطوره دروازه‌بانی این تیم تبدیل شد و «مت داک» دروازه‌بان برجسته این تیم که جان خودش را از سرطان نجات داد. بازیکنان سوانسی هم چنین شرایطی دارد، اگرچه در سطحی بالاتر فوتبال بازی می‌کنند. بسیاری از بازیکنان این تیم از دسته‌های پایین‌تر در انگلستان یا کشورهای دیگر به سوانسی آمدند. اگرچه آنها امروز در شرایط سختی قرار دارند اما همین روحیه کمی را هم که دارند از پیروزی مقابل تیم‌های گرانقیمت و بزرگ لیگ برتر بدست آورده‌اند.

برای هواداران این دو تیم چه در لیگ برتر باشند و چه در دسته‌های پایین‌تر، هر نتیجه‌ای مهم است. حتی اگر مقابل منچستریونایتد بازی داشته باشند، می‌خواهند که تیمشان مانند رئال مادرید باشد. آنها فقط درخشش بیشتر می‌خواهند نه چیز دیگر. در هر بازی با هر نتیجه‌ای با افتخار آهنگ تیمشان را می‌خوانند که می‌گوید «ما تیم منطقه خود را حمایت می‌کنیم». خیلی از آنها این شعر را در ویمبلی هم خواندند و بسیاری را به تعصب خود علاقه‌مند کردند. اینها طرفداران واقعی فوتبال هستند که در هر جا فقط از تیم خود حمایت می‌کنند.